41. BÖLÜM: HÂKİM, JÜRİ VE CELLAT

( Lucifer ) ═ GECENİN KANATLARI ═ KIRK BİRİNCİ BÖLÜM ❝ HÂKİM, JÜRİ VE CELLAT ❞ Mart 2018 | Manhattan, New York. Geçen yıllar acımasızdır. İki insanı birbirine düşman yapabilir. Biri terk edilmenin acısını yaşarken diğeri bilinmezliklerle ve acılarla dolu birkaç yıl geçirir, ardından gerçekleri öğrenmenin eşiğine gelir ve ortaya çıkmaya karar verir. Melissa’nın birdenbire ortaya çıkmasını neye yoracağını bilemeyen Jayce eski sevgilisiyle geçirdiği gecenin ardından ofisine her zamankinden daha geç geldiğinde gerçekliğe geri dönmüştü. Telefonu bildirim doluydu, günlük programı yoğundu, geçmişi bazı insanlar tarafından açığa çıkarılmak üzereydi, FBI muhtemelen artık hem onu hem de Azrail’i arıyordu ve bu ikisini birleştirmeleri ân meselesiydi. James Montague’yu öğrenen FBI’ın bu konuda ne yapacağını henüz bilemiyordu Jayce. Bunun yanında geçmişinin farklı olduğunu öğrenen arkadaşlarının bir sonraki adımını da tahmin edemiyordu. Önceki gece Melissa ile karşılaşmadan önce arkadaşlarıyla yaptığı tartışmanın sonucunda arkadaşlarının Montague’yu öğrenmesine izin mi vermeli ve onlara her şeyi -seri katillik kısmı hariç- anlatmalı mıydı yoksa tüm dertlerinin arasında onları siktir mi etmeliydi? Geçmişinin tamamen açığa çıkması, onu New York’taki insanların ona olan bakış açılarının değişmesine ve kariyerindeki mutlak çakılmaya götürecekti. Bunun olmaması için de avukatıyla görüşmeleri devam ediyordu ama Avukat Skeates onu bazı konularda darlamaya başlamıştı. Sonuç olarak geçmişinin söylenenden farklı olduğunu öğrenen FBI, avukatı ve arkadaşları arasında bir de Melissa çıkagelmişti, bu da kadını onun geçmişini bilenlerden -hem de en iyi bilen- biri yapıyordu. Tüm bu insanlarla nasıl baş edeceğini bilmiyordu Jayce. Ha bir de Azrail’e isyan etme planlarına giren gençleri ve Azrail’in bir cinayet işlemesini bekleyen Delirium fanları ile FBI’ı da düşünmeliydi. Tabii zihnindeki Lucifer da her şeyden ve herkesten önce sıradaydı. Geç kalmasının da etkisiyle günün ilk randevusu, programda olması gereken ikinci randevusu olmuştu. Güne hızlı bir başlangıç yaparak ilk randevusunun eşliğinde Lydia’dan aldığı kahveyi içiyordu. Kahve dışında hiçbir şey girmemişti midesine henüz, atıştıracak vakti olmamıştı. Tüm dertlerinin onun üzerinde oluşturduğu gerginliği alacak bir sigarayı danışanı kapıdan girmeden öncesine kadar içebilmişti neyse ki. Kafasını toplamak, o ânda olabilmek ve kendisini işine verebilmek için çok çabalaması gerekmişti. Böylece iki saati devirmiş ve öğle arasından önce son bir randevusu kalmıştı. Telefonunda kalan son bildirimleri de okuyup gerekli işlemleri yaparken bir sigara içiyordu. Öğle arasını iple çekiyordu, o kadar açtı ki yorgunluğuna ve uykusuzluğuna rağmen bir restorana gidip güzel bir yemek yemek istiyordu. Galiba yediği en son şey, önceki gece sığınağa gitmeden önce evinde yediği akşam yemeğiydi. Kendi yaptığı yemeklerin doyuruculuğuna güvense de onun ardından neredeyse on sekiz saatlik periyotta midesine girenler sırasıyla şöyleydi: Alkol, sigara, bolca alkol, bir sürü sigara, çokça kahve, yine sigaraydı. Kendisini bildi bileli spor yapıp sağlıklı bir vücuda sahip olmaya çalışırken arada sırada böyle saçmalamasının midesine iyi gelmediğinin farkındaydı. Alan olsa ona açlık cezası verir, oğlanı sonraki ana öğüne kadar bodruma kapatarak onu aç ve susuz bırakırdı. Alan’ın verdiği cezalarla istediği şeyler ne kadar da çelişkiliydi! Jayce artık bir psikolog olarak Alan’ın James’in iradesini kırmaya çalıştığını biliyordu. Bunun sonucunda da James bir kukladan ibaret olmuştu. Jayce sol elinin işaret ve orta parmağı arasında sigarayı, sağ eliyle telefonu tutup tuşlara dokunurken kapısı çaldı. Aranın nasıl geçtiğini anlamadan bir sonraki danışanın geldiğini sanmıştı ki odaya giren Lydia, ofis telefonundaki hatta bina güvenliğinin olduğunu söyledi. Görünüşe göre binaya giren ve Jayce Montgomery’yi görmek isteyen bir kadının ismini psikoloğun o günkü programında bulamayan görevli, bunu bildirmek ve izin istemek için arıyordu. Jayc…