Küçük Bir Mutluluk 21

Aras ile geldiğimiz ev çok güzeldi .Biraz uzaklaşmak bizim için daha iyiydi . Belki de bu sayede ona bilinmeyen numara ve Bora olayını anlatabilirdim. Bora ile konuşmamızda sonra bir daha görmedim ama evime kadar giren birinin bu kadar ile kalacağını düşünmüyordum. "Aras ,burası senin mi ?" "Evet ,güzelim." "Sevgilim ,sen acaba zengin olabilir misin?" Söylediğim ile Aras gülmeye başladı , çok güzel gülüyordu ... Gamzesi görünecek kadar . Aras yanıma gelip bana sarıldı . "Ya ! Aras gülme bir şey sordum." Aras elimden tutup beni koltuğa oturttu ,oda yanıma oturdu. Ama yüzündeki gülümseme geçmemişti. "Güzelim ucundan biraz zengin olabilirim." Aras söylediği ile bende güldüm. "Aras ucundan nasıl oluyor ?" "Güzelim şöyle ikimizde ömür boyu çalışmadan bile geçirebileceğimiz kadar param var ." Arasın söylediği ile ağzım açık kaldı. "Aras zenginsin işte ." "Sen öyle diyorsan ?" Başımı iki yana sallayıp ona baktım. "Aras, sen bunu bu kadar normal nasıl söyleyebiliyorsun?" Omuz silkti. "Çünkü benim için önemli olan o değil." "Neymiş önemli olan?" Gözlerimin içine baktı. "Sen." Kalbim yine deli gibi atmaya başladı. "Her seferinde böyle konuşup beni utandırıyorsun." Utangaç bir gülümsemeyle başımı eğdim. Aras çenemi hafifçe kaldırdı. "Ben seni etkilemeye çalışmıyorum güzelim. Sadece içimden geçeni söylüyorum." Derin bir nefes aldım. "Bu evi neden daha önce hiç söylemedin?" "Çünkü ihtiyacımız olmadı. Burası kafa dinlemek istediğim zaman geldiğim yer. Kimse bizi rahatsız etmez." Evin geniş camlarından dışarı baktım. Ağaçların arasından görünen göl ve hafif esen rüzgâr insana huzur veriyordu. "Gerçekten çok güzel." "Beğenmene sevindim." Bir süre sessizce manzarayı izledik. Sessizlik bile huzur veriyordu. "Güzelim arabadaki eşyaları alayım." "Arabada ne var ki ?" "Gelince görürsün ?" "Bekle beni..." Aras arabadan eşyaları almak için çıkmıştı. Aras kapıdan girdiğinde elinde bir sürü eşya vardı . Hemen yanına gittim. Aras elindeki eşyaları mutfağa koydu. "Aras bunlar ne ?" "Güzelim yemek yapmak için." "Ama, Aras ben yemek yapmayı bilmiyorum." "Güzelim desene aç kaldık." "Aras makarna yapabilirim." Aras'a bakınca şaka yaptığını anladım. "Aras , beni kandırıyorsun." "Güzelim ne yapayım çok tatlı görünüyordun ." Ellerimi birleştirdim "Ben sana küstüm." Aras yanıma gelip beni kaldırdı ve mutfak dezgahına oturttu. Yaptığı ile yine heyecanlanmıştım . Başımı kaldırıp gözlerinize baktım. Gerçekten mi küstün?" Başımı diğer tarafa çevirdim. "Evet." "Daha iki saniye önce oldu ama?" "Evet." Aras gülümseyerek belime sarıldı. "Bu küslüğü nasıl düzeltebiliriz acaba?" "Bilmiyorum." "Hiç mi fikrin yok?" "Yok." Yüzümü hâlâ ondan kaçırıyordum. Aras bir an sessiz kaldı. "Tamam." "Neye tamam?" "Barışmayacaksak ben de yemek yaparken tek başıma eğlenirim." Merakla ona baktım. "Nasıl yani?" "Müziği açarım. Kendime güzel bir yemek yaparım. Sonra da tek başıma yerim." Şaşkınlıkla gözlerimi açtım. "Bana yok mu?" "Sen bana küssün ya." İstemsizce dudaklarımı büzdüm. "Aras..." "Hımm?" "Biraz olabilir." "Ne biraz?" "Küslüğüm." Aras kahkaha attı. "Gel buraya." Beni yeniden kendine çekti. "Küsmek sana hiç yakışmıyor." "Kandırdın beni." "Bir daha kandırmam." "Gerçekten mi?" "Büyük ihtimalle..." Kaşlarımı kaldırınca hemen gülerek ellerini havaya kaldırdı. "Tamam, tamam. Söz, bir daha kandırmam." İkimiz de gülmeye başladık. Aras saçlarımı kulağımın arkasına bıraktı. "Şimdi yemek yapma zamanı." "Ne yapacağız?" "Bugün sana yemek yapmayı öğreteceğim." "Ya beceremezsem?" "Olur mu öyle şey?" "Olur." Aras başını hafifçe eğip gözlerimin içine baktı. "Olmaz. Çünkü birlikte yapacağız." Sözleriyle içimi yine sıcacık bir huzur kapladı. "Güzelim, bu evde hiçbir şeyi tek başına yapmak zorunda değilsin." Gülümseyerek elini tuttum. "O zaman şefim, ilk görevim ne?" Aras mutfağı işaret etti. "Önce önlüğünü takıyorsun. Sonra da bana yardım ediyorsun." "Emredersiniz şef." Aras gülümserken mutfağa doğru birlikte yürümeye başladık. "Sen burada gerçekten yemek yapıyor musun?" "Bazen." "Bazen mi?" "Ca…