3.Bölüm

🕯️3.Bölüm-Koğuş🕯️ “Işığı görmek için önce karanlıkta kalmalısın. Aydınlık bir ortamda ışığı görmezsin.” 🎭🎭🎭 Ben Caroline Karina Caruso, Omuzları dik olan. Ben Caroline Karina Caruso, 13 yaşında bir insanı öldüren. Ben Caroline Karina Caruso, Özgürlük nedir bilmem, tek bildiğim kurallara ve senaryoya uymak gerektiği. Ve ben Caroline Karina Caruso, Ben şuan parmaklıklar ardında değildim, hep öyleydim sadece şimdi görünür oldum. Oturmam için koyulan sandalyeye oturmuş ifadenin alınmasını bekliyordum. Bacak bacak üstüne attığım için sıyrılan elbisemi umursamadım. Ellerim, zarif bir biçimde diz kapağımın üzerindeki yerini almıştı omuzlarım ise her zamankinden daha dikti. İçimdeki duygulara hakim olmak ve korkuyu engellemek için çabalıyordum. Hayır, kendim için değil. Richard için korkuyordum. Kabusum için korkuyordum. Çünkü Caroline Karina Caruso korkmaz. Ya da korkmazmış. Masallarda kullanılır derlerdi mış eki için o da yalanmış çünkü ben en büyük kabusumla baş başayım. Açılan ağır Demir kapıdan sivil kıyafetli kumral saçlı bir polis girdi. Sert adımlarla oturduğum masanın karşısına geçerek ellerini sertçe masaya vurdu. -“Bana bak Caroline Karina Caruso, ben diğerlerine benzemem. Elindeki kelepçeleri para karşılığında da çıkartmam.” Sadece yüzüne baktım ardından bakışlarımı ellerine çevirdim. -“Yüzüme bak! Elinde bir silahla yaralı birinin yanında duruyorsun ve bu kadar rahat mısın?” yüzüne baktım. Tam gözlerinin içine. Öfkeyle parlıyorlardı. -“Evet.” dediğimde tek kaşı kalktı. -“Bu bir itiraf mı?” -“Hayır.” Kaşları çatıldığında saçları yüzüne döküldü. Rahat olduğumu kabul etmiştim, Richard’ı vurduğumu değil ancak kendisi bundan haberdar değildi. -“Sen benimle alay mı ediyorsun?” derken masayı sertçe üzerime itti. Masa dizime çarparak dengesini sağladı. Dizimi hafifçe kenara kaydırdığımda masa yere düştü. Tok sesi odada yankılandı Sakince dudaklarımı araladım. -“Vurulan Richard Caruso.” Dedim sadece. Düşen masada gözlerimi gezdirerek. -“Mirasından para mı vermedi?” dediğinde gülümsemek istesem de halsizdim. Olmasam da gülmezdim sanırım. -“Sanmam.” Gözlerim üzerine tırmandı. -“Sana düşüncelerini sormuyorum, ne yaşandı diye soruyorum Caruso.” -“Anlattım.” Güldü. -“Bende anlamadım ve sen bana bir daha anlatacaksın.” -“Susma hakkımı kullanıyorum.” Dedim. Sinirle burnundan solurken devrilen masanın yanından geçerek bacak bacak üstüne attığım bacaklarımı ayağıyla itti. -“Burası senin pislik yuvan değil Caruso, ona göre davran. Şimdi bana ne olduğunu bir daha anlatacaksın.” Bozulan bacaklarımı yeniden düzelttim. Elleri yumruk olurken anlındaki damarlar belirginleşti. Gözleri ağır bir şekilde kapandı ve açıldı. -“Konuşmayacağım.” Eli bu sefer saçıma ilerlerken dişleri arasından konuştu, -“Orospu.” Elini kavrayarak geriye doğru büktüğümde hafif bir inilti sesi odada duyuldu. Sertçe kavradığım bileğini bırakmazken, -“Bana dokunma yetkisine ait değilsin.” Dedim. Kendini hemen toparlayarak bileğini elimden kurtardı. Sinirden kızaran yüzünden zevk almadım. Az konuşmak insanları sinir etmek için yaptığım bir şey değildi. Arkasını dönerek kapıya ilerledi. Boşta kalan elimi dizime yerleştirdim. -“Devlet memuruna şiddetten dolayı seni bir gece daha misafir edeceğim Caruso, ama unutma geceleri hep risklidir.” İmalı sözleri ardından demir kapı, gürültüyle kapandı. Adalete tutkun birinin adaletsiz bir ülkede polis olması mantıklı bir davranış değildi. Özellikle de ülkede her sorunun çözümü para iken adalet bedenine büyük geliyordu. Masanın düştüğü dizimde bir sızı vardı. Hafif bir kızarıklık meydana gelmişti. Umursamadım. Hep söylerim, Sosyal hayatı olmayan birinin uzun cümle kurmak gibi bir lüksü yoktur. İkinci cümlede bocalamaya başlar. Ve bu bazen sinir bozucu olur. Hastaneden bir haber gelmemişti, avukatım ise hala ortalarda yoktu. Ne olduğunu bilmezken bu kapıdan çıktığımda hayatımın kumarını oynamış olacaktım. Omuzlarım güçsüzlükle çöktü. Richard’ın yaşaması gerekiyordu. Yapamazdım daha fazla dayanamazdım o ölürse bende ölürdüm ve uğruna…