Anneannemin evi

Arabamız toprak yola girdiğinde camı biraz araladım. İçeri dolan temiz hava yüzümde hafif bir gülümseme oluşturdu. Yaz tatilinin ilk günüydü ve uzun zamandır görmediğim anneannemin yanına gidiyordum. “Heyecanlı mısın?” diye sordu annem. “Hem de çok.” Birkaç dakika sonra bahçe kapısının önünde durduk. Daha arabadan inmeden anneannem kapıda belirdi. “Alara!” Valizimi bırakıp ona doğru koştum. “Anneanne!” Beni sımsıkı sarıldı. “Ne kadar büyümüşsün. En son geldiğinde şu kadarcıktın.” Gülerek başımı salladım. “Abartıyorsun.” Birlikte eve girdik. İçerisi mis gibi tarçınlı kurabiye ve taze demlenmiş çay kokuyordu. Duvarlarda eski aile fotoğrafları, masanın üzerinde ise dantel bir örtü vardı. Çocukluğumdan beri bu evde hiçbir şey değişmemiş gibiydi. “Acıkmışsındır.” dedi anneannem. “Sana en sevdiğin yemekleri yaptım.” Mutfağa geçtiğimizde masanın üzerinde sarma, zeytinyağlı fasulye, pilav, yoğurt ve fırından yeni çıkmış ekmek vardı. “Anneanne, bunların hepsini sen mi yaptın?” “Sen geleceksin de yapmayacak mıyım?” Birlikte sofraya oturduk. Yemek boyunca annemle anneannem eski anılardan bahsetti, ben de okulda yaşadıklarımı anlattım. Arada kahkahalar yükseliyor, ev daha da sıcak bir hâl alıyordu. Yemekten sonra anneannem mutfaktan çıkıp elinde bir tabakla geri döndü. “Bir de vişneli kek yaptım.” “Sen beni şımartıyorsun.” “Torunumu şımartmayacağım da kimi şımartacağım?” Hepimiz gülmeye başladık. Akşam güneşi yavaş yavaş bahçenin üzerine düşerken çaylarımızı içtik. Sonra annem eve dönmek için hazırlanırken bana sarıldı. “Bir hafta göz açıp kapayıncaya kadar geçecek.” “Biliyorum.” Arabası bahçeden çıkarken el salladım. Anneannem omzuma dokundu. “Hadi, valizini odana çıkar. Sonra evi gezersin.” Başımı sallayıp valizimi aldım. Çocukluğumun geçtiği o eski evde yeniden kalacak olmak içimi garip bir huzurla doldurmuştu. Henüz bilmiyordum… Bu tatil, hayatımı sonsuza kadar değiştirecekti.