3. Bölüm – DÜŞÜŞ

Ertesi sabah... İlay her zamanki gibi okulun kapısından sessizce içeri girdi. Koridorlar henüz boştu. Kimseye görünmeden sınıfına geçmek istiyordu. Ama kader yine ona izin vermedi. "Eee, bizim sessiz kız gelmiş." Bu sesi artık ezbere biliyordu. Ege... Yanında yine Arda ve birkaç arkadaşı vardı. İlay başını eğip yürümeye devam etti. Ege kolunu uzatıp önünü kesti. "Bir gün de yüzümüze bakarak konuş." İlay derin bir nefes aldı. "Lütfen... Derse geç kalacağım." Ege alaycı bir şekilde gülümsedi. "Bakın bakın... Bugün iki cümle kurdu." Çocuklar kahkaha atmaya başladı. İlay tekrar yürümek istedi. Tam o sırada Ege'nin omzu istemeden İlay'a çarptı. İlay dengesini kaybetti. Merdivenin ilk basamağından düştü. Elindeki defter yere savruldu. Dirseği sertçe merdivene çarptı. Canı acımasına rağmen tek bir ses bile çıkarmadı. Koridordaki öğrenciler dönüp baktılar. Kimisi güldü... Kimisi hiçbir şey olmamış gibi yoluna devam etti. Ege'nin yüzündeki gülümseme bir anlığına kayboldu. "Ben... Ben itmedim." Arda omzuna vurdu. "Boş ver ya. Kendisi düştü." Ege birkaç saniye öylece kaldı. İlay ise yavaşça ayağa kalktı. Dizindeki yara kanıyordu. Pantolonuna bulaşan kanı görünce hızlıca eteğini düzeltti. Defterini yerden topladı. Sayfalardan birinin üzerine birkaç damla kan düşmüştü. Sessizce silmeye çalıştı. Sonra tek kelime etmeden sınıfa doğru yürüdü. Ege, onun arkasından uzun süre baktı. İlk kez... İçinde tarif edemediği garip bir his oluşmuştu. Ama bunu kimseye belli etmedi. Çünkü o hâlâ, yaptıklarının sadece "şaka" olduğunu sanıyordu.