13. Kan

Lucien sıkıntı dolu bir nefes verip yorgunca odasında ki deri koltuğa oturdu. İki saattir kendisini meşgul etmek için herşeyi yapmıştı. Ama şimdi boştu ve aklı anında tek bir kişiyi düşünmeye başlamıştı; Selene. İçi içini yiyordu. Hatta kendisine kızıyordu. Sırf ona güvenmediği için, kötü işler yaptığına emin olduğu biri ile onu yalnız mı bırakmıştı? Üstelik o kadının planını bilirken? Delirmiş olmalıydı. Ama bir taraftan gerçekleri öğrenmesini de istiyordu. Ondan dinlerse inanmayacağı gerçekleri. Oturduğu koltuktan kalkıp çalışma masasına geçti Lucien. Kafası karışıktı,fazla endişeliydi ve yerinde duramıyordu. Sonunda derin bir nefes verip ellerini sinirle saçlarına geçirdi. Onu ne olursa olsun yalnız bırakmamalıydı! Masasının üzerinde duran kılıcını alıp kapıya yöneldi. Lakin o daha kapıyı varmadan başka biri tarafından açıldı kapı. Önünde bir keşiş duruyordu. Normalde hiç kimse onun odasına böyle dalamazdı ama önündeki keşiş nefes nefese ne yaptığını bile bilmez haldeydi. Lucien tam kızmak için hazırlanıyordu ki keşişin hâlini görünce durdu. Onun duraksamasını fırsat bile keşiş elindeki mektubu Lucien'e uzattı. "Veliaht prensim, karınız." Dedi ama hemen sustu. Lucien çatık kaşlarla keşişin elindeki mektubu hızla aldı. Selene mi göndermişti? Neden? Freya ile kaçmış mıydı? Eline bir daha geçmeyecek bu fırsatı böyle mi değerlendirmişti? Lanet olsun, Lucien bu seçenekleri hiç düşünmemişti. Tam bir aptallıktı. Sadece güvene odaklanmış herşeyi göz ardı etmişti. Şimdide karısı onu terk mi etmişti? Lucien kırmızı zarfı hızlıca açtı. Ama okurken gördüğü isim karısına ait değildi. O kadına aitti. Hey veliaht prensi nasılsın? Ah, doğru ya nasıl iyi ola bilirsin ki? Karın kaçırıldı. Onu benden koruyamadın mı? Sen kimsin dersen, ben Freya. Eminim beni tanıyorsun. Karını sağ salim almak istiyorsan acele et. Yoksa onu ya öldürürüm yada başkasına satarım. İkiside benim yararıma. Unutma ve acele et. Mektubun sonunda ise bir konum belirtilmişti. Lucien'in gözü sinirden kararırken elindeki mektubu ezip yere attı. Karısını öldürecek miydi? Başkasına mı satacaktı? Rüyasında görürdü. Lucien onu hiç kimseye vermezdi. ... Yorgundum. Daha önce hiç olmadığım kadar yorgundum. Bedenim yorgundu,zihnim yorgundu. Ne yapacağımı bilmez bir şekilde öylece duruyordum. Gözlerim kapalıydı ama zihnim rahatlamak istemiyor gibiydi. Durmuyor, sürekli çalışıyor ve yaşadığım her şeyi bana hatırlatıyordu. Tek bir saniye bile atlatmadan. Bıkkınlıkla bir nefes verdim. Kapalı gözlerimi aralayıp etrafa baktım. Biraz yüksekteydim sanki. Karanlık koridorda ilerliyordum. Durdum ve farkettiğim şeyle ani bir aydınlanma yaşadım. Yürüyen ben değildim. Başkasıydı. Bedenim sıcak bir bedene yaslıydı. Bu Lucien'di. Ben ise onun kucağındaydım. Kafamı biraz yukarı kaldırdım ve anında keskin siması görüş açıma girdi. Kaşları çatıktı. Fazla ciddi ve dikkatliydi. Beni ise rahatsız olmayacağım bir şekilde -sıkıca- tutmuştu. Başka bir zaman olsa ona bağırır, tersler ve beni yere indirmesini isterdim. Ama o gün, bu gün değildi. Kendimi biliyordum. Bu yorgun bedeni asla taşıyamazdım. Bu yüzden beni odama kadar götürmesini izin verip gözlerimi kapattım. Sıcaklığına biraz daha sokulup beynimi rahatlatmaya çalıştım. Ve yine o an farkettim. Ona baktığımda susmuştu zihnim lakin gözlerimi kapattığım da herşey kaldığı yerden devam etmişti. Ne oluyordu bana? Neden ona bu kadar alışmıştı kalbim ve zihnim? Neyden di bu yaptıkları? Bir mektuba değilde onun yeminine güvendiğim için miydi? Ola bilirdi. Bir kapının gıcırdayarak açıldığını duyduğum da soru dolu düşüncelerimden kurtulup gözlerimi tekrar açtım. Odamdaydım. Hiç ses çıkarmadan öylece durdum. Bu zaman Lucien beni tek eli ile kucaklayıp diğer eli ile yatağımın üzerindeki battaniyeyi açtı. Beni yavaşça sırt üstü yatağa bıraktığında yüzümü buruşturup yan döndüm. Ve bu zaman tekrar onun yüzünü gördüm. Bana bakmıyordu. Gördüğüm tek şey yan profiliydi. Yatağımın tam altında oturmuştu. Neyi bekliyordu? Bu gün başıma muhafız mı olacaktı. Aklıma gelen…