40. BÖLÜM: CANAVARIN GÖLGESİ

( James Montague ) ═ GECENİN KANATLARI ═ KIRKINCI BÖLÜM ❝ CANAVARIN GÖLGESİ ❞ Mayıs 2009 | Chicago, Illinois. Gece olup karanlık çöktüğünde Chicago’da James Montague’nun yerine geçen bir Gölge vardı. Canavarın gölgesi… Canavarın istediği her şeyi yapıyor, her sıfata sahip oluyordu. Kendisine ait bir hayatı yoktu; o, canavara aitti. Alan Montague’nun malı, vârisi, kuklası, tetikçisi ve hackerı James Montague idi. Git denilen yerlere gidiyor, öldür denilen kişileri öldürüyor, sız denilen sistemlere sızıyor, kır denilen şifreleri kırıyor, bir hata yaptığında ya da isyan ettiğinde cezasını çekiyordu. On iki yıldır yetiştirildiği amaca yönelik her şeyi yapıyor, yeri gelince bir katil/tetikçi ve yeri gelince bir CEO oluyordu. Bunların yanında bir de okula gidiyor, yıldız öğrenci -Melissa gittikten sonra kendisine Altın Çocuk demeye dil varmıyordu- olmaya devam ediyordu. Ancak bu kez gerçekten de bir kötü çocuktu; canının istediği kızla flört edip canının istediğiyle canının istediği her yerde yatıyor, aynı anda birçok kızla konuşuyor, sadece kızlara değil arkadaşları ve öğretmenleri de dahil olmak üzere çevresindeki herkese kötü davranıyordu. Kimse farkında değildi ama genç adamın kırık kalbi artık öyle boştu, zihni öyle bulanıktı ki zihnindeki sesleri kontrol altında tutmayı bırakmıştı ve kişilikler arasında sürekli değişim oluyordu. Bir gün kendisi olurken diğer gün Canavarın Gölgesi , bir ân eski masum James iken başka bir ân kötü çocuk James oluyordu. Ondaki bu değişimlerin onun sevgilisi tarafından terk edildiğinde psikolojisinin bozulmasına yoran insanlar, onun ne kadar acımasız ve kalpsiz bir kötü çocuk olabileceğine ancak yeni yeni şahit oluyorlardı. Mafya vârisi James Montague işte şimdi isminin hakkını veriyordu, birkaç ay içinde şehirdeki yeraltı dünyasının yeni kralı ve teknoloji şirketinin yeni CEO’su olmak ona çok yakışacaktı. Kimse bu genç adama dokunamıyordu. İnsanlar onun yaptıklarının yanına kâr kalmasını dünyanın adaletsizliğiyle bağdaştırıyordu. James Montague dokunulmazdı, o okula sadece terör estirmeye geliyor gibiydi. Fakat kafesine geri döndüğünde işler tersine dönüyor, onun estirdiği bu terör bu kez ona yapılan bir işkenceye dönüşüyordu. Ardından görevlerinin başına döndüğünde ya da okula tekrar gittiğinde terör estiren yine o oluyordu. Bu, klasik bir Montague vârisinin bir rutiniydi; James çocukluğundan beri böyle olmak için yetiştirilmişti ve onca isyana rağmen böyle bir seviyeye gelebilmesi için demek ki âşık olduğu kızla beraber dostunu aynı anda kaybetmesi gerekiyordu. Alan Montague genç adamın bu hâlinden memnundu, onu takdir etmeye bile başlamıştı. Onu avucunun içine almıştı ve her şeyi teker teker başarıya ulaştırıyordu. Son birkaç adım kalmıştı… James’in CEO olması, tahta oturması ve kendi vârisini yetiştirmesi gerekiyordu. Şu hamile kız ortalıktan kaybolmuştu ama James tam bir kazanova iken zamanı gelince vâris işi çabuk halledilecek gibi görünüyordu. Kızın kaybolması iyi olmuştu, James o kız hayatındayken asla böyle kalpsiz biri olmazdı. Demek ki genç adamın bunun için aşk acısı çekmesi gerekiyordu, bunu hiç yaşamadan bu seviyeye gelmiş olan Alan bunu anlayamıyordu. Ancak James şu an onun istediği kıvama gelmiş sayılırdı; artık acımasız ve soğukkanlı bir şekilde hedeflerini öldürüyor, genel olarak çoğu şeyi sorgulamadan yapıyordu. Genç adamın beyni sanki durmuştu, bir kukla olduğunu artık anlamış olmalıydı. Yine de onu evlat edindiğinden beri onu altı ayda bir sağlık testlerine sokan Alan, onun beynindeki ve son zamanlarda psikolojisindeki değişimleri yakından takibe almıştı. Emrindeki doktorların dediklerine göre James’in beyninde farklı reaksiyonlar oluyordu ve bu da genç adamın psikolojisine yansıyordu. Alan ona ceza verdiği, ona işkence çektirdiği, onu doğu kanadının karanlık bodrumuna kilitlediği zamanlarda James bir tür psikolojik kriz geçiriyordu. Bunlar öfke veya ağlama nöbetleri, uyuşturucu krizleri, mazoşist eğilimler gibi birçok farklı yönde olabiliyordu. Bu nedenle genç adamı ona fark…