19. BÖLÜM: AYNADAKİ CANAVAR YÜZ

( Jayce Montgomery / Lucifer ) ═ GECENİN KANATLARI ═ ON DOKUZUNCU BÖLÜM ❝ AYNADAKİ CANAVAR YÜZ ❞ Ocak 2018 | Manhattan, New York. Manhattan’da işlerin Azrail’in mi yoksa Valerie Wilson’ın mı lehine çevrildiği çözülemeyen o gece Jayce Montgomery, Valerie Wilson’ı eve bıraktıktan sonra öfkeli bir şekilde sığınağa gidip lavaboda kendisini iyice temizlemeye, üzerinde kan lekesi aramaya girişmişti. Ellerini tam beş kez yıkadı, üstündeki kazağı çıkarıp bir kez daha kokladı ve bir kenara fırlattı. Yarı çıplak bir şekilde lavabonun ve üstündeki aynanın karşısında dikilirken parmaklarını saçlarından geçirdi. O sırada gözleri aynadaki yansımasına takıldı. Bu, büyük bir hata olmuştu. Karşısında gördüğü, kendisinin güçlü hâli değildi. Yıllar önceki o kırılmış çocuktu. Kafesteki tutsak James’di, uyuşturucu alan ve âşık olan o asi gençti, üniversiteye geçtiğinde elini kana çoktan bulamış ve kendi ismini yeniden kazanmış Jayce’di. Son gördüğü yüz ise kendi canavarına aitti. Yeraltı dünyasının kralı olmayı başarmış, profesyonel bir katil ve başarılı bir suikastçı olmakla övünen, sadist bir kişiliğe sahip olan ve dokunduğu herkese zarar veren Lucifer’dı. “ Evet Jayce, işte benim ,” dedi aynadaki yüz. “ Ama seni birçok travmadan koruduğumu unutuyorsun. Henüz küçücük bir çocukken bile seni anne babanın kavgalarından uzak tuttuğumu unutuyorsun. Canavardan her korktuğunda beni ortaya attığını unutuyorsun. Senin için çektiğim onca acıdan sonra beni böyle mi görüyorsun gerçekten? Güçsüz hâlin olarak mı? ” “Sen kötüsün,” diye karşılık verdi ona Jayce. “Sen, Montague’nun olmamı istediği canavarsın.” “ Öyleyse güçlü olduğumu biliyorsun. Kötü olmak ve güçlü olmak yan yana geldiğinde ortaya neler çıkabileceğini biliyorsun. ” “Evet, biliyorum,” dedi Jayce nefretle. “Kaos çıkarıyor ve ondan besleniyorsun. Çünkü sen bir sadistsin ve bir canavarsın. Tıpkı onun gibi. Şeytanisin . Bu yüzden adını Lucifer olarak seçtin. Sen, olmak istemediğim hâlimsin.” “ Komik olma Jayce. Yıllar önce benim gibi olmak istiyordun. ” “Bu doğru değil. Hiçbir zaman senin gibi olmak istemedim. Hiçbir zaman senin bu kadar kötü olmanı istemedim. Bu yüzden sen kendine şeytanın adını verdin.” “ O zaman neden beni yarattın ,” diye bağırdı canavar. “ Seni travmalarından korurken ve Montague’nun görevlerini yerine getirirken ne olmamı bekliyordun, bir iyilik meleği mi? Tüm bunlardan sonra ölüm meleği oldum diye benden nefret etmen gülünç. Üstelik ben senim. ” “Değilsin. Ben sen değilim ve sen de benden çok farklısın.” “ Biz aynıyız Jayce. Bak bana. Aynı bedeni, aynı yüzü paylaşıyoruz. ” Jayce, aynadan kendisine bakan canavar yüze daha dikkatli baktı. Elbette bu canavarın bir vampir gibi kırmızı gözleri, bir kurt gibi pençeleri ya da bir hayalet gibi şeffaf bir teni yoktu. Tıpkı onun yüzüne benziyordu; beyaz tenli bir suret, parlak ela gözler, gülümseyen pembe dudaklar. Canavarınkiler yalnızca daha korkutucuydu; gözleri çok keskin ve ürkütücü bir şekilde bakıyor, dudaklarında ya alaycı bir sırıtış ya da şeytani bir gülümseme beliriyor, beyaz teni genellikle ya çok soluk oluyor ya da kanla kaplanıyordu. Ancak elbette onun yüzüydü, başka kimin olabilirdi ki? Zihnindeki şeytan, katil kişiliğiyle aynıydı ve zihninde onu duyarken hayalinde -ve aynadaki yansımasında- canlanan kişi Montague değil de kendisi oluyordu. Lucifer’ı kendisi yaratmıştı ama onu Montague beslemişti, bu yüzden bu canavarın arkasında Montague olsa bile ona bakınca yalnızca kendisini görüyordu. “ Ben senin gibi değilim ,” dedi bu kez ona. “Elbette öylesin. Sen de en az benim kadar karanlıksın. Sen de bir katilsin. Tüm bu cinayetleri benim adıma işlerken kendi benliğinde olduğunu ne çabuk unutuyorsun.” Jayce ona alayla güldü. “Cinayetleri senin adınla işlemiyorum. Ayrıca cinayetleri sana bıraksam ortalığı kan bürüyeceğini ne çabuk unutuyorsun... New York’u katledersin ve bir anda kendini Amerika’nın en çok aranan katili olarak bulur, sonra da bir çırpıda yakalanırsın ve müebbet hapsi boylarsın.” “CIA, FBI, Beyaz Saray, ordu..…