~1. Bölüm~

Dağhan Karakan Emniyetin koridorlarında hızla ilerliyordum. Aklım almıyor, nasıl benim ekibime benden izinsiz birisini koyarlar? Üstelik tecrübesiz bir kız!!! Amirimin kapısını çalıp yanıt beklemeden odaya girdim. Bakışlarımda ki siniri fark etmişti, "Hayırdır komiserim, bir sorun yok ya?" Derin bir nefe alarak "Var amirim çok büyük bir sorun var!" dedim. Oturuşunu düzeltip dirseklerini masaya yasladı. "Kötü bir şey mi oldu?" Soruyu sorarken kaşları çatılmıştı. Amirime saygım sonsuzdu ama bu konu benim kırmızı çizgimdi. "Oldu. Ekibime yeni bir kişi koymuşsunuz, üstelik tecrübesiz bir kız!" Yanlış anlaşılmasın ben kız diye bu kadar tepki vermiyordum. Sadece saha deneyimi çok olmayan birisi. Fırat amirim rahatlamış bir halde gülümsedi. "Ha onu mu diyorsun? Ben de gerçekten kötü bir şey oldu sandım." Onun bu hâline şaşkınlıkla karışık bir öfkeyle baktım. "Amirim bir açıklama bekliyorum." Sakin kalmaya çalışıyordum. "Karakan, açıklanacak bir şey yok. O kız artık senin ekibinden." Ayağa kalktı, "İlla tecrübesiz diye tutturuyorsan o zaman onu eğit, gerekli her şeyi anlat. Senin yanında tecrübe kazansın." Beni daha da şaşkınlığa uğrattı. "Bari bana haber verseydin. Deseydin ki gel bak bu kişiyi senin ekibime katmak istiyorum sen ne dersin?" Kaşlarını çattı. "Ulan herife bak! Oğlum benim kurduğum ekibe ben adam koyarken sana mı soracağım?" Sonra kendi dediğini kendi yanıtladı. "Tabii ki sana da sorarım ama bu sefer canım böyle istedi, hem zaten başka kişi koymayı düşünmüyorum." Sakin olmak için art arda derin nefesler alıyordum. Bu cümleleri söylerken ki yüz ifadesi komiğime gittiği için gülmüştüm. Aramızda 5 yaş tek vardı, ama ben ona abi derdim. Karakol dışında. "Sana iyi akşamlar, ben gidiyorum!" Bana ufak bir endişeyle baktı ve "Oğlum bana bak lan! Yarın kıza kaba davranma ha" diye de uyarısını yaptı. Bir şey söylemeden çıktım. Dışarı çıktığımda köşede Yusuf'u gördüm. Can dostum. O da beni fark etmiş ve yanıma gelmişti. "Ne o sinirli görünüyorsun" ne kadar da haklı. "Fırat amir ekibe yeni birisini koydu." Şok olmuş bir halde baktı bana "Aa kimmiş? Hem sen niye bu kadar sinirlisin? ben buna şaşırdım." "Kız tecrübesiz, bize ayak uyduramaz." Yine şaşırdı. "Aa bir de kızmış!" Ofladım. Bu çocuk bazen dünyanın en zekisi olup bazen de nasıl bu kadar salak oluyordu hiç anlamıyorum. "Ben eve gidiyorum. Başım çatlıyor." dedim. Güldü, "Fazla sinir baş ağrısı yapar bir de erken yaşlandırır dikkat et Dağhan," dedi. Onu takmayıp arabama doğru ilerledim. Yarın görecektik her şeyi. ⁠✿ Mısra Besen Bugün üzerimde bambaşka bir heyecan vardı. Etrafıma gülücükler saçıyordum, dört duvar ve bir adet kediye. "Oy benim canım oğluşum, Paşamm. Annen bugün bir ekibe dahil oluyor." Yerinden milim bile kıpırdamayan oğluşum Paşa sadece miyavladı. İyi bu da bir şey. Mamasını koydum, suyunu tazeledim ve ceketimi alıp evden çıktım. O sırada telefonum çaldı, arayan biricik kardeşim, Miraç. "Ablaların bir tanesi, canım ablam, ne yapıyorsun?" Yalakaya bak, sesini duymak iyi gelmişti. "İyiyim canım sen napıyorsun, nasılsın? Annemler nasıl?" Güldü, "Annemleri bırak hele ya abla bu gariban kardeşine sadaka vermek ister misin?" Tahmin etmiştim. Kerata benden para almak için bu vakitte aramıştı. "Ne o babam vermedi mi?" Ağlama sesleri çıkardı. "Ablaaa, yahu babam bırak bana para vermeyi beni görse gidip polise şikayet edecek gibi." Dert yanışı kulağıma bir an çok tatlı geldi. "Sen dua et adam elinden motorunu almadı." dediğim gibi bağırdı, "Ya Allah aşkına nasıl konuşuyorsun sen öyle kapat o şom ağzını." Başımı daha fazla şişirmesini istemediğim için "Tamam hadi gönderiyorum parayı, hem sen ablanın ne yaptığını sormuyorsun." "Anaaa doğu ya sen yeni bir ekibe giriyordun değil mi?" İyice batıyordu. "Kapat ya şuna bak, mümkünse beni iki gün arama!" Diyip suratına telefonu kapattım. Benim trip atmam çok uzun sürer ama küs kalmam iki günü hiç aşmamıştır. Arabama bindim ve karakola doğru sürdüm. Nereden bilecektim ki gülerek gittiğim karakoldan ağlayarak döneceğimi... 1. Bölüm…