0.1

Yaşamıyoruz… Resimlerimiz, fotoğraflarımız kadar yaşamıyoruz… (N.F.K.) 13/07/2023 Salı ⋆⭒˚.⋆ 🌙 ⋆⭒˚.⋆₊·.°.⋆✮⋆.°.₊ Siz: Hayırlı Kuşluklaaar☺️ Siz: Sen uyanamayacaksın galiba ben uyandırayım. Siz: Bugün buluşmamız gereken konular var unuttun mu???? 🤍: Sana da hayırlı kuşluklar Gece Güneşi. Siz: Ne kadar enerjiksin ya. 🤍: Biraz küçücük yorgun olabilirim 🤏 Siz: Akşam kavgaya filan bulaşmadıysan yorgun olabilirsin. 🤍: Yok ya ne kavgası? El ele tutuşup kutu kutu pense oynadık bir el. Beni bilirsin çok severim. Siz: Asil. Bak kaç defa dedim ama ya? 🤍: Önemliydi ama. Siz: Ne kadar önemli? Canından da mı önemli? 🤍: Tamam söz bir daha bulaşmayacağım. Siz: Geçen sefer de aynısını söylemiştin. 🤍: Gerçekten özür dilerim. Bir daha olmayacak bak Asil Aksoy sözü. Siz: Aman ne Asil Aksoymuş. 🤍: Öyle ya birilerinin beyaz kalbi… Siz: Tamam neyse sana iki tane elbise atayım onlardan birini seç. Siz: Siz: 🤍: İkisini de giyip gelebilirsin mesela. Siz: Tabii canım. 🤍:Bence ikisi de yakışır. Adın da Rüya rüya gibi birisi olursun yani.. Siz: Sen bu işi biliyorsun ama ben yemem. 🤍:Bir kere yedim demiyorsun da. Neyse. Siz: Seçiyor musun yoksa gelmeyeyim mi? 🤍:Estağfirullah. Sarılı olan çok güzel. Kirazlıyı da başka bir zaman giyersin. Siz: Sarılıyı seninleyken giyeceğim kırmızılıyı kızlarla beraberken. 🤍: Bu olmadı ama ya. Siz: Öyle çokta güzel olur canım. 🤍: Sen istersen eyvallah cınım. Siz: Ya bir git hazırlan Allah aşkına ya. 🤍:Bırakmıyorsun ki. Siz: Bıraktım hadi git. 🤍:Sen bıraksanda ben gitmem. Siz: Senin keşfetin sanki biraz bozmuş gibi ha ne dersin kar tanesi? 🤍: Bana diyene bak sen hazırlanmayacak mısın? Siz: Bırakmıyorsun ki. 🤍:Bırakmam gitme. Siz: Sen bırakmasan da giderim ☺️☺️ 🤍:Çok komik. Siz: Hazırlanmam lazım ya tutma beni. 🤍: Hazırlan bakalım. Konuşmuyorum daha. 𓍯𓂃𓂃𓍯𓂃 Yaklaşık iki saattir evde Asil’in gelmesini bekliyordum. Attığım mesajlar tek tik oluyor asla görüldü olmuyordu. Parmağımdaki zarif yüzüğüme baktım. Bir hafta önce Asil’den evlilik teklifi almıştım bu benim için çok farklı bir şeydi. Liseden bu yana beraberdik sürekli birbirimize destek oluyorduk. Fakat o neredeyse her gün bir kavgaya bulaşmayı başarıyor, günün sonunda elimde sürekli ilk yardım çantası oluyordu. Telefonumu elime alıp bir mesaj daha yazdım. Umarım bir şey olmamıştır diye umut ediyordum. Yoldan geçen her motoru onun motoru zannederek pencereye koşuyordum fakat nafileydi. Yine başına bir iş almış olmalıydı. Bir kere daha telefonunu aradım ancak çalmıyordu bile. Şarjı mı bitmişti? Ya da telefonunu bir yerde mi unutmuştu? Aklıma türlü türlü şeyler geliyordu. Telefonumun çalmasıyla hemen o yöne doğru koştum. Arayan kişi Asil’in yakın arkadaşlarından Mert’ti. “Efendim?” Nefes nefese geliyordu sesi. “Rüya, sakin ol ama sana bir şey söylemem gerekiyor.” Başımdan aşağıya kaynar suların döküldüğünü hissettim. Asil’e bir şey olmuştu. Kesinlikle bir şey olmuştu. “Olamam.” Dedim sesim titirerken. “Asil…” “Ne oldu Asil’e?!” Nefes verme sesi geldi. “Asil…Kaza geçirdi.” Elimi yüreğime yerleştirdim. “Ne?! H-hangi hastanede söyle? Nerede? Nasıl? Ne kadar yarası var? Mert konuşsana!” “Motoru bariyere çarpmış.” “Yarası çok kötü. Hayır olmasın. Bariyer olmasın!” “Uçurumdan yuvarlanmış bedenini bulamıyoruz.” Ne?! Bedeni mi bulamıyorlar? Uçurum mu? Asil? Benim eşim olan Asil? Elimdeki telefonun ne zaman yere düştüğünü fark etmedim. Görüş açım bulanıklaştı ve daha ne yaşadığımı bile anlayamadan bilincim kapandı. En son hatırladığım Asil’in kazasıydı. Ve bu sadece hatırlamakla kalmayacağım hiç unutamayacağım acı bir gerçekti.