Çocukluğumu babamla kaybettim

Sırılsıklam oldu odam. Dışarda ne yağmur vardı ne de rüzgar, Pencerdemde sıkı sıkıya kapalıydı oysa. Fakat yetti gözyaşlarım Koskoca bir odayı sular altında bırakmayı . Şimdi kendim yarattığım okyanusta , Yine kendi gözyaşlarımda boğuluyorum ; Ve yine kimse yoktu yanımda Gloriosa💙 Aras'ın anlatımı: Mira'yı eve bıraktım şimdi ise Bora meselesini halledeceğim. Her ne kadar Mira'nın yanında hiç bir şey yokmuş gibi davranıyor olsam da ? Benim sevdiğim kadının evine kimse giremez . Hele de onu benden ayırmak isteyen biri ise ... Elime telefonu alıp Kuzey'i aradım . "Efendim Aras ." "Kuzey nerdeysen hemen buluşmamız gerekiyor ." "Ne oldu ?" "Kuzey acil !" "Tamam benim eve geç geliyorum." Kuzey ile konuştuktan sonra telefonu kapatım . Sinirden gaza basıyordum ... Kuzey'in evine gelince hemen arabadan indim . Eve çıktım ... Kuzey ile acil işlerimiz olduğunda ya da halletmemiz gerektiğinde hep burda buluşurduk. Kuzey benim hem kardeşim hem de can dostum... Belki de Kuzey yanımda olmasaydı babamı kendi tahtından indirmem bu kadar kolay olmazdı. Birden Kuzey ile yaşadığımız olay aklıma geldi. Daha on yaşlarındaydık ikimizde bahçede oynuyorduk . "Aras benim arabam kırmızı senin ki hangisi." "Benim ki siyah olan " "Aras hadi araba yarışı yapalım ." İkimizde uzun bir süre oynamıştık . Acıktığımız fark ettik bunun için içeri geçmiştik . "Aras hadi mutfağa kadar yarışalım ." Kuzey'in söylediği ile koşmaya başladık. Tam merdivenlerden çıkıp mutfağa getişecektim ki benim ayağım takıldı ve merdivenin yanındaki vazoya çarptım. Vazo yere düşüp kırıldı. Babam bunu duyar duymaz yanıma geldi . O kadar çok korkmuştum ki ellerim bile titriyordu. "Baba ben yanlışlıkla çarp..." "Daha cümlemi tamamlamadan babamdan yediğim tokat ile yere savruldum." Kuzey hemen yanıma gelmişti. Küçük yaşı ile ne yapacaksa...? "Aras kalk ." Kuzey benim yapamadığımı yapıp babama karşı çıkmıştı. "Yanlışlıkla oldu Aras bilerek yapmadı." Babam her zaman olduğu gibi yine acımasız sesiyle konuşmaya başladı. Bir çocuk on yaşında babasının sesini duyduğunda saklanacak yer ararmıydı? Ben arıyordum işte ... "Kuzey sen karışma ." "Bir vazo için Aras'a vurman gerekmezdi?" "Kuzey bu kadar oyun yeter evine artık." "Ama Aras ile daha oynayacaktık ." "Kuzey eve daha sonra yine gelirsin." Ben hala yerdeydim yerimden bile kalkmaya korkuyordum. Babamın adamları Kuzey'i götürdü. Kuzey her ne kadar gitmek istemesede gitmek zorunda kalmıştı. Arkasından sadece baktım. Benim için asıl şimdi başlıyordu . Babam beni yerde sürükleyerek götürmeye başladı. "Baba gerçekten yanlışlıkla oldu " "Bu hiç bir şeyi değiştirmez." "Baba ne olur vurma ." "Baba yapma !" Babama ne kadar yalvarsamda hiç bir şey değişmemişti. Beni yine karanlık ve köf kokan odaya getirmişti. Buraya her gelişimde biraz daha yok oluyordum .Aras'tan geriye hiç bir şey kalmıyordu belki de bir gün Aras diye bir olmayacaktı. Babam beni bildiğin odanın içine savurmuştu. Bileğim çok fazla ağrıyordu ama asıl ağrı bundan sonra gelicekti . Yerden sürüklenerek cam kenarına geçmeye başladım . Sanki gidecek bir yerim varmış gibi... Babam arkadan kapıyı kapattı. "Aras , yine cezanı çekmek zorundasın." "Baba ,yapma canım çok acıyor !" "Seni şimdiden eğitmem gerekiyor ." Bir insan nasıl öz oğluna bunu yapardı. Beni bir insan olarak değil eğitmesi gereken biri olarak görüyordu. Babam yavaşça kemeri çözmeye başladı. benim için en korktuğum şeydi.. "Baba daha sırtımdaki yaralar iyileşmedi." "İşte bu senin için daha iyi ders olur ." "Şimdi buraya gel ." "Baba ..." "Buraya gel !" Babamın söylediği ile ona doğru gitmeye başladım. Eğer dediğini yapmasam daha kötü olurdu . Anneme aynısını yapardı . Babama doğru yaklaştım onun ayaklarının önünde durdum . "Sırtını dön ." Babamın söylediği iki kelime benim hayatım boyunca bir daha kimseye sırtımı dönmeyeceğımı nerden bilebilirdim ki ... Yavaşça sırtımı döndüm ayakta babamın beni kemerle dövmesini bekliyorum. Babam sırtıma vurmaya başladı . Ve belki alışmıştım dedim ama öyle değildi yer vuruşta ilk gün gibi ağ…