6

Yeni bölüm sizlerle🤎 yorum yapmayı ve düşüncelerinizi paylaşmayı unutmayın. Bölüm sonunda beğendiğiniz ve beğenmediğiniz kısımları yazabilirsiniz. Umarım beğenirsiniz, iyi okumalar dilerim🍁🤎🍁 ~ Ben bölüm için pek şarkı seçebilen biri değilim ama belki bunu beğenirsiniz: Emir Can İğrek – Müzik Kutusu Kaan Boşnak – Bırakma Kendini Canozan – Ağlama Ben Ağlarım Sezen Aksu – Git Dolu Kadehi Ters Tut – Gitme Yüzyüzeyken Konuşuruz – Son Seslenişim Yalın – Akşamüstü (Pek emin değilim dediğim gibi bu konuda iyi de değilim ve sanırım ilk defa bunu yapıyorum. Fikirlerinizi paylaşırsanız sevirim." ~ Bölüm sahnelerinden ikisi... (Kararsız olduğum belli mi? Jsjsjs) •° ★★★★★°• “Çık hayatımdan ve bir daha sakın geri dönme!” “Bu kadar kolay mı vazgeçiyorsun benden?” “Kolay vazgeçilecek, ucuz biri değilmisin?” •°★★★★★°• Bir insanı dünyaya getiren sevmiyorsa, tüm dünya sevse bile kimsesiz kalır. Hiçbir sevgiye inanamaz, inansa bile kolay kırılır. Bazı insanlar aile evinde bile yetimhaneyi hisseder. Kimsesizliği, acıyı belkide değersizlik duygusunu en derinlerde hisseder. Hissediyorum . Gece gördüğüm kabustan sonra bir türlü uyuyamamıştım. Abim nasıl duydu, beni mi izliyordu bilmiyorum ama bir şekilde gelip uyandırmıştı. Rüya aklımı çok karıştırmıştı. Sancar neden orada vardı? Elimi kim tutmuştu? Kim beni bu acıdan kurtaracaktı? Abim ben uyuyasaya kadar yanımda kalmıştı daha doğrusu uyumuş gibi yaptığım için inanmıştı. Uyumamıştım . Doğrusu uyuyamamıştım . Yastığın altına koyduğum tişört mü uykumu kaçırmıştı acaba? Dün Sancar'ın bana giydirdiği tişört yastığımın altı saklamıştım. Dolabıma koysam, bulunmasından korkmuştum. Biliyorum hep bende kalmayacak ama benim olduğu saniyelerde o tişörtle vakit geçirmiştim. Yastığın altından ufak bir bölümünü çıkarmış sıkı sıkı tutuyordum. Başlarda gelen koku artık her zaman gelmiyordu burnuma. Kokusunu nasıl anlatabilirim bilmiyorum ama çok huzurlu kokuyordu. Kokusundan banane bilmiyorum ama çok tedirgin hissediyorum. Daha tanışalı belki beş belki altı gün olmuştu ve benim bu yaptığım saçmalıktan başka birşey değildi. Aklımı karıştırması, kalbimi hızlandırması çok erken ve saçmaydı. Evet, ergenlikte olabilir. Ve maalesef ki evet sanırım ondan uzak durmalıyım. Saat sabahın altısı veya yedisi olmalıydı annem belki uyuyordu ama abim uyanmış olmalıydı. Sekizde evden çıkıyorduk ama abim erken uyanıyordu. Adım seslerinin sahibini anlayacak kadar alışıktım dinlemeye . Abim geliyordu. Tişörtü hemen yastığın altına sıkıştırdım ve gözlerimi kapadım. Senden çok iyi bir performans bekliyorum Gazel! Kapı açıldığında gayet rahattım. “Gazel?” cevap vermedim. Vermeyeceğim. “Gazel.” Abimin oflayarak yanıma geldiğini hissettim. Yüz hizama denk düşüp durmuş olmalıydı. “Abicim uyan.” “Hm?” “Gazel bak bir abicim.” Gözlerimi kırpıştırarak açtığımda abimi yeni görmüş gibi yaptım. Elimi kaldırıp gözümü ovuştururken abim yine konuştu, ama bu sefer fısıltıyla kulağıma doğru. “Gözlerini açana kadar inanmıştım.” Al işte. Belkide bir insanın seni iyi tanıması çokta iyi bir şey değildir! “Nerden anladın peki?” “Gözlerin kızarmış ağladığın belli. Ayrıca sol gözünde uyandığında oluşan farklı bir kızarıklık oluyor ama o yok.” “Of abi! Tamam yakalandım. Ne oldu? “Sen bugün okula gelecek misin?” Gönlümden kopan hayır ama annemle, abim yokken yalnız kalmak hiç özlediğim bir durum değil çok şükür. “Evet.” “Okulda ateşin falan çıkarsa ne yapacağız?” “Revir var ya. Ona giderim.” “Derse odaklanamazsın.” “Hallederim abi.” “Peki o zaman ben seni kahvaltı hazır olunca çağırırım. Ama en küçük bir ağrıda hemen bana söyleyeceksin, anlaştık mı?” “Anlaştık abicim.” Bugün gece abim yanıma geldiğinde özrümü nihayet dileyebilmiştim. “Şimdi gelelim şu konuya.” Eli yanağımı okşamaya başladı. “Neden ağladın?” “İçimden ağlamak geldi.” “Bir sebep yok yani?” Annem beni sevseydi nasıl olurdu diye hayal kurmaya çalışmıştım ama küçük Gazelin kurduğu hayaller kadar güzel değildi. “Yok abi. Zaten tüm günümüz hastanede geçti. Hasta olmak beklediğim bir şey değildi.…