22.Bölüm-AÇIĞA ÇIKAN GERÇEK

Ertesi sabah okulun koridorları her zamankinden daha hareketliydi. Öğrenciler kendi aralarında fısıldaşıyor, telefonlarına bakıyorlardı. Ege okula geldiği anda bir şeylerin ters gittiğini hissetti. Tam sınıfa girecekken iki öğrencinin konuşmasını duydu. "Doğru mu gerçekten?" "Evet, lösemiymiş..." Ege'nin kalbi sıkıştı. Koşarak sınıfa girdi. İlay sırasına oturmuştu. Herkes ona bakıyordu. Bazıları üzgün, bazıları ise meraklı gözlerle... İlay başını hiç kaldırmıyordu. Tam o sırada Arda kapının önünde alaycı bir gülümsemeyle duruyordu. "Demek herkes öğrendi." Ege öfkeyle Arda'nın yanına yürüdü. "Bunu sen yaptın, değil mi?" Arda omuz silkti. "Ne var? Sadece gerçeği söyledim." Ege yumruğunu sıktı ama kendini tuttu. "Senin gibi olmayacağım." Arda şaşırdı. "Eskisi gibi kavga etmeyecek misin?" "Hayır." "Çünkü İlay'ın üzülmesini istemiyorum." Arda cevap veremedi. İlk kez Ege'nin gerçekten değiştiğini görüyordu. Ders bitiminde İlay sessizce sınıftan çıktı. Okulun arka bahçesine gidip tek başına oturdu. Gözlerinden yaşlar süzülüyordu. Bir süre sonra Ege yanına geldi. "İlay..." "Artık herkes biliyor." "Evet." "Bana acıyarak bakmalarını istemiyorum." Ege yavaşça yanına oturdu. "Kim ne derse desin..." "Sen hâlâ tanıdığım en güçlü insansın." İlay gözyaşlarını sildi. "Gerçekten öyle düşünüyor musun?" Ege hiç düşünmeden cevap verdi. "Evet." "Ve sana bir söz veriyorum." "Ne sözü?" "Bu saatten sonra seni hiçbir zaman yalnız bırakmayacağım." İlay ilk kez ağlarken gülümsedi. Tam o anda Ege, usulca İlay'ın elini tuttu. İlay elini çekmedi. İkisi de hiçbir şey söylemedi. Çünkü bazen en güçlü cümleler, sessizlikte saklıydı. Ama hastaneden gelecek bir telefon, ikisinin de hayatını tamamen değiştirmek üzereydi...