17.Bölüm-KABUL ETME

İlay hastaneye gittiği gün okula dönememişti. Sınıftaki boş sırası yine Ege'nin gözünün önündeydi. Eskiden o sıraya hiç bakmazdı. Şimdi ise her boş kaldığında içi huzursuz oluyordu. --- Akşam... Hastanenin koridorları sessizdi. İlay, annesinin yanında doktorun odasında oturuyordu. Doktor, dosyadaki sonuçlara uzun uzun baktı. Sonra gözlüğünü çıkarıp derin bir nefes aldı. "İlay..." "Kemoterapiye yeniden başlamamız gerekiyor." İlay başını öne eğdi. Sanki bunu bekliyormuş gibiydi. "Peki... Okula devam edebilir miyim?" "Bir süre edebilirsin. Ama kendini çok yormaman gerekiyor." Annesinin gözleri doldu. İlay ise sadece gülümsedi. "Ben iyiyim anne." Annesi kızının elini tuttu. "Sen hep güçlü görünmeye çalışıyorsun." İlay sessizce camdan dışarı baktı. "Çünkü ağlarsam... Sen daha çok üzülürsün." Bu söz üzerine annesi gözyaşlarını tutamadı. --- Ertesi gün... İlay okula geldi. Yüzü her zamankinden daha solgundu. Kolundaki ince bandajı hırkasının altına saklamaya çalışıyordu. Ders arasında Ege yavaşça yanına geldi. "Bir şey sorabilir miyim?" İlay başını kaldırdı. "Sor." "Canın çok acıyor mu?" İlay birkaç saniye sustu. Sonra hafifçe gülümsedi. "Bazen..." "Ama insan zamanla alışıyor." Ege'nin boğazı düğümlendi. "Ben senin yerinde olsam dayanamazdım." İlay gözlerini uzaklara çevirdi. "İnsan yaşamak isteyince... Dayanıyor." Bu cümle Ege'nin kalbine dokundu. İlk kez İlay'ın ne kadar güçlü biri olduğunu gerçekten anlamıştı. --- Ders çıkışında... İlay okul kapısından çıkarken başı yine döndü. Dizlerinin bağı çözüldü. Tam düşeceği sırada Ege koşarak yanına yetişti. "İlay!" Kolundan tutup yere düşmesini engelledi. "İyi misin?" İlay yavaşça başını salladı. "Biraz..." Ege, okulun bahçesindeki banka kadar ona eşlik etti. İlay otururken derin bir nefes aldı. "Teşekkür ederim." Ege hafifçe gülümsedi. "Bundan sonra yalnız yürümene izin vermeyeceğim." İlay şaşkınlıkla ona baktı. "Bu kadar suçlu hissetmene gerek yok." Ege başını iki yana salladı. "Bu suçluluk değil." Kısa bir sessizlik oldu. Sonra alçak bir sesle devam etti. "Ben... Seni kaybetmekten korkuyorum." İlay'ın gözleri doldu. İlk kez Ege'nin söylediklerine cevap veremedi. Sadece sessizce ona baktı. Ve o an... İkisinin de kalbinde yeni başlayan duygular vardı. Ama ikisi de bunun adını henüz koyamıyordu. 🤍🥹