2. Kan

"Bayan Draven." Çok uzaktan, bir kuytu köşelerinden gelen sesle ilk önce kaşlarımı çattım. Her taraf simsiyahtı. Rüyada mıydım? "Bayan Draven." Bu sefer ses daha ısrarcı ve daha yakından gelmişti. Çok geçmediki biri - muhtemelen sesin sahibi- omzumdan tutup beni sarstı. Ani gelen bu sarsma ile yerimde rahatsızca kımıldandım. Bu siyahlıklara son vermek olmuyor muydu? Bir elin yüzüme doğru ilerlediğini hissettiğim de ani bir refleksle gözlerimi açtım. İşte tüm siyahlık kaybolmuştu. Ah aptal kafam. Uyuyormuşum... Gözlerimi kırpıştırarak ilk önce bakışlarımı etrafta sonra ise önümde beni uyandırmaya çalışan kişiye döndürdüm. Etraf ve oda bana tamamen yabancıydı. Önümde ki bu önlüklü kızda... Ben neredeydim?! Ani gelen aydınlanma ile yerimden dikleştim. Bir kez daha etrafı ve kızı süzdüm. Böyle yüzüme bön bön bakacak mıydı? "Neredeyim ben?" Diye sordum. Şayet ikimizde bir türlü konuşamamıştık. Onun açısından normaldi ama benim sormam ve konuşmam gerekiyordu. Nerede olduğumu bilmem gerekiyordu! "Dün bayıldınız Bayan. Kral sizi misafir odasında misafir etmemizi emretti. Şimdide sizi çağırıyor aslında." Kral mı? Dün yaşananlar bir bir zihnime düşünce anında yataktan kalktım. Doğru ya kral! Babamın beni satması, evlenmek. Demek bunların hepsi doğruydu... Biri bile rüya değildi. Ama kızın dediği gibi bayıldığım kısmı hatırlamıyordum. Yalan söylediği sanmıyordum çünkü olma olasılığı yüzde yüz olan bir şeydi. Fazla stres... "Kralı daha fazla bekletmeyelim. Yüzünüzü yıkayın ve inelim Bayan Drav-" durdu aniden. Yanlışı varmış gibi duraksamıştı. Hiç bir yanlışı yoktu oysaki. "Afedersiniz. Tamemen aklımdan çıkmış. Bayan Veyron." Af buyur? Bayan kim? Ben asla bir Veyron olmazdım! Kesinlikle Draven. "Bir yanlışın yok ben Selene Draven'im." Sesim elimde olmadan sert çıkmıştı. Önümdeki bu kıvırcık siyah saçlı kızın hiç bir suçu olmadığını biliyordum. "Bir Veyron olacağınızı duyduk Bayan." Dedi çekingen sesle. Kafasını hafif öne eğmişti. Oysa buna hiç ama hiç gerek yoktu. Sol elimi kaldırıp çenesini tuttum ve eskisi gibi dik vaziyete getirdim. "Herkese duyurdular mı?" "Evet. Bu gün hazırlıklara başlayacaklar bile." Ah. Bu işten nasıl dönecektim şimdi? Öldürürlerdi beni. Ama bir mahkum gibi de yaşayamazdım. Evlilik gibi özel bir şeyi boşa, sevmediğim biri ile harcayamazdım. Omuzlarım sıkıntı ile çöktü. Kaçmayı mı planlasaydım? Koskoca küleydi ama. Emindim ki her bir tarafında askerler vardı. Ve burayı tanımıyordum bile! Bakışlarımı yerden kaldırıp önümde duran ve hâlâ bana bakan kıza çevirdim. O? Sonuçta burada çalışıyordu. Bana yardımcı ola bilirdi? Adı gibi bilirdi küleyi dimi? Evet bence öyleydi. Kesinlikle ondan yardım isteye bilirdim. "Şey..." Durdum ve hafifçe boğazımı temizledim. "Adın neydi senin?" Gülümsedim ama içimde bir şeyler bana yapmacık ve istifadeci diye bağırıyordu. Bencil diyen bile vardı. Öğrenirlerse onun başı belaya girer diyorlardı. Evet girerdi... O zaman bende küleyi tarif etmesini ve yol göstermesini söylerdim. Benimle beraber gelmesine gerek yoktu. Tehlikeli olurdu zaten iki kişi. Sadece bana bazı bilgiler vere bilirdi. "Lilith." Dedi o da ben bunları düşünürken. "Lilith." Adını tekrarladım. Bir adım daha yaklaştım ona ve bu sefer fısıltı ile konuşmaya başladım. "Bana yardım etmen gerekiyor." Tatlı ve gülümseyen yüzünde bir tedirginlik geçti ve o da kaşlarını hafifçe çattı. "Konu nedir?" Dedi aynı benim gibi fısıltı ile. "Buradan kaçmam gerek." Lafı uzatmadan direkt söylemiştim ama çok geçmedi ki anında pişman oldum. Keşke önce güvenilir olup olmadığını test etseydim... Ama güvenilir gibi duruyor... Lilith ilk önce beni dikkatle dinlemiş ardından son duydukları ile mavi gözlerini kocaman açmış ve bir adım arkaya gitmişti. Korkuyordu... Eee bende korkuyordum. Evlenmek istemiyorum. Ellerimi öne uzatım,gitmemesi için bir kolundan tuttum. "Bak seni bu suça katmayacağım. Sadece bana bilgi vermen gerekiyor tamam mı? Sevmediğim biri ile evleneceğim bu gün yarın. Zorla hemde.Bana yardım etmezmisin?" Bunlar gerçekti ve sesimde bi…