1. Kan

"Hadi ama Selene, geç kalmayız hadi." Dedi en yakın arkadaşım Freya. Kendisinin zoru ile zaten sınıra gelmiştim ama bunda sonrası diyar değiştirmek olurdu ve bunu birileri görürse cezamız muhtemelen ölüm olurdu. Zaten iki diyar arasındaki sınırda olmamız bile yanlıştı. Ah, onun aklına asla uymamalıydım. Freya tekrar beni ikna etmek için konuşmaya başlamıştı ki lafını bölüp kafamı hızla iki yana salladım. "Asla olmaz Freya." Elim ile diğer tarafı gösterdim. Bizim tarafımızda ay kırmızıyken o tarafta beyazdı. "O beyaz ayın olduğu tarafın ne kadar tehlikeli olduğunu biliyorsun. Bizim için." Lysandra diyarına gitmeyeceğiz." Sesim keskin ve netti. O anlamıyordu ama orası bizim için gerçekten tehlikeliydi. Eğer kendimi belli edersek, ölmemiz bir saniyemizi bile almazdı. Ve buda tek bir kan damlasına bakardı. Freya bıkkınlıkla omuzlarını indirdi. Oraya ne kadar çok gitmek istediğini biliyordum. Ama bu asla olmayacaktı. "Çok sıkıcısın Selene!" "Hayır sen bir delilik yapmak istiyorsun!" İkimizde bir birimize tera ters baktık ve geldiğimiz yolla geri dönmeye başladık. Tabiki bu ters hallerimiz yalandan ibaretti. Beş dakika bile geçmeden kola kola girip gülerek konuşmaya başlamıştık çünkü. "Selene, sence o diyarda yakışıklı erkekler varmıdır?" Diye merakla sordu Freya. Çoğu kez sorduğu bir soruydu o yüzden üzerinde fazla düşünme zahmeti bulunmadım. "Bizim vampir erkekler gayet yakışıklı Freya. Onlarla yetin." Taş yola girdiğimizde hava tamamen kararmıştı. Ve sınır geçidi aktif edilmişti. Diyarımız- Malakai diyarı - diğer diyardan farklı olarak asla güneşi kabul etmezdi. Bu yüzdendir ki Lysandra diyarında güneş çıktığı zaman siyah sınır anında açılırdı. O diyardan nefret ediyordum! Freya gelen sesle arkasına dönmüş, çok geçmeden tekrar bana bakmıştı. "Ne olurdu yani vampirlerle insanlar bir araya gelseydi?" Bunun ne gibi felaket olacağını tabiki kestiremiyordu. Düşünme zahmetine bile girmiyordu. Onlar düşmanımızdı. Bizden aldıkları onca şeye rağmen onlara merhamet ve aşk gibi özel hissleri göstermeyecektik. Tabi anlamazdı Freya. Henüz insanlar tarafından kaybettiği hiç kimse yoktu. " Bu asla olmayacak biliyorsun dimi?" Bunu artık anlaması ve önüne dönüp, sonsuz yaşamının tadını çıkarmalıydı. O diyarın nasıl olduğunu düşünmemeliydi. Anlamsız ve boşa geçen zaman olurdu bu. Freya tabiki fikrinden dönmeyip bana nasıl güzel yanları olduğunu anlatıp durdu. Yol boyu onu dinleyip aksini söylemekle geçirdim ve nihayet şehre geldiğimizde , sarılarak ayrıldık. Evlerimiz tamemen ters yöndeydi. Onun arkasından bakarken çok beklemeden bende evime doğru ilerlemeye başladım. Sokaklar tamamen boştu. Bunun rahatlığıyla sallana sallana eve ilerledim. Evimiz küçük ve tatlıydı. Tamamen siyahtı. Kapının üstünde kırmızı renk bir ışık vardı onun dışında hiç bir süs barındırmıyordu. Evimi seviyordum. Annemden kalan tek güzel hatıraydı çünkü o bu evi çok severdi. Sürekli temiz tutardı. Kırık yada pislik olamazdı. Şu an yoktu ve kapının önünde bir kaç tane pislik vardı. Kapının önünde daha fazla durmadan eve girdim. "Baba ben geldim." İçeriye geçip kapıyı arkamdan kapattım ve pelerini mi çıkarıp bir kenera bıraktım. Bu evde babam ve ben dışında hiç kimse yoktu. Kendisi dışarı çok nadir çıkardı ve sesinin gelmemesine bakılırsa o nadir günlerden birindeydik. Çokta umursamadan odama doğru çıktım. Üstümü değiştirip balkona çıktım. Elimde yarım bıraktığım kitabım ve bir kupa taze kan vardı. Sandalyeme oturup kitabımı açtım. Kan hakkında bilgiler vardı. Dikkatle kaldığım sayfanı açtım ve okumaya başladım. Dikaktimi tamamen yazılan kan değerlerine vermişken dışarıdan gelen erkek sesi ile kafamı kitaptan kaldırdım. Gördüğüm ilk görüntü önümde yükselen büyük kral sarayı oldu sonra ise kafamı aşağı çevirdim. Keşişler gelmişti. Sebep neydi? Sandalyemden ayağa kalkıp balkondan çıktım. Merdivenleri inerken keşişler tarafından kırılarak açılan kapıya baktım. Ne oluyordu burada? Merdivenlerin sonunda durduğumda içeriye giren keşişler beni umursamadan evin etrafına dağıldı. Kimi…