9. Kan

Bazen çıkmaz bir sokağa girdiğimi hissettiğimde yapmak istediğim tek şey bu diyardan kaçmak ve bir anda ortadan yok olmaktı. Bu hissi çok az yaşardım belki ama her anda hazırda bekler gibiydi bir yerde. Ve şimdi o hazırda beklediği yerden çıkıvermişti. "Siyah zarfı mı arıyorsun acaba, karıcığım?" Ben söyledikleri ile donup kalırken, o bir adım daha bana yaklaştı. Ayak seslerini duyuyordum ve artık neredeyse tam dibimdeydi. Sesli bir şekilde yutkunarak çenemi dikleştirdim. Her zaman ki gibi tersleyip odama dönmeliydim. Ah, nasıl her yaptığımdan anında haberi oluyordu ki? Çok fazla açık mı bırakıyordum? İlerlediğim ve yaptığım bir şey de yoktu ki... İçimdeki isyanlara son vererek yavaşça arkamı döndüm. Evet tam dibimdeydi. Bakışlarımı tekrar ona döndürdüm. Kafasını aşağı eğdiği için saçları doğrudan yüzüne dökülüyordu. Koyu gri gözlerinde ise garip bir parıltı vardı. Beni yine yakaladığı için mutluydu. Ama bende Selene Veyron'sam bu kadar erken pes etmezdim. Kafamı tamemen ona doğru çevirdim,gözlerinin içine odaklandım. Ben bunları büyük özgüvenle yapıyordum yapmasına da onun yine alaycı bakışları ve gülüşü... Tüm herşeyi yerle bir ediyordu! "Hayır, aramıyorum." Dedim. Sesim istediğim gibi soğuk ve kendinden emin çıkmıştı. Bu konuşma kapansın ve gidelim lütfen yoksa ben kendimi ele vereceğim. Lucien sözlerim karşısında kaşlarını hafifçe yukarı kaldırdı ve bu sefer tüm yüzüne bir gülümseme yayıldı. Şu an aklından ne geçiyordu ve neye gülüyordu? Oradan çok mu aptal gözüküyordum? Omuzlarım sıkıntı ile çökerken, sinirle bakışlarımı ondan çektim. Bu zaman da Lucien bir adım arkaya gitmiş ve kocaman bir kahkaha atmıştı. Lucien kahkaha atmıştı? Gözlerim sonuna kadar açılırken bakışlarım aynı hızla ona döndürdüm. Niye gülüyordu bu herif? Ağzına çarpasım geliyordu! Sinirle kaşlarımı çatıp açtığı mesafeyi bu sefer ben kapattım ve karnına ufak bir yumruk geçirdim. O benim bu hareketim ile dururken, etrafa garip bir sesslik sarmalamıştı. Sinir bozucu herif. "Komik olan ne? Söyle bende güleyim." Lucien yüzünde kalan gülümseme kırıntıları ile bana doğru eğildi. Aramızda sadece bir nefeslik mesafe vardı. Ne yapıyordu? Asıl ben ne yapıyordum? Geri çekilmem gerekiyordu ama bedenim olduğu yere çakılmış gibiydi. "Sensin." Dedi Lucien. Sesinden eğlendiği çok belli oluyordu. Zaten belli etmesi için konuşmasına gerek yoktu. Tüm bedeni ile bunu sergiliyordu yeterince. "Ben miyim?" Komik olacak bir şey yapmamıştım aslında. Ne anlatıyordu bu herif? "Evet. Sen ve o mükemmel mimiklerin." Lucien bunları söyledikten sonra dikleşti ve aramıza yarım adımlık bir mesafe koydu. Onun uzaklaşması ile tuttuğum nefesi verdim. Ama keşke geri nefes almasaydım. Tüm nane kokusu etrafımı esir almış resmen! "Kes sesini. Sinirlerimi bozuyorsun, Lucien Veyron." "Sende,bende bir çok şey bozuyorsun ben itiraz etmiyorum, Selene Veyron." Son kelimelere o kadar sert vurgu yapmıştı ki, sanki bunları tüm duvara kazımak istiyordu. Yapa bilirdi, hiç umrumda değildi. Sadece benden uzakta meşgul olsun. Onu orda cevapsız bırakıp göz devirdim. Bir adım arkaya gidip aramıza biraz daha mesafe açtım. Konu kapanmış mıydı acaba? Burada kalırsam açılır gibiydi. Bu yüzden gitmem en iyisi olurdu. Bir kaç saniye daha Lucien'in yüzüne bakıp arkamı döndüm. Ama maalesef ki dönmemle birinin bileğimden yakalaması da bir olmuştu. Bıkkınlıkla nefeslenip ona doğru döndüm. Büyük eli bileğimi sarmıştı. Yine bir şeye alay eder diye düşünüyordum lakin yüzünde ki garip ciddiyeti görünce bu sefer kalbim endişe ile çarpmaya başladı. Ayrıca bakışlarında da bir yoğunluk vardı. Yine... "Sende, bende bir çok şey bozuyorsun ben itiraz etmiyorum, Selene Veyron." Ne demek istiyordu ve ben neden gözlerine bakarken bunu hatırlamıştım? Yaydığı enerji her neyse çok... tuhaf hissettiriyordu. "Nereye? Daha zarfı konuşmadık, karıcığım." Ah, bu konuda kapanmamış mıydı ya? Tüh. "Ne zarfı, bilmiyorum ben. İşim de yok onunla." Dedim doğrudan, hiç duraksamadan. İnanması için net olmam gerekiyordu. Titremek, gevelemek işleri dah…