10. Kan

Lysandra diyarında vakit gece ikiyi gösteriyordu.Halk çoktan evlerine çekilmiş günlerini sonlandırmıştı. Hayatları olması gerektiği gibi sakin ve huzurlu geçiyordu. Ama bunun sadece bir kaç gece süreceğini bilmiyorlardı. Şehir bu kadar sakinken krallıkta aynı sakinlik asla mevcut değildi. Herkes bir taraftan bağırıyor, söylenen kelimeleri kulak duymuyordu. Hiçbiri,bir birilerini beklemiyor,illa konuşacağım deyip lafa atlıyordu. Kral bir baş köşede oturmuş bıkkınlıkla yoldaşlarına bakıyordu. Onun planları tamamen başka yöndeydi ve fazlasıyla korkunçtu. Masada oturan herkes sulh olacağını ve bunun getireceği bazı sorunlar hakkında konuşuyordu lakin bilmiyorlardı ki krallarının başka haince planları vardı. Konuşmalar hâlâ devam ederken kapı tıklama sesi ile bir an odayı büyük bir sessizlik bürüdü. Aslında tıklama da denmezdi. Kapının arkasında her kimse kapıyı resmen yumruklamış en son bir tekme savurmuştu. Herkes korku ile krala bakarken, kral gelenin kim olduğunu biliyor olmalı ki sakin ve umursamazdı. Kral Caspion gür sesi ile bağırarak "Gir." Dedi. Onun emri ile büyük kapı muhafızlar tarafından çekilerek açıldı. Gıcırdayarak açılan kapının ardında Freya duruyordu. Kendisi de bu hain planların başındaydı ve tâbiki bu toplantıyı asla kaçırmazdı. Freya Kral Caspion'un tek kızıydı. Kendisinin insan, karısının ise bir vampir olması bir ara tüm diyarı korkuya bürümüştü ve hiç kimse onu kral olarak istememişti. İş böyle olunca da kral karısını öldürtmüş kızını ise vampir diyarına göndermişti. Orada ona bakacak bir çok dadı tutmuştu. Çünkü biliyordu. Kızı ileride bir çok şey için ona yardım edecekti. Freya yavaş adımlarla içeriye geçti ve onun için ayrılan boş sandalyeye oturdu. Az önceki karmaşadan eser kalmamıştı. Masada oturan hiç kimseden çıt çıkmıyordu. Freya saçlarını omuzlarına atarak diğerlerine döndü. Kaşları çatık omuzları dikti. "Kralın kızına karşı saygınız bu kadar mı?" Dedi kendinden emin bir sesle. Herkes bir anda aydınlanmış gibi ayağa kalkarak saygı ile eğildi ve bir ağızdan "Hoşgeldiniz." Diye bağırdı. Freya bu manzara karşısında gülerek kafasını salladı. Eli ile oturmalarını işaret ederken bakışlarını krala çevirdi. Kralın bakışları doğrudan kızındaydı. Her ne yapmak istiyorsa bir an önce yapmasını ve asıl konuya geçmesini istiyordu. "Merhaba babacığım." Dedi Freya gülümseyerek. Kral kızının bu rahat hallerine kaşlarını çatarak karşılık verdi. "Ne anlatacaksan anlat." Freya babasının bu soğuk hâline bakarak omuzlarını indirdi. Bozulmuştu lakin bunu belli etmemeye dikkat ederek boğazını temizledi. "Baş başa konuşalım, Kral." Dedi ciddi bir hâlde. Kral kızının yüzüne uzun uzun baktı. Ciddi bir konu olduğunu anlamış olmalı ki hâlâ ayakta duran yoldaşlarına döndü. "Çıkın dışarı." Dedi gür bir sesle. Onun emri ile hepsi anında odadan çıktı. Kral tekrar kızına döndü. Konuşması için elini uzattı. "Kral Valerius'u doğrudan öldürmen işe yaramaz." Kendinden emin bir şekilde söyledikleri ile Kral dikkatle onu dinlemeye başladı. "Nedenmiş?" Freya derin bir nefes alıp öne doğru eğildi."Çünkü o kralın cesedini bile gömmeden tahta Lucien'i çıkaracaklar. O tahta çıkarsa her şeyi değiştirir. Kral aptal ama o değil." Kral kızının sözlerini onaylıyor gibi kafasını salladı. Ellerini masasından çekip arkaya doğru yaslandı. "Ne yapmamızı önerirsin peki?" Freya bu soruyu bekliyormuş gibi sırıttı ve o da arkasına rahatça yaslandı. Gözleri parıldadı. Ve nihayet aklındaki o planı kısaca açıkladı. "Selene. İlk önce onu kaçırmamız gerekiyor. Lucien onun yanından ayrılmıyor ama bir yolunu buluruz. Selene'nin ortalarda olmadığını görünce anında herşeyi unutup onu aramaya başlar. İş böyle olunca kralı öldürürsünüz, zaten Lucien ve Selene bizim tuzağımızda olacak. İşleri kolay." Kral planı kafasında tartarak yavaşça ayağa kalktı ve kızına döndü. "Sen bunları nasıl biliyorsun?" Dedi sorgular bir sesle. Freya bu sefer kahkaha attı ve keyifle ayağa kalkarak odada gezmeye başladı. "İçeride bizden biri var çünkü." İşte bu sözlerle kadere bir düğüm da…