Bırakma o eli 18

Aras ile uzun uzun gök yüzüne baktım yıldızlar o kadar güzeldi ki .... Aras ile karşılaşmamız onun doğum gününe denk gelmişti bunu düşününce çok mutlu oluyordum . Biz istemesekte kader bizi birleştirmişti. Başımı hafifçe Aras'ın omzuna yasladım. Kalbinin düzenli atışlarını hissedebiliyordum. O an içimden tek bir dilek geçirdim. Bu gece hiç bitmesin istedim. Çünkü bazen insan, hayatı boyunca aradığı huzuru tek bir kişinin yanında bulabiliyormuş. Gökyüzündeki yıldızlara bir kez daha baktım. Her biri ayrı ayrı parlıyor, gecenin karanlığını güzelleştiriyordu. Tıpkı Aras'ın hayatıma girmesi gibi... O da farkında olmadan benim karanlık günlerimi aydınlatmıştı. İçimden sessizce gülümsedim. Belki gerçekten kader diye bir şey vardı. Ve belki de kader, bizi birbirimize ait olduğumuzu anlayalım diye en doğru zamanda karşılaştırmıştı. Gözlerimi ne kadar açmaya çalışsam da uykum daha ağır basıyordu. Aras'ın yanında kendimi güvende hissediyordum. Aras'ın anlatımı: Şuan istediğim herşeye sahiptim sevdiğim yanımdaydı. Hatta göğsümde uyuyordu. Onun üstünü örtüm üşümesin diye . Çok düşündüm Mira' dan uzak durmayı ama insan kalbine söz geçiremiyor. Ona bakınca bütün acılarımı unutuyorum , olmak istediğim kişi oluyordum. Onu alıp hiç kimsenin bulamayacağı bir yere saklamak istordum.sadece benimle yaşasın. Ama bu olmazdı Mira'yı böyle kaybederdim , yüzündeki gülümsemeyi solduramazdım İstanbul 'a gidince ilk işim onu annem ile tanıştırmak olucaktı . Annem Mira'yı tanıyınca çok sevicekti biliyordum, annem onu hastanede ilk görünce anlamıştı zaten... Bana söylemese bile bakışlarından anlamıştım. Başımı Mira'nın saçlarına gömdüm doya doya kokusunu içime çektim . Bir insan nasıl huzur kokardı ki? İşte Mira böyleydi... Küçükten yaşadıklarım aklıma gelmeye başladı . Babamın beni hiç sevmeyişi, dayakları işkenceleri... Bir insan nasıl bunu evladına yapardı hem de öz oğluna . Hep sevilmeyeceğımı düşündüm , her zaman kendimden kaçtım... Aynalara bile bakamıyordum. Taki Mira ile tanışana kadar. Mira bana kendimi sevmeyi öğreti aslında . Daha on yaşındaydım babamın işkenceleri başlamıştı , daha çocuktum ya çocuk ... İnsan ,küçük yaşta kendini sevmeyi bırakır mıydı ? ben bıraktım . Bir gün annemin canımı vişne çekmişti ki? Kardeşim 5 aylıktı kız olucaktı. Onun doğmasını çok istiyordum. Babam annemin istediklerini almazdı,ona bu şekilde ders vermek istediğini söylerdi. Annem vişne almak istiyordum . Bunun için hiç kimseye haber vermeden evden çıktım . Korumaları atlatmıştım , nerde alıcağımıda bilmiyordum ? Yolda yürürken yolun yani da ağaç gördüm bir sürü vişne vardı. Çok mutlu olmuştum kardeşime ve anneme götüreçektim. Ağaca tırmanıp aldım hepsini kazağımı. İçine koydum . Artık annemin canı çekmezdı , istediği kadar yiyebilirdi. O kadar mutlu olmuştum ki , kardeşim de yiyicekti. Eve doğru yürümeye başladım . Eve yetişince ne kadar geç kaldığını anladım . Babam gelmişti. Yavaşça içeriye adımı attım babam yukardan bana bakıyordu . Asıl şimdi korkmam gerekiyordu ... Yukarıya çıkınca annemin koltukta ağladığını gördüm eli karnındaydı . Babama doğru bakınca elim titremeye başladı. Bir insan , daha on yaşında babasından korkar miydi ?... Ben korkuyordum . Kazağımdaki vişneler ile babamın karşısına geçtim . O kadar korkmuştum ki bir kaç vişne yere düştü . "Aras neredeydin ?" "Baba ben ,şey.." " Sana soru sordum ." " Vişne toplamaya gittim ." "Kimden izin aldın " "Annemin canı çekince bende ..." Annem daha fazla ağlamaya başladı . Kendini suçladığını biliyordum . Babam bana doğru gelmeye başladı . "Demek annenin canı çekmişti öyle mi?" "Evet ba_baba." "Bana bak Aras " Ne kadar korksamda babamın dediğini yapmak zorundaydım, başımı kaldırmamla yüzüme yediğim tokatla yere yapıştım. Bütün vişneler yere düştü bazıları ezilmiş. "Demir hayır !" Annem hemen yanıma koştu ve beni kolları arasına aldı . "Oğlum iyimisin ?" "Aylin kalk ayağa ." "Aras iyimisin bir yerine bişey oldumu?" Annem , babamı dinlemiyordu bile sadece benim için endişeli görünüyordu. Babam ,annemin kolunu…