dördüncü basamak

Gitme vakti geldi mi acaba diye merak ederken, Araf gülünce hafiften kalktığı zemine geri düştü kadın. Adam ona bakmadan önündeki duvarı izlemeye ve komik bulduğu şey her neyse kafasının içinde değilmiş de tam karşısındaymış gibi pür dikkat bakmaya devam ediyordu. Parmaklarını uzatarak adamın kabanını çekiştirdi. Kaşlarını kaldırıp ne olduğunu öğrenme isteğini belirtti. "Ha bu mu? Hiç, öylesine düşünüyordum işte." "Gideyim istersen? Seni duvarlarınla baş başa bırakabilirim." "Gerek yok, kal. Sadece merak ediyordum: Beni hiçbir şeyi kafaya takmayan, rahat biri olarak görüyorsun, değil mi?" Alnı birazdan uzun bir konuya girecekmiş gibi kırışmıştı. Kadın cevap verip vermemek konusunda tereddütte kaldı ama Araf'ın gözleri çok az, saniyeliğine ona değip tekrar duvara çekildiğinde nedense cevap vermekte kendini rahat hissetti. "Evet," dedi. Zaten adamın beklediği cevap da buydu. "Öyle değil işte. Sen kendi kafanın içinde her şeyi takıyorsun, yani affedersin, böyle bir tespitte bulunma hadsizliğini göstermeme izin verirsen tabii, devam edeceğim. Sadece kendini tanımadığın için değil, farkında olmadığından dolayı hayatını kararsızlıklarla ve aldığın ani kararların sonuçlarına katlanırken acaba düşünceleriyle geçirdiğin için de değil; başkalarının düşüncelerine de takılıyorsun, başkalarının fikirlerine, görüşlerine; senin hakkında neye inandıklarına ve kendi cümlelerinin onları nasıl etkileyeceğine de takılıyorsun: Bu cümleyi söylesem ne düşünür? Beni kötü olarak mı görür? Acaba onun gözünde ezik birisi mi olurum? Bunu sevdiğimi söylesem... Ama bunu kimse sevmiyor ki. Ve geri kalan herkesi hayatlarında başarılı, kararlarında netmişler gibi görüyorsun. Herkes ne yapmasını gerektiğini biliyormuş da bunları güzelce uyguluyormuş... Acaba diyorsun, acaba herkes nasıl tüm bunları yapmakta bu kadar rahat olabiliyor? Ben de biliyorum kimseyi kafama takmamam gerektiğini, diyorsun içten içe, insanların düşüncelerini bu kadar önemsememeliyim diyorsun ve belki de bir başkasına bu konuda tavsiye vererek onu rahatlatıyorsun ama kendin bir türlü uygulayamıyorsun. Çünkü sanıyorsun ki herkes kafası rahat bir şekilde uygulaması gereken bu gerçeği uyguluyor ve yaşamaya devam ediyor. Hayır, kimse bunu yapmıyor. Yine, herkes adına konuştum, sen şimdi kesin hayır cevabını hazırlıyorsun kafanda ama bunu da dillendirmeyeceksin elbet. Neyse, ben yine bildiğimden devam edeyim. Herkes takılıyor. Herkes bir noktada duraksıyor ve düşünüyor, herkesin tereddütleri var, herkesin korkuları, bir başkasının düşüncelerinden endişelendikleri anları var; kimse hayatını tam anlamıyla inandıklarına göre yaşayamıyor. Beni rahat biri gibi görüyorsun; sana şiirler okuyan ve zevkini eleştirip eleştirmeyeceğini asla umursamayan, sanattan anladığından asla kuşku duymayan, kendinden emin biri gibi. Oysa öyle değil." Keskin bir solukla durdu. Çenesini sıkmış, artık yüzünü kabanının arasına gizlemediğinden yanakları soğukla renklenmişti; sonra birden, geldiğini hiç belli etmeyen bir hareketle ona yaklaştı ve başı duvara dayalı, bakışlarını yere indirmiş olan kadın bu hareketi hissederek başını kaldırdığında göz göze geldiler. Kahverengiler, sadece sıradan kahverengiler. "Takılıyoruz," dedi. "Hepimiz takılıyoruz. Sadece bazılarımız neye takıldığına dönüp bakmıyor ve devam ediyor; yoluna güveniyor, takılsa bile devam ettiği yolculuğun ona güzel şeyler getireceğine inanıyor ve en önemlisi o anlamsız karmaşadan hiçbir şey anlayamasalar bile, eğer onlara zevk veriyorsa o şeye emin adımlarla yürüyorlar." Kahverengiler, sıradan bir çift kahverengi gözler; fazla yoğunlar, fazla yakınlar. "Bir noktada düştüğünü fark edeceksin ama takıldığın şeyin ne olduğuna bakmakla o kadar meşgulsün ki ayağa kalkmayı unutacaksın; zevklerini sorgulayacaksın çünkü arkandaki herkesin başka yönlere gittiğini göreceksin, yolunu unutacaksın ve orada, kimsenin asla geçmeyeceği, çünkü o yol sadece ve sadece sana ait, bir yolculukta, orta yerde oturmuş öylece kalakalacaksın." Gözbebekleri birinden ötekine kaydı, as…