20.Bölüm-GERÇEKLERLE YÜZLEŞME

Ertesi gün okulda hava her zamankinden daha sakindi. Ege bahçeye çıktığında İlay'ı her zamanki bankta göremedi. İçini tarif edemediği bir endişe kapladı. Tam o sırada İlay'ın sınıf arkadaşı Zeynep yanına geldi. "Ege..." "İlay nerede?" "Bugün okula gelemedi." "Neden?" Zeynep başını eğdi. "Dün gece fenalaşmış." Ege'nin yüzündeki gülümseme bir anda kayboldu. "Şimdi nasıl?" "Hastaneye kaldırmışlar." Ege daha fazla bekleyemedi. Dersi bile düşünmeden okuldan çıktı ve doğruca hastaneye gitti. Hastanenin koridorları yine sessizdi. Ege, İlay'ın odasının önüne geldiğinde içeriden doktorun sesi duyuluyordu. "Maalesef hastalık yeniden ilerlemeye başladı." "Bu süreçte moralini yüksek tutmamız çok önemli." Ege duydukları karşısında donup kaldı. Kapının kenarında gözyaşlarını silen İlay'ın annesini gördü. "Teyze..." Kadın başını kaldırdı. "Ege..." "İlay nasıl?" "Çok yorgun..." "Fakat seni görünce mutlu oluyor." Ege gözyaşlarını gizlemeye çalışarak odaya girdi. İlay pencerenin önünde oturuyor, dışarıdaki yağmuru izliyordu. Kapının açıldığını duyunca arkasını döndü. "Ege..." "Geldim." "Okulu bırakıp mı geldin?" "Sen benden daha önemlisin." İlay gülümsedi ama bu gülümsemenin arkasında büyük bir yorgunluk vardı. Bir süre sessizce konuştular. Tam Ege kalkacakken İlay onu durdurdu. "Ege..." "Evet?" "Eğer bir gün ben iyileşemezsem..." Ege hemen sözünü kesti. "Hayır. Böyle konuşmanı istemiyorum." İlay gözlerini ona çevirdi. "O zaman bana bir söz ver." "Ne sözü?" "Hayatına devam edeceğine söz ver." Ege'nin gözleri doldu. "Ben sadece senin iyileşeceğine söz verebilirim." İlay usulca gülümsedi. "İnatçısın." "Evet." "Çünkü seni kaybetmeye niyetim yok." İlay ilk kez utanarak başını eğdi. Belki de uzun zamandır hissetmediği kadar değerli hissediyordu.