46. BÖLÜM: DÉJÀ VU HİSSİ

( Jayce Montgomery / James Montague ) ═ GECENİN KANATLARI ═ KIRK ALTINCI BÖLÜM ❝ DÉJÀ VU HİSSİ ❞ Mart 2018 | Manhattan, New York. Geceyarısını bölen çığlıklara uyanan Melissa, yan tarafta yatmakta olan adamın rahatsız kıpırdanmalarıyla ve attığı çığlıklarla paniğe kapıldı. Jayce kâbus görüyor olmalıydı. Melissa yatakta doğrulup adama doğru eğilirken déjà vu hissiyle sarmalandı ve gözünün önüne, tam dokuz yıl öncesinin sahnesi düştü: Yaz tatilinde gittikleri evde birlikte geçirdikleri ilk gecede James kâbus görürken Melissa’nın onu uyandırması. O zamanlar Michael ona James’in sürekli kâbus gördüğünü söylemişti, demek ki bu durum yıllardır devam ediyordu. Bir Montague olarak yaşadıklarının etkisiyle inşa edilen kâbusları, genç adamı şimdi bile avlıyordu. Melissa dokuz yıl önceki o gecede olduğu gibi Jayce’i uyandırmak için ona seslenmeyi denedi ama yine başarısız oldu. Adam kâbusunda her ne yaşıyorsa terler içinde sayıklıyor, yatakta debelenir gibi kıpırdanıyor, ellerini yumruk yapıp sıkıyordu. Melissa onun, uyanmazsa çevresine veya kendine zarar vereceğinden korkarak onu bir an önce uyandırmak istedi. Yatakta yan dönerek adama doğru iyice eğildi. “Jayce!” dedi daha kuvvetli bir sesle. “Jayce, uyanmalısın. Kendine zarar vereceksin.” Bir eliyle adamın yatağın üstünde yumruk yaptığı elini, diğer eliyle onun yanağını bir içgüdüyle kavrayıp onu kontrol altına almaya çalıştığı ânda ilginç bir şey oldu. Jayce neden olduğu belirsiz bir şekilde aniden gözlerini açtı ve Melissa’nın anlayamadığı bir hızda onu yakalayıp yatağa yatırdı. Bu çok ani hareketle sırtı yatağa sertçe yaslandığında bileğini sıkıca kavrayan ellerin sahibi olan adamın iri cüssesini üzerinde hissetmek, Melissa’yı şoke etti. Seslenmesiyle uyanmayan Jayce onun dokunuşuyla mı uyanmıştı? Melissa’ya mı öyle geliyordu yoksa bu uyanış ve onu yakalayışı insanüstü bir hızda mı gerçekleşmişti? Görünüşe göre adamın refleksleri epey iyiydi. Jayce uykusunda ona dokunarak onu uyandıran yabancı varlığı refleksif bir şekilde yakalayıp keskin gözlerini ona diktiğinde göreceği kişinin Melissa olacağını hiç düşünmemişti. Bu kişi ancak düşmanı olabilirdi. Fakat düşmanı değildi. Melissa’nın görüntüsüne o kadar hazırlıksız yakalanmıştı ki Melissa ile birlikte uyuduğunu dahi unutmuştu. Kimseyle birlikte uyumayan biri için uykusundan bir dokunuşla uyandırılmak çok yabancıydı. Melissa’nın şaşkın mavi gözleriyle karşılaştığında kendisi de ona şaşkın bir bakış attı. “Melissa? Ne yapıyorsun?” “Kâbus görüyordun, seni uyandırmak istedim,” diye mırıldandı Melissa. Jayce’in uyanış ve onu yakalayış hızı kadar şoke edici olan şey ise üstüne çıkan adamın yarı çıplak bedeninin alt tarafında hissettiği sertliğin baskısıydı. Jayce şaşkınlığını üzerinden atarak, “Bir daha bana dokunarak beni uyandırma,” diye tısladı ister istemez. Bir daha mı , diye tekrarladı zihni. Bir daha diye bir şey olmayacak. O sırada Melissa bileğindeki ve kasıklarındaki baskıyla istemsizce inleyerek kaşlarını çattı. “Bileğimi bırakır mısın? Ayrıca gördüğün şey bir kâbus muydu yoksa güzel bir rüya mıydı emin olamıyorum şimdi.” “Ne?” Kadının bileğini sıkıca kavrayıp yatağa bastırdığının farkına varan Jayce onun bileğini bırakırken Melissa kaşlarını çatmış bir şekilde gözleriyle aşağı işareti yapmıştı. Jayce o ânda bir şeyin daha farkına vardı: Melissa’nın üzerindeki gömleğin -Jayce’in gece uyumadan önce çıkardığı gömlekti- eteklerinin kıvrılıp bacaklarını açıkta bırakması üzerine Jayce’in onun üstüne çıkmasıyla birlikte onun bacaklarının arasına baskı yapan sertliği. Siktir, ne? Melissa karşısında utandığı bir ânı hiç hatırlamıyordu, dolayısıyla o ân bir ilk olabilirdi. Kadının bileğini bırakarak hızla kalktı onun üstünden. “Siktir, üzgünüm. Güzel bir rüya falan değildi, düpedüz bir kâbustu ama inan bununla hiçbir ilgisi yok. Senin…” Ağzında bir şeyler gevelerken yatağın kendi tarafına bıraktığı bedeninin kontrol dışı eylemlerinin açıklamasını nasıl yapacağına dair bir fikri yoktu. Bu yüzden düşünmeden söyleyeceği cümleyi yarıda ke…