4. Kan

“Nereye, bayan Veyron? Yürüyüşe çıkmak için oldukça ilginç bir zaman seçtiniz. Bence..." Lucien Veyron... Yüzüm hâlâ karanlık merdivenlere dönüktü. Yakalanmanın verdiği utançla ona doğru bile dönemiyordum. Üstelik benimle alay ediyordu ve bu kesinlikle ortamın havasını yumuşatmıyordu. Ne gibi yalan uydura bilirdim? Off, uyduramazdım. Çok geçti, bir kere anlamıştı ne yapmak istediğimi. O merdivenleri kalktığımızda da anladığını belli etmişti lakin ben kaçma hedefine o kadar odaklanmıştım ki, bunu görmezden gelmiştim. Sırf stres olmamak için her tehlikeyi yok saymıştım. Tamamen benim aptallığımdı. İşte şimdi cezasını çekiyordum. Derin bir nefes alıp yavaşça arkamı döndüm. Lucien bir ayağını kırmış,omzunu kapıya yaslamıştı. Bakışları ise doğrudan bendeydi. Bir cevap bekliyor gibiydi lakin dudaklarında da alaycı bir gülümseme mevcuttu. Hani nerde soğuk,mesafeli ve konuşmayı sevmeyen veliaht prensi? "Soruma cevap vermedin, Karıcığım." Karıcığım kelimesini sevmiş olmalıydı yoksa sürekli kullanmasının başka açıklaması yoktu! Sinir bozucuydu, Tanrım! "Alay etmeyi bırak." Dedim. Sesim kısık çıkmıştı. Eline kullanabileceği çok iyi bir koz vermiştim. Kral kaçmak için plan kurduğumu ve uyguladığımı bilse muhtemelen beni de babamı da öldürürdü. "Alay etmeden sorayım o zaman. Kaçmayı mı planlıyordun?" Alay etmeden diyordu ama sesinde hâlâ alay vardı! Her hareketi ve konuşması gibi bu da sinirimi fazlasıyla bozmuştu. Hem başarısız bir kaçış planım olmuştu,hem ona yakalanmıştım hemde şimdi onunla uğraşmak zorunda kalıyordum. Hayatım şaka olmalıydı! Ve kesinlikle kader bu gün benim tarafımda değildi. Hatta hiç bir zaman olmamıştı! "Cevabını bildiğin soruları da sorma." Sinirle gözlerimi ondan çekip,tam solumda duran küflü duvara baktım. Bu manzara daha güzeldi! Onun soğuk ve alaycı suratına bakmaktansa küflü bir duvarı seyrederdim daha iyiydi. "Tamam, o zaman ben hiç konuşmayayım. Kral konuşur zaten." Tehditkar sesi ile bakışlarım doğrudan ona döndü. Adi herif, böyle yapacağını biliyordum! "Kralla konuşurum, yalan söyleyecek hâlim yo-" aniden omuzlarını kapıdan çekmiş ve yüzünü yüzüme doğru yakınlaştırmıştı. Bu ani yakınlaşma beklemiyordum o yüzden kelimelerim dudaklarımda asılı kalmış ve zar zor tamamlamıştım. "Yok." "Var gibi ama." Dedi Lucien. Nefesi doğrudan yüzüme vuruyordu. Ayrıca boynundan gelen nane kokusunu bu kadar yakından solumak hiç yardımcı olmuyordu. Bana. Yani... Lucien karanlıkta bile belli olan gri gözlerini yüzümde gezdirip tekrar dik bir konuma geldi ve bir adım geriye gitti. Aramızda açılan mesafe ile ne zaman tuttuğumu bilmediğim nefesimi bıraktım. "Merak ediyorsan karıcığım,seni tabiki ispiyonlamayacağım." "Aması var dimi?" Dedim bıkkınlıkla. Tabi ki olacaktı ve bunu yine tabiki kendi çıkarı için kullanacaktı. "Benimle evleneceksin." Dedi Lucien. Ne duymayı bekliyordum bilmiyorum ama bir anda bunu istemesini ve dile getirmesini kesinlikle beklemiyordum. Onunda benim gibi istemediğini sanıyordum. O gün bu konuyu kral ve babam konuşurken Lucien fazlasıyla rahatsız görünüyordu. Aynı benim gibi... Ne oldu da fikrini değiştirdi ki? Kral mı zorluyordu? Yüzünden hiç öyle okunmuyor. Gerçi yüzünden hiç bir duygu okunmuyor. "Ve Selene Veyron, istersen bile bu evlilikten dönemezsin." "Nedenmiş?" "Kader... Öyle yazıldıysa, öyle de olur, karıcığım." Kadermiş. Ne kadar kolay söylüyordu. Sanki kader dedikleri şey benim boğazıma geçirilmiş bir ilmek değilmiş gibi. Bir bana mı kalmıştı bu çöp gibi kader? Hayatım bir şakadan ibaret olmalı! Hatta şu an tüm bunların hepsi bir rüya! Evet kesinlikle. Hayır değiller. Delirmek üzereyim! "Ve Selene, kabul et. Basit plandı ve sende buna inandın." Evet basit bir plandı çünkü öyle olmuştu. Keşişler gitmişlerdi ve bende buradan çıkacaktım daha ne dahiyane plan kura bilirdim ki? "Sen gelmeseydin başaracaktım ama." Lucien söylediklerime gülerken ben yine kaşlarımı çatmıştım. Lucien az önceki gibi bana doğru bir adım attı ve yüzlerimizi aynı hizaya getirdi. "Sana demiştim Selene. Açtığın her kapı bana…