23.Bölüm-GELEN TELEFON

Ertesi sabah okulda ders yeni başlamıştı. Ege'nin aklı yine İlay'daydı. Dün attığı mesaja hâlâ cevap gelmemişti. "Bugün nasılsın?" Telefon sessizdi. Tam öğretmen konuyu anlatırken Ege'nin telefonu titredi. Ekranda tanımadığı bir numara yazıyordu. Öğretmenden izin isteyip koridora çıktı ve telefonu açtı. "Alo?" Karşı taraftan titreyen bir kadın sesi geldi. "Ben... Serpil." Ege bir an duraksadı. "İlay'ın annesi." Ege'nin kalbi hızla atmaya başladı. "Teyze... Bir şey mi oldu?" Serpil Hanım ağlamamak için kendini zor tutuyordu. "İlay bu sabah tekrar fenalaştı." "Şu an hastanedeyiz." Ege'nin eli titremeye başladı. "Durumu nasıl?" "Doktorlar yoğun bakıma almadılar ama durumu ağır." "Sürekli seni sayıklıyor." "'Ege gelsin...' diyor." Ege'nin gözleri doldu. "Ben hemen geliyorum." Telefon kapanır kapanmaz çantasını aldı. Hiç düşünmeden okuldan çıktı. Yarım saat sonra hastanedeydi. Koridorda Serpil Hanım'ı gördü. Gözleri ağlamaktan kıpkırmızı olmuştu. Ege yanına koştu. "Teyze..." Serpil Hanım ona sarıldı. "Gelmene çok sevindim." "İlay seni bekliyor." Ege derin bir nefes aldı. "Onu görebilir miyim?" Serpil Hanım başını salladı. "Evet." "Ama lütfen onu üzme." Ege gözyaşlarını silerek kapıya yöneldi. Elini kapı koluna koydu. Kalbi hiç olmadığı kadar hızlı atıyordu. Kapıyı yavaşça açtı. İlay yatağında güçsüzce yatıyordu. Kapının açıldığını görünce başını çevirdi. Ege'yi görünce yüzünde küçük bir gülümseme belirdi. "Biliyordum..." "Geleceğini biliyordum." Ege gözlerindeki yaşları gizleyemedi. "Ben sana söz vermiştim." "Seni hiç yalnız bırakmayacağım." İlay yavaşça elini uzattı. Ege elini tuttu. İkisi de konuşmuyordu. Çünkü bazen en büyük korkular, kelimelerden daha sessiz olurdu.