15.Bölüm-KIRILAN DUVARLAR

Aradan birkaç gün geçmişti. Ege artık eskisi gibi değildi. Ne İlay'la dalga geçiyor... Ne de arkadaşlarının onun hakkında kötü konuşmasına izin veriyordu. Bu değişim herkesin dikkatini çekmişti. --- Beden eğitimi dersinden sonra öğrenciler koridorda yürüyordu. İlay, çantasını omzuna takmış yavaş adımlarla sınıfa gidiyordu. Tam o sırada Arda ve iki arkadaşı önünü kesti. "Ne oldu hasta kız? Bugün bayılmayacak mısın?" Diğerleri gülmeye başladı. İlay hiçbir şey söylemeden geçmeye çalıştı. Arda tekrar önüne geçti. "Konuşsana!" Tam o anda sert bir ses koridorda yankılandı. "Yeter!" Herkes dönüp baktı. Ege... Hızlı adımlarla yanlarına geldi. Arda şaşkınlıkla kaşlarını kaldırdı. "Ne oluyor sana?" Ege, Arda'nın tam karşısında durdu. "Bir daha İlay'ı rahatsız etmeyeceksin." Arda alay ederek güldü. "Sen mi koruyacaksın şimdi?" "Evet." Koridorda derin bir sessizlik oluştu. Kimse Ege'den böyle bir cevap beklemiyordu. Arda omuz silkti. "Tamam ya, ne bu sinir?" Arkadaşlarını da alıp uzaklaştı. İlay ise şaşkınlıkla Ege'ye baktı. "Neden yaptın bunu?" Ege gözlerini yere indirdi. "Çünkü... eskiden yaptığım her şey için utanıyorum." İlay uzun süre sessiz kaldı. Sonra yavaşça konuştu. "Bir insan değişebilir..." Ege umutla başını kaldırdı. "...ama kırılan güven kolay kolay geri gelmez." Bu söz Ege'nin içini acıttı. "Yine de denememe izin verir misin?" İlay ilk kez yüzüne dikkatlice baktı. Gözlerinde eskisi gibi kibir değil... Pişmanlık vardı. "Kendini bana değil..." "...kendine kanıtla." İlay hafifçe gülümsedi. Çok küçük, neredeyse fark edilmeyecek bir gülümsemeydi. Ama Ege için dünyanın en güzel gülümsemesiydi. İlay arkasını dönüp sınıfa doğru yürüdü. Ege olduğu yerde kaldı. Kalbinin ilk kez umutla attığını hissediyordu. Belki... Her şey için çok geç değildi. Ya da... Henüz bunu bilmiyordu.