Rüya ya da kâbus;

“Masallar, ruhun kaybolmuş parçalarını bulduğu haritalardır.” — Clarissa Pinkola Estés “Nefes alamıyorum bir anlığına. Koşuyorum. Tüm bedenim tuhaf bir şekilde sızlıyor. Ayaklarım ıslak kuma gömülüyor, her adımımla tekrar düşecek gibi oluyorum. Yine de durmuyorum. Duramıyorum. Bilinçsizce koşmaya devam ediyorum. Kaçar gibi değil de, kaçırır gibiyim sanki. Neyi kaçırıyorum? Bilmiyorum. Sadece… eğer durursam kaybedeceğimi hissediyorum ama sebebini bulamıyorum. Neyi kaybedeceğim? Sonra birden ayağım uzun beyaz elbiseme takılıyor, düşüyorum. Dizim kanamaya başlıyor. Umursamıyorum. Kalkmaya çalışıyor ama yapamıyorum. Zihnim bulanık. Bir anlığına her şey sessizleşiyor. Nerede olduğumun farkına varıyorum. Sahil kenarındayım. Dalgaların sesini duyabiliyorum. Karşımda uçsuz bucaksız bir deniz var. Çok karanlık. Neredeyse hiçbir şey göremiyorum. Denizin içinde değilim fakat boğulduğumu hissediyorum. Ellerim boğazıma gidiyor, hala nefes alamıyorum. Ağlamaya başlıyorum birden. Rüyamı yoksa gerçek mi ayırt edemiyorum. Yalvarmaya başlıyorum. Boğulmak istemiyorum. “Lütfen…” sesim titriyor ve bununla birlikte yaşadığım çaresizlik oldukça sinirimi bozuyor. Daha çok ağlamaya başlıyorum. Gözyaşlarım kumlara karışıyor. Anlamıyorum. Neden boğuluyorum? Tam o anda… bir şey oluyor. İçimde yayılan bir sıcaklık, tarif edemediğim bir rahatlama hissetmeye başlıyorum. İstemsizce gökyüzüne dikiyorum gözlerimi. Yıldızlar, mümkün olabileceğini hiç düşünmediğim kadar parlak duruyor. Ay ışığı ise daha yoğun. Öyle ki tenimde dahi hissediyorum. Artık etraf o kadar da karanlık değil. Bu biraz daha rahatlatıyor beni. Karanlığa alışmış olan gözlerim sızlıyor. Bir süre açamıyorum. Işık ise tenimi okşamaya devam ediyor. Derin bir nefes alıyorum. Uzun zaman sonra ilk kez alabiliyormuşum gibi. Artık boğulmuyorum. Artık korkmuyorum. Aksine tuhaf bir şekilde huzurlu hissediyorum. Sanki az önce boğulmak üzere olan ben değilmişim gibi ayın yansımasına bulanmış denize hayranlıkla bakıyorum. Sonra birkaç adım sesi geliyor arkamdan. Başımı çevirdiğimde ise onu görüyorum. Kim o? Siyah saçları, parıldayan gözleri var. Tuhaf… Yıldızlar bile sönük kalıyor şimdi… Tanımıyorum ama tanıyormuş gibi hissediyorum. Ruhum aşina sanki ruhuna. Bana bakıyor. Ve sadece bu bile tenimin ısınmasına neden oluyor. İster istemez gülümsüyorum. O an anlıyorum rüya olduğunu. Gerçek olamayacak kadar masalsı hissettiriyor çünkü bana. Sadece bakışlarıyla üstelik. Üzülüyorum bu duruma biraz. Belki biraz fazla. Sonra yavaş yavaş yaklaşıyor. Yanıma oturuyor. Ağlamaya başlıyorum yeniden. Neden olduğunu anlamıyorum. Çözemiyorum. Bu sefer hüzünden akmıyor gözyaşlarım ama. Bunu biliyorum. Sanki uzun süre sokaklarda uyumuşum da nihayet eve varmış, yumuşacık yatağıma uzanmış gibi hissediyorum. Gülüyor bu halime. Ellerinin arasına alıyor yüzümü. Gözyaşlarımı siliyor parmaklarıyla. Ellerinin ne kadar büyük olduğunu düşünüyorum. Ne kadar güvenli hissettirdiğini. O ise bana bakmaya devam ediyor. Elleri hala yüzümde. Dokunuşları sıcacık. Gülüşü gibi. Konuşmuyor ama. Konuşsun istiyorum. Sesini duymak istiyorum. “Kimsin sen?” Diye sormak istiyorum. Yapamıyorum. Büyüyü kaybetmekten korkuyorum. Uyanmaktan çok korkuyorum. Çünkü uyanırsam… onu kaybedeceğimi biliyorum.” Soğuk bir esinti bedenimi okşadığında irkildim. Yine de gözlerimi açamadım. Yağmur damlalarının sesini duyuyordum. Bilincim henüz yerinde değildi ama tamamen de kaybolmamıştı. Toprağın kokusunu alabiliyordum. Bu… tuhaf bir şekilde hoşuma gidiyordu. Kalp atışlarımı sakinleştiriyordu. Bu yüzden kalkıp pencereyi kapatmayı istemedim. Bu hissi kaybetmek istemiyordum. Zaten pek hâlim de yoktu. Kaç saat uyuduğumu bilmiyordum ama bunun kısa bir uyku olduğu belliydi. Yastığımdaki gözyaşlarının nemini hâlâ hissedebiliyordum. Ne olmuştu? Parça parça görüntüler geçti aklımdan. Ruhum arafta kalmış gibi hissettim.. Rüya ile gerçekliğin arasında sıkışıp, kalmışım gibi. Rüya… Yine görmüştüm. Bir süredir aynı rüyayı görüyordum. Aynı yer. Aynı his. Ve o. Buna bir anlam veremi…