Seni bulmak zorundaydım 15

Aras anlatımı: Eylül ile yola çıkmıştık , kırmızı bayrağı bulmamız gerekiyor. Mira ile olmak istiyordum ama bir türlü olmadı.Ondan ayrılmak istemiyorum çünkü içimi kaplayan bir huzursuzluk vardı . Eylül :"bana baktı ve hafifçe gülümsedi. "Senin bu hâlinin tek sebebi Mira'yla aynı takımda olamaman, değil mi?" Derin bir nefes verdim. "Evet... Belki saçma geliyor ama içimde geçmeyen bir huzursuzluk var." Eylül omzuma hafifçe vurdu. "Önce bayrağı bulalım. Finale de yetişeceğiz. Sonra zaten Mira'nın yanına gidersin." Başımı salladım. "Tamam." İkimiz de adımlarımızı hızlandırdık. Birkaç dakika sonra kırmızı bayrağı büyük bir kayanın arkasında bulduk. "İşte burada!" dedi Eylül. Son bayrağı alır almaz dönüş yoluna koyulduk. Finale geldik ama ilk gelen biz olmuştuk hala kimse gelmemişti. Mira ne yapıyor acaba onu Bora ile gönderdiğime hala inanamıyordum . İpek ve Murat geldiler sonra . İpek : " ya yine kazanamadık." Murat:" üzülme en azından sonuncu değiliz ." Kuzey : " ya herkes gelmiş biz tek kalmışız. Eylül :" ilk biz geldik ." Herkes gelmişti ama Mira yoktu kaç saat geçti artık bilmiyorum ama onu bulmam gerekiyor. "Kuzey ben Mirayi bulmaya gidiyorum ." "Aras sakin ol gelirler bekle ." "Gelselerdi şimdiye kadar gelirlerdi ." "Baksana hava kararmak üzeri." İpek :" bak geliyorlar ." İpek' ın söylediği ile arkama baktım Bora geliyordu ama Mira yoktu. Hemen Boraya doğru yürümeye başladım .Başı yerdeydi düşündüğüm şey olmasın lütfen dayanamam. "Mira nerde ." Bora :" Mira ile birlikte gelmedim ." Yakasına yapışıp nasıl değilsin lan "Mira nerde ." Bora :" bilmiyorum o çok yorulmuştu , dinlenmesini söyledim ama döndüğümde onu bulamadım." Boranın söylediği ile ona vurdum yere düştü ama bırakmadım yine vurmaya devam ettim. "Nasıl lan ! nasıl onu bırakırsın." Kuzey :" Aras yeter ." Aras :" ne yeter lan ne...." Kuzey beni çekip almıştı Mira'yı bulmam gerekiyordu. Tam o anda yağmur yağmaya başladı . Mira korkardı ... "Kuzey ne kadar adam varsa hemen buraya yığıyorsun ." "Aras sakin ol ." "Ne sakin ol. Kuzey Mira yok" "Adamlara söyle her deliğe bakılacak ." Kuzey sert bir nefes verdi. "Tamam, adamları çağırıyorum." "Mira bulunacak anladın mı ?" Yağmur artık sağanak hâline gelmişti. Toprak çamur olmuş, görüş iyice düşmüştü. Ama ben durmadım. Bir adım geri çekildim, sonra ormanın içine doğru baktım. Kalbim deli gibi atıyordu. "Mira!" Sesim yağmurun içinde kayboldu. Ama umurumda değildi. Bir adım daha attım. "Mira!!" Ağaçların arasında koşmaya başladım. Dallar yüzüme çarpıyor, ayaklarım çamura batıyordu ama durmadım. "MİRA ! NERDESİN!" Sesim her seferinde daha yüksek çıkıyordu. Korku içimi yiyip bitiriyordu. Bir yandan yağmur, bir yandan karanlık… Bir an durup etrafı dinledim. Sadece yağmur sesi vardı. Sonra tekrar bağırdım. "MİRA!! Lütfen ses ver!" Göğsüm sıkışıyordu. Eğer geç kaldıysam… Hayır. Bu düşünceyi hemen ittirdim. Koşmaya devam ettim. Ormanın içine daha da girdim. "MİRA!!" yağmur o kadar şiddetliydi ki her şeyi yutuyordu. Nefes nefese kalmıştım ama durmadım. Dallar yüzüme çarpıyor, ayaklarım çamura daha derine batıyordu. "Mira! Lütfen!" Kalbim göğsümden çıkacak gibiydi. Bir an durdum. Etrafı dinledim. Hiçbir ses yoktu… sadece yağmur ve rüzgâr. Bir adım geri çekildim, ellerim titriyordu. Geç kalmış olamam… Hızla başımı sağa çevirdim. "Mira!!" O an uzaktan çok hafif bir ses duydum gibi oldu. Ya da sadece yağmurun oyunuydu. Koşmaya devam ettim. "Mira nerdesin?!" Sesim kırılmıştı artık Gök görleyince , Mira'nın ne kadar korktuğunu hatırladım . Dayan güzelim bulacağım seni . Ne kadar arasamda bulamıyordum durdum ve etrafımda dönmeye başladım . Allah'ım ne olur onu bulmama yardım et. Tam o sırada bir ses duydum . Ağaçların arkasından geliyordu o yöne doğru ilerlemeye başladım. Mira ellerini kulaklarına koymuş yine aynı şeyleri tekrarlıyordu. "Anne çok üşüyorum." Hemen koşup ona sarıldım. "Güzelim benim korkma ." "Aras sen mısın?" "Benim güzelim dayan ." "Aras geleceğini biliyordum." "Nerde olursan ol ben gelirim yanına ." Onu kucağıma alıp iler…