I

Gidip gelmek arafta kalmak hayatın kötü yanlarından biridir,ruhun değişir, büyür, acı çeker,acı çektirirsin bazense kendini tanıyamazsın boşluğun içinde bulursun kendini her zerrenle. Başımda hissettiğim beynimin derinliklerini hoplatan ağrıyla araladım gözlerimi Kenarda duran saate baktım gecenin dördüne yaklaşıyordu zaman. Üzerimde olan ince örtüyü savuşturdum. Ah yanımdaki manyağı unutmuştum. Kenara fırlattığım örtüyü üzerine bıraktım,yerde duran tişörtümü ve eteğimi alıp giyindim hızlıca. Hava aydınlamadan arzumu karşılamalı geri dönmeliydim. Her ne kadar katlanılmaz hissetsemde kendimi aklıma gelen düşünceyle sırıttım. Son model daha yeni aldığım arabamın anahtarıyle evimden ayrıldım. Hastaneye gidiyordum aslında saçmaydı herkese saldırabilirdim ama bugüne kadar kendimi hep durdurmuştum bundan sonrada durdururdum. Lary'nin nöbete kalacağını, çıkması için az bir vaktinin kaldığını biliyordum ona haber vermiştim. Büyük hastanenin önünde çantasıyla beni bekleyen güzel arkadaşıma baktım. Biraz daha sürüp önünde durdum hemen binip kapıyı kapattı. Elindeki poşeti kucağına koydu, gözüm orada takılı kaldı şimdiden deli oluyordum Yüzüme bakarak "Delisin sen cidden" "Bak o kadar seni almaya geldim sen ne diyorsun" dedim sırıtarak ama sabırımın son demleriydi. Konuşmadan buradan uzaklaştık her zamanki yerime sürüyordum dayanamıyordum ama bir anda arabada yapamazdım bunu yaklaşınca sağa çektim. Arabadan birlikte indik duvarın dibine doğru yürüdüm. Lary elindeki poşeti hemen bana uzattı yoksa aksi taktirde pekde iyi şeyler olmayacağını elbette katmıştı hesaba. Poşeti yırttım parmaklarımla ve içindeki çokta büyük olmayan ama beni ne olursa olsun idare edecek kan tüpünü bir dikişte akıttım içime. Berbat bir durumdu bu bir gün sevdiklerime zarar vermekten korkuyordum. Sevdiklerim demişken sahi varmıydı? Rahatlamıştım titreyen ellerim durmuştu. Vücudum çok uzun bir zaman olmasada buna hemen alışmış ve ihtiyaç duyuyordu. Nefes alış verişim iyice hızlanmış sanki uzun bir rampayı koşarak çıkıyormuşum gibi gürültü atıyordu damarlarım. Lary bana hüzünlü bir şekilde bakıyordu. "Ne var?" Tüpü kenara attım kırılma sesi duyulmuştu ardından. "Şu haline bak bir,ya aklın bir karış havadaydı dimi senin" Öğrenince şoka girmişti asla ve asla kabullenemiyordu bu durum beni de sinir ediyordu. "Ben mi dedim gel beni em diye oldu artık çok memnunmuşum gibi konuşma" Gözlerimin içine pür dikkat baktı bu sefer"memnunsun gayette" "Ne?" "Öyle olmasa salak gibi sana bunu yapana aşk beslemezdin" Aşk mı? Cidden benim Bert'e aşık olduğumu sanıyordu bu kız. "O kadar umrumda değil ki" Lary gözlerini kısıp kafasını salladı iki yana. "Bırak şu salağı o zaman" Elimi alnıma koyarak homurdandım "Herşeyin zamanı var" Yine dönüp dolaşıp gelmiştim vazgeçilmez sokağıma ,garip karanlık sonsuz ve simsiyah bir manzarayı gözler önüne seren bu yer bana neden huzur veriyordu ki? bazende hiç iyi duygular vermiyordu bana orasıda tartışılırdı tabi. Ne kadar zaman geçti bilmiyordum ama güneş doğmadan gitmem gerekiyordu. Oturduğumuz yerden kalktık. Lary'i bırakıp evime döndüm içeri girdiğimde etrafta loş mum ışığı hakimdi. Odadan tıkırtı geldi. "Bert sen mi uyandın?" Deri üzerinde baskısı olan ceketimi çıkartıp askılığa astım. Adım sesleri yaklaştı. Bert uyku sersemi gülümsedi. Yanıma yaklaşınca kaşı çatıldı baş parmağı çeneme gitti, muhtemelen kan vardı orada. Yanılmamıştım. Parmağıyla kanı sildi daha sonra çenemden parmağına bulaşan kanı yaladı. "Bensiz mi gittin, oysa birlikte gideriz zannetmiştim" dedi aptalca. "Kes şunu" Üzerime gelip beni duvara yasladı. "Büyük güne hazır ol yaklaşıyor" Ah evet sizin salakça cırvalıklarınız. Çok gereksizdi ve beni geriyordu. Tıpkı karşımdaki densiz gibi. "Çokta büyük değil sanki" Yüzüme daha da yaklaştı "bizim için büyük"deyip sırıttı ardından da ağzının suyu akmış gibi yalandı. Elimle göğsünden ittirdim geri geri gidiyordu odanın olduğu tarafa yönelttim onu. Odaya girdiğimizde yatağa çarptı ve sırtı yatakla bende onunla buluştum. "Kalbim yoruldu…