14.Bölüm-İLK ADIM

Ertesi sabah... İlay okula geldiğinde koridorda her zamankinden daha fazla bakış üzerine çevrildi. Kimisi acıyarak bakıyor... Kimisi sessizce fısıldaşıyordu. İlay bu bakışlardan nefret ediyordu. "Keşke kimse öğrenmeseydi..." diye geçirdi içinden. Başını eğerek sınıfa girdi. En arka sıradaki yerine oturdu. Birkaç dakika sonra Ege sınıfa geldi. Eskiden olduğu gibi yüksek sesle konuşmadı. Arkadaşlarıyla şakalaşmadı. Sadece sessizce yerine geçti. Arda şaşkınlıkla ona baktı. "Bugün niye bu kadar sessizsin?" "Canım konuşmak istemiyor." "Yoksa İlay yüzünden mi?" Ege bu kez sert bir bakış attı. "Bir daha onun hakkında böyle konuşma." Arda şaşkınlıktan ne diyeceğini bilemedi. --- Öğle arasında... İlay okul bahçesindeki papatya tarhının yanında oturuyordu. Defterini açmış, yine papatya çizmeye başlamıştı. Tam o sırada yanına bir gölge düştü. Başını kaldırdığında Ege'yi gördü. İlay defterini hemen kapattı. "Bir şey mi istiyorsun?" Ege cebinden küçük bir çikolata çıkardı. "Bunu... sana getirdim." İlay şaşkınlıkla çikolataya baktı. "Niye?" "Bilmiyorum..." "Sadece... canın ister diye düşündüm." İlay birkaç saniye sessiz kaldı. Sonra çikolatayı almadı. "Teşekkür ederim ama istemiyorum." Ayağa kalktı. Tam gidecekken Ege arkasından seslendi. "İlay..." İlay durdu. "Gerçekten üzgünüm." İlay yavaşça arkasını döndü. Gözleri dolmuştu. "Ben senden özür duymak istemiyorum." Ege'nin yüzü düştü. "O zaman ne yapmamı istiyorsun?" İlay derin bir nefes aldı. "Hiçbir şey." "Bazen en büyük özür... bir daha kimseyi incitmemektir." Bu sözleri söyledikten sonra arkasını dönüp uzaklaştı. Ege elindeki çikolataya baktı. Sonra yavaşça cebine geri koydu. İlk kez anladı... İlay'ın kalbini kırmak birkaç dakika sürmüştü. Ama o kalbi yeniden kazanmak... Belki de aylar, hatta yıllar sürecekti.