13.Bölüm-PİŞMANLIK

Sınıfın kapısı yavaşça kapandı. Koridorda yalnızca İlay'ın uzaklaşan ayak sesleri duyuluyordu. Ege olduğu yerde donup kalmıştı. Nefes almakta bile zorlanıyordu. "Lösemi..." Bu kelime kulaklarında yankılanıp duruyordu. Arda yanına geldi. "Ne oldu sana?" Ege cevap vermedi. Arda omzuna dokundu. "Gel kantine inelim." Ege ilk kez arkadaşının elini sertçe itti. "Canım istemiyor." Arda şaşkınlıkla geri çekildi. "İyi misin sen?" Ege hiçbir şey söylemeden sınıftan çıktı. --- Koridorun sonunda... İlay dolabının önünde kitaplarını çantasına yerleştiriyordu. Gözleri hâlâ kızarmıştı. Herkes ona bakıyor, fısıldaşıyordu. İlay bundan rahatsız oluyordu. Tek istediği normal bir öğrenci gibi yaşamaktı. Tam dolabını kapatırken arkasından çekingen bir ses duydu. "İlay..." Yavaşça arkasına döndü. Karşısında Ege vardı. İlk kez gözlerinde öfke ya da alay yoktu. Sadece büyük bir pişmanlık... "Ne var?" Ege başını eğdi. "Ben..." Kelimeler boğazında düğümlendi. "Neden söylemedin?" İlay acı bir tebessüm etti. "Söyleseydim ne değişecekti?" Ege cevap veremedi. "Yine benimle dalga geçmeyecek miydin?" Bu soru Ege'nin kalbine saplanan bir bıçak gibiydi. Başını daha da eğdi. "Ben... Özür dilerim." İlay uzun süre ona baktı. Sonra gözlerini kaçırdı. "Özür dilemek, yaşananları geri getirmiyor." Bu sözlerden sonra çantasını omzuna taktı ve yürümeye başladı. Ege arkasından bakakaldı. Onun ne kadar haklı olduğunu ilk kez bu kadar derinden hissediyordu. --- Akşam... Ege odasında tek başına oturuyordu. Masasının üzerindeki deftere boş boş bakıyordu. Aklına İlay'ın yere attığı papatya çizimleri geldi. Çantasını açtı. İçinden beyaz bir kâğıt çıkardı. Titreyen elleriyle ilk kez bir papatya çizmeye çalıştı. Ama yapamadı. Kalemi masaya bıraktı. Gözlerinden sessizce birkaç damla yaş süzüldü. Kendi kendine fısıldadı. "Keşke zamanı geri alabilsem..." Ama biliyordu... Bazı pişmanlıklar, insanın peşini ömür boyu bırakmazdı.