25. BÖLÜM: CEHENNEME GİDEN YOL

( Ethan Young ) ═ GECENİN KANATLARI ═ YİRMİ BEŞİNCİ BÖLÜM ❝ CEHENNEME GİDEN YOL ❞ Şubat 2018 | Manhattan, New York. Manhattan şehrinde o günkü kasvetli havanın güneşi, mezar taşının üzerine vuruyordu. Toprağın üzerinde birkaç gül, mezar taşının başında birçok insan vardı. Hava, ne yapacağına şaşırmış bir şekilde kararsızdı. Güneş vardı ancak rüzgâr kendisini hissettirme çabasındaydı. Buna karşın gözünü güneşten tarafa çevirmeyip gölgede kalmayı seçen genç adam, mezarın başındaki papazın dediklerini dinlemiyordu. Zaten çocukluğunun aksine dine inandığı pek söylenemezdi, burada bulunmasının tek nedeni tamamen göstermelikti. Bir ölünün cenazesine, katili katılabilir miydi? Genç adam, sahte üzüntüsünü belli etme çabası içerisindeyken başını eğmişti. Papazı dinliyor gibi yapıyordu ancak düşündüğü tek şey buradaki insan kalabalığından çıkmak ve bir an önce işine geri dönmekti. “...Valerie Wilson, işlediği her bir sevap için cennete gidebilecek bir kadındı. Günahlarının affedilmesi ve cennete gitmesi dileğiyle...” Mezarın başındaki her bir insanla beraber, “Amin,” diye mırıldandı genç adam. Bu da kısmen göstermelikti. Fakat öldürdüğü kişinin cenazesine giden bir katilin düşünmesi gerekenenin aksine, Valerie için iyi şeyler diliyordu içinden. Valerie genç yaşta ölümü hak etmemişti ama en azından cenneti hak edebilirdi. İnsanlar dağılırken ifadesiz bir yüzle onları izledi Jayce. Ağlayan birkaç kişi, ayakta zorlukla duran Valerie’nin ailesi, NYPD dedektifleri ve polis memurları… Adli tabip Ella Spencer, Jayce’in yüzüne birkaç saniye boyunca dikkatle baktıktan sonra hiçbir şey demeden oradan uzaklaştı. Kadının gözleri ağlamaktan şişmişti ve ilginçti ki Jayce’e bakarken gözlerinde ateş kıvılcımları çakmaya başlamıştı. Valerie’yi onun öldürdüğünü mü yoksa hayatına girerek kadını mahvettiğini mi düşünüyordu acaba? Jayce bunu merak etti fakat bunu çözebilecek kadar uzun süre kadınla göz göze gelememişti. Kadın uzaklaşırken Jayce, mezarın karşısındaki ağacın altında bir süre daha durma isteğiyle bakışlarını mezar taşına sabitledi yeniden. Mezar taşındaki yazılara göz gezdirdi. Valerie Wilson 3 Temmuz 1987-30 Ocak 2018 Kadının ölüm tarihinde takılı kaldı gözleri. Artık toprağın altındaki bir tabutta çürüyen güzel kadını Jayce öldürmüştü. Kadını öldürürken bilinci yerinde değildi pekâlâ ama bedeni onundu, kendi elleri ateş etmişti kadına. FBI ajanları da artık onun peşindeydi ve kadına yalnızca zarar verenin değil, onu öldürenin de Jayce olduğunu anlamaları uzun sürmezdi. Böylece Azrail’in maskesi düşer, Jayce yakalanırdı. Fakat bunun bu kadar erken olmaması gerekiyordu. Jayce birdenbire derinlerinde, kalbinin içinde hissettiği değişik bir duyguyla tepetaklak oldu ve bunun bu kadar erken olmasını istediğini fark etti. Daha önce çok nadir hissettiği bu duygu pişmanlıktı ve Jayce’i o ânda gafil avlamıştı. Yanına yaklaşan bir adamın sessiz adımlarını normalde fark ederdi fakat o ânda, Valerie’yi bilinci yerinde olmadığı bir zamanda öldürdüğü için pişmanlık duymanın getirdiği değişik duygularla sarsılırken adamı adam ona seslenene kadar fark etmedi. “Siz şu psikolog olmalısınız. Bay Montgomery?” Jayce bir anda irkilip başını kaldırdığında karşısında gördüğü adamın onu tanımasına mı yoksa zavallı Valerie’yi öldürdüğüne pişman olduğu gerçeğine mi şaşırsa bilememişti. Karşısında Jayce’inki kadar pahalı ve şık olmayan ucuz bir siyah takım elbise giymiş koyu kestane rengi saçlara sahip bir adam vardı. Jayce onunla daha önce hiç karşılaşmamıştı ama onu araştırdığı için adamın kim olduğunu biliyordu. Adam, Valerie’nin eski eşi Ethan Young’dan başkası değildi ve adamın kederle dolu bakışları Jayce’in üzerindeydi. “Evet,” dedi Jayce yavaşça. Kaşlarını kaldırmıştı. “Jayce Montgomery. Ve siz?” “Ethan Young. Valerie’nin eski eşiyim.” “Ah…” diye sahte bir şaşkınlıkla mırıldanan Jayce, adama doğru dönerek tamamen ona odaklanmıştı şimdi. “Evet. Valerie bahsetmişti.” Adam, Jayce’i şaşırtarak alaycı bir tavırla güldü. “Neler söyledi benim hakkımda? Pek iyi şeyler…