11. Kan

Yarım saat önce ~ Lucien yarım saat önce ona gelen bir ihbarla istemese bile Selene'nin yanından ayrılmıştı. Selene'nin evinin önünde dururken bir keşiş yanına gelmiş ve sınırda hareketlilik olduğunu söylemişti. Babasının ise Lucien'den oraya gitmesini, herşeyin yolunda olup olmadığını temin etmesini istemişti. Lucien ise geri çevirmemişti tâbiki. Şimdi ise bir karanlık köşede durmuş gelen giden var mı kontrol ediyordu. Her hangi bir hareketliliğin olmadığını temin edip arkasını dönmüştü ki gelen bir tıkırtı sesi ile olduğu yerde durdu. Ses çıkartmamaya dikkat ederek eski yerine döndü. Koyu gri gözlerini kısarak karanlıkta sesin nereden geldiğini bulmaya çalıştı. Gözleri sınırda gezinirken gördüğü bedenle donup kaldı. Birileri sınırdan geçiyordu. Şoku hemen atlattı ve rahat rahat gezen o kişiye doğru ilerledi. Lakin adımları yine yarım kaldı çünkü gördüğü sima oldukça tanıdıktı. Yine istemese de karanlık köşeye geri döndü. Bu zaman ise Freya etrafta onu izleyen gözden habersiz rahat adımlarla bir köşeye çekiliyordu. Selene'nin onun yazdığı mektubu bulacağını ve bir şekilde buraya geleceğini biliyordu. Sadece biraz beklemesi gerekiyordu. Zaman geçti ve on dakikayı sessiz bir şekilde atlattılar. Lucien bir köşede durmuş,bu hainin ne yapacağını bulmaya çalışıyordu. Freya ise planının ilk adımlarını atmaya başlamıştı. Tek istediği o veliaht prensinin yine bir yerlerde çıkmamasıydı. Yani Lucien'in. Ama bilmiyordu ki Lucien ondan önce buradaydı. Yine beş dakika daha geçti. Freya sıkıntı ile bir nefes bıraktı. Bu sırada ise arkasından gelen bir kırılma sesi ile ikisinin de bakışları oraya döndü. Freya gördüğü kişi ile rahatlarken, Lucien'in bedenini bir sinir dalgası daha sardı. Kör olmuştu. Etrafında ki hainleri görmeyecek kadar kör. Gördüğü kişi bir keşişti. Malakai sarayında görev alan,hatta onun odasını koruyan bir keşiş. Onu öldürmeliydim diye düşündü Lucien. Karıma bağırdığı için öldürseydim, şimdi ortalıktan bir hain daha kalkardı. Kendisini sakinleştirmeye çalıştı Lucien. Aceleci davranmamalıydı. Bu hainlerin amacını öğrenmeli ve öyle öldürmeliydi. Lucien yavaş adımlarla bir diğer karanlık köşeye geçti. Böylece ikilinin arasında ki konuşmayı rahatça duya biliyordu. Freya ve keşiş sınırda hiç kimsenin olmadığını varsayarsak, herşeyi konuşmaya başladı. "Tek başına nasıl yapacağız. Yardım almalıyız." Dedi keşiş. Sesinde tereddüt ettiği belliydi lakin geri adım atamayacak kadarda işin içine batmıştı. Bunu her zerresi ile hissettiriyordu. Freya ise onun tam aksiydi. Kaşlarını çatmış büyük bir özgüvenle keşişe bakıyordu. "Salak olma, Ryhs. Bugün yapmayacağız. Onu başka bir yere çağıracağım. Onunla birlikte o piçte elimize düşecek." Lucien duyduklarından hiç bir şey anlamamıştı lakin içinden bir ses bunun altından çok kötü şeyler çıkacağı yönündeydi. Keşiş yine anlamaz şekilde Freya'ya baktı. "Gelmişken kaçıralım işte. O veliaht prensi de ortalıklarda yok madem." "Karısını bulmak için herşeyi yapar. Plana uygun gideceğiz." Lucien konuşmalar devam ederken sinirden kaskatı kesilmişti. Konu oydu. Hayır en önemlisi. Karısıydı. İçinde öfke kabarırken tek dileği Selene'nin buraya gelmemesiydi. Çünkü büyük bir katliama sebep olacaktı. Hain ve ya sadık umuramaz herkesi ezip geçerdi. O bunları düşünürken keşiş ile Freya arasında konuşma bitmişti. Lucien daha fazla durmak istemedi. O kızı idam sehpası çıkartmak için herşeyini verirdi. Üstelik sebeplere bile ihtiyacı olmazdı. Adımını attı. Bir. Selene hâlâ gelememişti. Bu iyi bir şeydi. Bir adım daha attı. İki. Hâlâ yok. Üçüncüde de olmazsa arkadaşı için hayat bitmiş demekti. Kafasını dik tuttu. Bir adım daha atacaktı ki tanıdık bir ses duydu. Kalbi bu sesi benimsemiş gibi anında tanımıştı. Selene gelmişti. Üçüncü adımını atamadan geri gitti ama bir dalı da ezip ses çıkartmış oldu. Umursamadı. Tekar karanlığa çekildiğinde Selene o tarafa dönmüştü. Gözleri doğrudan karanlığın içindeki Lucien'i buldu ama bunu bir tek Lucien farketti. Selene ona sırtını döndü ve arkadaşına doğru ilerledi. Lucien…