12.Bölüm-GEÇ KALAN PİŞMANLIK 12. BÖLÜM ORTAYA ÇI
Yazar: Ayşe Tanem Poyraz
Ertesi sabah... İlay her zamanki gibi sessizce sınıfa girdi. Yüzü her zamankinden daha solgundu. Ege, en arka sıradaki pencere kenarından onu izliyordu. Bu kez ne alay etti... Ne de tek bir söz söyledi. İlay yerine oturdu. Ders başladı. Sınıfta alışılmadık bir sessizlik vardı. Tam öğretmen konuyu anlatırken kapı çaldı. Okul müdürü içeri girdi. Yanında rehber öğretmen de vardı. Öğretmen şaşkınlıkla ayağa kalktı. "Buyurun hocam." Müdür, sınıfa kısa bir süre baktı. "Çocuklar, bugün sizlerle önemli bir konu konuşacağız." Herkes birbirine bakmaya başladı. Müdürün yüzündeki ciddi ifade dikkat çekiyordu. İlay ise başını eğdi. Sanki söylenecekleri biliyormuş gibiydi. Müdür derin bir nefes aldı. "Sınıfınızdaki bir arkadaşınız uzun zamandır ciddi bir sağlık sorunuyla mücadele ediyor." Sınıf sessizleşti. "Bu yüzden zaman zaman okula gelemiyor, hastaneye gidiyor ve kendini kötü hissediyor." Kimse tek kelime etmiyordu. Müdür devam etti. "O arkadaşınız..." Kısa bir sessizlik oldu. "...İlay." Bir anda bütün gözler İlay'a çevrildi. İlay gözlerini kapattı. Sınıfta fısıltılar yükselmeye başladı. "Gerçekten hasta mıymış?" "Ben sadece kansız sanıyordum." "Yazık..." Müdür tekrar konuştu. "İlay, bir süredir lösemi tedavisi görüyor." Bu cümle sınıfa bomba gibi düştü. Ege'nin gözleri büyüdü. Kalbi sanki yerinden çıkacak gibiydi. "Lösemi..." Aklına bir anda yaptığı her şey geldi. Yere attığı defter... Söylediği sözler... Merdivendeki olay... Spor salonunda başına gelenler... Hepsi gözünün önünden geçti. Nefes almakta zorlandı. İlay ise sessizce gözyaşlarını sildi. Müdür son kez konuştu. "İlay sizden acınmayı değil, sadece anlayış bekliyor." "Kimsenin onu üzmesini istemiyoruz." Sınıfta derin bir sessizlik oluştu. Kimse başını kaldıramıyordu. Zil çaldı. Öğrenciler yavaş yavaş dışarı çıkmaya başladı. Ege ise yerinden kıpırdayamadı. İlay çantasını alıp kapıya yöneldi. Tam çıkacakken... "E... İlay..." İlay durdu ama arkasını dönmedi. Ege'nin sesi titriyordu. "Ben..." Devamını getiremedi. Çünkü ilk kez... Yaptığı hiçbir şeyi telafi edemeyecekmiş gibi hissediyordu.