Yan yana olacağımız gün 9

Arkadaşlar kitabımı umarım beğenirsiniz. Kapının açılma sesi geldi o zaman anladım ki Sıla eve gelmişti Emre ile ne konuştuklarını merak ediyorum. Kapıyı açıp salona doğru ilerledim o sırada Sıla montunu indiriyordu. "Sıla canım hoşgeldin." Bir anda arkasını dönüp bana doğru geldi boynuma sarılıp ağlamaya başladı. "Sıla güzelim ne oldu ." "Mira kalbim çok acıyor." "Ne yapacağımı bilmiyorum." "Sıla canım bunu birlikte atlatacağız ." Sıla gözyaşlarını silmeye çalıştı ama elleri titriyordu. Onu kolundan tutup kanepeye oturttum. Yanına otururken yüzüne dikkatlice baktım. Gözleri kıpkırmızı olmuştu. "Emre ile konuştun değil mi?" Sıla başını eğip sessizce onayladı. "Ne dedi sana?" Sıla'nın anlatımı: Mira yanımızdan ayrıldıktan sonra ikimiz de birkaç saniye sessiz kaldık. Ben ellerimi dizlerimin üzerinde birleştirmiştim. Emre ise gözlerini yere dikmişti. Sonunda sessizliği bozdum "Sanırım Mira neden konuşmak istediğini biliyor." Emre derin bir nefes verdi. "Evet." "Peki?" Emre başını kaldırıp bana baktı. "Sıla... sana dürüst olmam gerekiyor."yüzündeki gülümseme hafifçe soldu. "Seni dinliyorum." "Senin ne kadar iyi biri olduğunu biliyorum." sessizce bekledim. "Ama ben bir ilişkiye hazır değilim." Bu sözleri söylerken Emre'nin sesi bile zor çıkıyordu. "Bu yüzden mi kaçıyorsun?" "Kaçmıyorum." "Öyle görünüyor." Emre birkaç saniye sustu. "Aslında en çok korktuğum şey seni üzmek." O sırada gözlerimi kaçırdım "Galiba bu konuda geç kaldın." Bu söz Emre'nin canını yakmıştı. Yüzünden belli oluyordu. "Senden hoşlanıyorum Sıla." Sıla şaşkınlıkla ona baktı. "Ama şu an sana hak ettiğin gibi davranabilecek biri değilim." "Yani beni reddediyorsun." Emre cevap vermeden önce birkaç saniye düşündü. "Seni reddetmiyorum." "Öyleyse?" "Kendimi reddediyorum." gözlerim doldu ama ağlamadım. Her zamanki gibi güçlü durmaya çalışıyordum. "Anladım." "Sıla..." "Hayır, gerçekten anladım." Derin bir nefes verdi. "En azından dürüst oldun." Emre ne diyeceğini bilemedi. Bir süre sessiz kaldılar "Emre kendine iyi bak bundan sonra kendi hayatına dönebilirsin ." Sanki ben hiç olmamişim gibi... "Bunu konuştuk ve ben yanından kalkıp eve geldim ." "Sıla belki bu senin için daha iyi olur ." "Bilmiyorum ama sanki nefes alamıyorum gibi.. ." "Tamam canım hadi sen güzel bir duş al gel sonra yemek yiyelim ." "Mira canım hiç bir şey istemiyorum ben duş alıp yatacağım" "Ama Sıla olmaz ki öyle." "Mira lütfen yalnız kalmak istiyorum." Sıla odasına gitti sürekli ağlıyordu,bende ne yapacağımı şaşırdım Sıla aslında bu kadar kendini dışarıya gösteren biri değil hem duygularıni içinde yaşar ama bu sefer canı çok yanıyor olmalıydı Ama eminim Emre çok pişman olucak . Bende ders çalışmak için odama geçtim. Telefonumdan bildirim gelince fark ettim ki saat geç olduğunu yatmam gerekiyor zaten. Yarın okulda son günüm olucak . Ondan sonra da kafeye gidip izin almam gerekiyor belki de kafeden ayrılmak bile zorunda kalırım . Sabak gözlerimi Ağrı ile açtım . Offf düşündüğüm şey olması. lütfen yaaaa Evet regl olmuş Tam sırası zaten En iyisi oyalanmadan hazırlanayım daha bovulum bile yok . Üstüme siyah kazağımı geçirdim altıma aynı siyah pantolon ve çantamı alıp salona çıktım .gitmeden önce Sıla ya bakmaya gittim . Kapısını yavaş açtığımda uyuyordu yatağında bir sürü peçete vardı belki geç saatlere kadar ağlamıştı onu bırakıp okula gitmeye karar verdim . En azından biraz dinlenir . Durağa doğru yürümeye başladım telefon bildirim geldi. Gezi ve kamp Grubu Kuzey:" arkadaşlar hazır mısınız yarın giriyoruz." Gruba bir anda onlarca mesaj yağmaya başladı. İpek:"Ben hazırım."Çantamı üç gün önceden hazırladım." Kuzey:"Yarın çok eğlenceli olacak." Mesajları okurken istemsizce gülümsedim. Son birkaç gündür yaşananlardan sonra ilk kez kafam biraz da olsa dağılıyordu. otobüs durağa geldi.Telefonumu cebime koyup otobüse bindim. Okula vardığımda koridorlar her zamanki gibi kalabalıktı. Sınıfa doğru yürürken gözüm istemsizce Emre'yi aradı. Onu koridorun sonunda gördüm. Ama yalnız değildi. Yanında bir çocuk vardı onu…