18.Bölüm-İTİRAF

Aradan birkaç gün geçmişti. Ege ve İlay artık her teneffüste kısa da olsa konuşuyordu. Eskisi gibi uzun sessizlikler yoktu. Ama ikisinin de söylemeye cesaret edemediği cümleler vardı. --- O gün okul çıkışı... Gökyüzü gri bulutlarla kaplıydı. İlay okulun bahçesindeki papatyaların önünde durmuş, çantasını omzuna takıyordu. Ege yavaşça yanına geldi. "Birlikte biraz yürüyebilir miyiz?" İlay kısa bir an düşündü. "Olur." İkisi okulun yanındaki parka doğru yürümeye başladı. Kimse konuşmuyordu. Sadece ayak sesleri duyuluyordu. Bir süre sonra Ege sessizliği bozdu. "İlay..." "Hı?" "Ben eskiden gerçekten çok kötü biriydim." İlay gözlerini yere indirdi. "Bunu biliyorum." "Her gün seni üzüyordum." "Evet." "Seni ağlattım..." İlay durdu. Ege de durdu. "Ve bunun için kendimden nefret ediyorum." İlay ilk kez Ege'nin gözlerinin içine baktı. Gözleri dolmuştu. "İnsan geçmişini değiştiremez Ege." "Ama geleceğini değiştirebilir." Ege derin bir nefes aldı. "İzin verirsen... Bundan sonra seni hep mutlu etmeye çalışacağım." İlay'ın gözlerinden bir damla yaş süzüldü. "Ege..." "Benim çok fazla zamanım olmayabilir." Bu cümle Ege'nin yüreğine oturdu. "Öyle söyleme." "Doktorlar kesin bir şey söylemiyor." "Ama ben hissediyorum." Ege başını iki yana salladı. "Hayır." "Sen iyileşeceksin." İlay buruk bir gülümsemeyle gökyüzüne baktı. "İnşallah..." Tam o sırada yağmurun ilk damlaları düşmeye başladı. İlay üşüyerek öksürdü. Ege hemen çantasından küçük şemsiyesini çıkardı. Şemsiyeyi açıp İlay'ın üzerine tuttu. "Islanma." İlay şaşkınlıkla ona baktı. Sonra ilk kez... Kendi isteğiyle Ege'nin yanına biraz daha yaklaştı. İkisi aynı şemsiyenin altında sessizce yürümeye devam etti. Ege'nin kalbi hızla atıyordu. İlay ise uzun zamandır ilk kez kendini güvende hissediyordu. Ama uzakta, onları izleyen biri vardı. Arda... Yüzündeki öfkeli ifadeyle ikisini izliyor, aklında yeni bir plan kuruyordu. Çünkü Ege'nin değişmesini bir türlü kabullenemiyordu...