ön söz

2018-2019 arası telefonumdan başladığım bir hikâye olan gece iki şiirleri, pekâlâ aşağıdaki fotoğraftan ortaya çıkardığım bir kurgu idi. lise sırasında, gelecek hakkında kaygılı ve birkaç seneye patlayacak korkunç bir anksiyete geliştirmek üzereyken gizlice yanımda tuttuğum telefondan, ders çalışmaktan yorulduğum vakitlerde yazarak başladım bu hikâyeye. iki-üç sene öncesinde yazmak üstüne ilk kırılma anımı yaşamış, uzunca bir süre soyutluktan çıkamamış bir ergen olarak ne yazsam netleşmiyor, kurgular zemine oturmuyor ve ben her yazdığım cümle sonrası büyük bir bunaltıya kapılıyordum. önce gökyüzündeki yara izleri adlı bir şiir yazdım, ardından ona bir hikâye vererek mektuplardan oluşan kısa bir öykü. daha sonrası gece iki şiirleri geldi, birileri hep konuştu; bu öykülerin ortak noktası bu: iki kişi hep bir noktada konuşurlar. bu isimleri anımsayan var mı, öncesinde de burada olan var mı bilmiyorum ama o dönem birilerinin okuduğunu, bana çok güzel dönütler verdiğini biliyorum .♡ kimlik bunalımı. aidiyetsizlik. anlaşılma arzusu fakat kendini dahi anlayamamak. elimde iki taslak mevcut. ilki yarımken ikincisi daha farklı bir halde bitmiş. şimdi, 2025 senesinde 23 yaşında, yazmakla olan sorununu (en azından dört senemi kapsayan, beni buhrana sokan bu ilk problemi) aşmış biri olarak 16-17 yaşındaki bir genç kızın cümlelerini olabildiğince toparlayarak yeniliyor ama özüne dokunmuyorum. bu yüzden; cringe gelebilir, saçma da gelebilir fakat bu hikâye olduğu yerde kalacağından, pek bir yere gittiği de yok zaten, en azından yayına almak istedim çünkü pekâlâ hiçin umuduyla her şeyin umutsuzluğu başta olmak üzere birçok yeni kurgumun özünü içerdiğine inanıyorum ve benim için 19'dan öncesini geride bırakarak bir veda anlamı taşıyor. şimdi tekrar basamaklara gidiyoruz...