36. BÖLÜM: SIRLAR VE YALANLAR

( James Montague ve Michael Ellis ) ═ GECENİN KANATLARI ═ OTUZ ALTINCI BÖLÜM ❝ SIRLAR VE YALANLAR ❞ Temmuz 2008 | Chicago, Illinois. James Montague’nun yaşadığı ikinci yaz tatili, bir öncekinden daha kötü geçiyordu. Bu yaz, öncekinin aksine daha çok çalışıyordu ve izni yoktu. Gündüzleri şirkete gidiyor -zorla götürülüyordu- ve geceleri de her zamanki mafya işleriyle ya da görevleriyle uğraşıyordu. Okul zamanından bile daha kötüydü, hiçbir şeye yetişemiyor ve üstüne üstlük kendine ayıracağı vakti olmuyordu. Yaptığı tek şey, Alan’ın emirlerini uygulamaktı. Aslında her zamanki gibi bunu istemiyordu ama buna zorlanıyordu. Alan’ın elinde James için artık bir koz vardı: Melissa. James ne zaman itiraz etse, asi olsa Alan hemen onu Melissa ile tehdit ediyordu. Bu bazen doğrudan Melissa’ya zarar verme tehdidi bile olmuyordu; James’i okuldan alma ve onu tekrardan eve kapatma, onun elindeki her imkânı ondan alarak onu Melissa -ve hatta Michael ile- görüştürmeme fikrine kadar bile gidiyordu. Michael’ın bu konuda yapabileceği bir şey yoktu, dolayısıyla James’in de Alan’a itaat etme dışında bir seçeneği kalmıyordu. Bu yüzden son zamanlarda Melissa ile görüşemiyordu. Buna hem zamanı hem de yüzü yoktu, kıza bir zarar gelsin istemiyordu. Sıcak bir temmuz günü öğleden sonrasında şirkette ona ayrılan özel odada bilgisayarının başında oturuyor ve kendisine verilen programlama görevi üzerinde çalışıyordu. Alan ondan yüksek güvenlikli bir web sitesi tasarlamasını istemişti. Bu herhangi bir konuda olabilirdi ama o sıralarda kumar siteleri üzerine çalışıyorlardı. Üzerlerinde çalıştıkları her şeyin -web sitelerinin ve güvenlik ağlarının- sunucuları Montaguelara aitti ve şirkette tutulan yüksek güvenlikli sunuculardı. James bu sunucuları kullanarak istediği her şeyi yapabileceğini fark etmişti ama onu izledikleri için şimdilik gizli bir şey yapamıyordu. Odasının kapısı tıklandı ve dışarıdan, “Bay Montague, müsait misiniz?” diye ince bir ses geldi. James yarım saat sonra Alan’ın genel kuruldakilerle bir toplantı yapacağını unutmadığı -telefonuna gelen bildirimler ve sekreterinin ona bunu hatırlatması nedeniyle unutması mümkün değildi, şirkette olduğu her zaman gözaltında tutuluyor gibi hissediyordu- için tekrardan bu hatırlatmanın yapıldığını sandı bir an. Ses hem tanıdıktı hem de değildi ama o anda o kadar meşguldu ki bunu umursayacak kadar dikkat kesilmemişti. Parmakları klavye üzerinde hızlıca gezinip yazdığı koda dikkatle devam ederken cevap dahi veremedi. Dudakları arasından hayır anlamında garip bir mırıltı çıkmıştı, o da kapının dışından duyulmazdı zaten. Kapıdaki kişinin onu duymadığı, kapının yavaşça açılmasından belliydi. James kilitleyemediği kapının onun izni olmadan açılmasına kızarak başını bilgisayarından bir hışımla kaldırıp biraz ötede olan kapıya baktığında dudaklarından sinirle çıkan ilk sözcüğü ve modunu değiştirmek zorunda kalmıştı. “Müsait değil- Melissa? ” Sevgilisini görür görmez ayağa fırladı ve onu kapıda karşıladı. “Burada ne işin var?” “Yakında CEO olacak zengin sevgilim dışarı çıkamadığı için onu şirketinde ziyaret etmek istedim.” James, gülümseyen genç kızı kolları arasına alarak önce onu kucakladı ve ardından kızın yanaklarını tutarak onun dudaklarını uzunca bir süre öptü. Bu şekilde özlemini giderememişti ama nefes almak için ayrıldığında alnını kızın alnına yaslayarak onun kokusunu içine çekti. “Ah, seni çok özledim.” Genç kız kıkırdayarak aynı şekilde cevap verdi. Ardından onun kolları arasından sıyrıldı ve onun odasını adeta bir balerin gibi döne döne gezerek inceledi. Odada fazla bir şey yoktu, zaten oda o kadar büyük de sayılmazdı. Eğitim gören, gelecek CEO için zorunlu olarak hazırlanmış bir odaydı. Büyük bir masanın üzerinde o zamanların olabilecek en teknolojik dizüstü bilgisayarı ve birkaç dosya vardı. Masanın arkasında pek rahat sayılmayan bir bilgisayar koltuğu ve ön tarafındaki bir duvarda da James’in orada zaman geçirirken okumak için getirdiği birkaç roman ile Alan’ın ona verdiği bazı sıkıcı konular -progra…