2|

"Sesin kalbime işlenirken, gözlerin zihnime kazınır. Gecemde de gündüzümde de, maalesef ki sen kalırsın..." ~ Naz Artık benim de evim vardı, yani sanırım. Duvarları hangi renk, kaçıncı kat dahi bilmiyordum ama benim evim vardı. Hem de bana o evi hissettiren kişi, 16 yıllık hayatımda beni seven tek kişiydi. Abimle beraber yaşayabileceğim bir ev vardı. Bunu kaç kez söyleyebilirim bilmiyorum ama çok mutluydum, benim bir evim vardı. Daha birinci kata çıkmıştım ve merdivenin karşısındaki duvara yaslanmış abimi bekliyordum. Adım seslerine bakılırsa o da gelmişti. Elimdeki buketi daha sıkı tuttum ve kokusunu içime çektim."Ne bekliyorsun?" "Sence abi?" Yolu bilmiyordum ki. "Anahtar senin." Karşımda durup soluklandı. "Evinin yolunu nasıl bilmezsin?" "Sanki daha önce geldim de..." Güldü."Geç bakalım, ikinci kata çıkacağız." Dediği gibi bir kat daha çıktık yan yana. Ama bu katta iki kapı vardı karşı karşıya. Sanırım enine uzun bir evdi. Her katta iki kapı vardı ve bu bina üç katlıydı. Acaba Sancar hangi katta oturuyor? Aman, bana ne canım! Neyini merak ediyorsam? Karşılıklı iki kapıya merakla bakıyordum. Ama abim hemen arkamdaydı anlaşılan abi rolünü özlemişti, illa beni sinir edecekti. Ofladım ve yerdeki ayakkabılara baktım. Sol tarafımda kalan evde ayakkabı fazlaydı. İki kadın ayakkabısı, iki de erkek ayakkabısı vardı ayrıca ayakkabılık dolu gibi gözüküyordu. Sağımdaki evde ise ayakkabılıkta birkaç ayakkabı vardı. Abim tek yaşadığına göre burası aradığım yer olmalıydı. Bahsettiğim kapıya gidip abimin gözlerinin içine baktım. Gülüyordu."Doğru adres, aferin sana." Güldüm. Gıcık şey. Ben derin bir nefes alıp anahtarı kapıya sokarken arkamdaki kapı hızla açıldı. Daha ne olduğunu anlamadan, o dar alanda ben arkamı dönemeden bir beden bana çarptı birkaç adım ileri gitmek zorunda kaldım."Ne kadar gıcık bir varlıksın sen be? İğrenç bir abisin, defol!" Şokla arkamı döndüğümde yine aynı gözlerle karşılaşınca yutkundum. Bu Sancar'dı. Birkaç saat önce valizimi düşüren ve şu anda tepeme çıkmak üzere olan kişi aynıydı. Kızmak istiyor, onu itmek istiyordum ama kahve gözleri sanki sesimi kısmış gibi, kapanıp açılan ağzımdan herhangi bir kelime dökülmüyordu. İlk o konuştu"İyi misin?" Dejavu olmak bu olsa gerekti. İlkinden daha rahat konuştum."Sence?" Resmen beni ezmişti. Abartıyor olabilirim ama bana çarpmıştı! "Dikkatli olsana lan! İncecik kardeşim var zaten." İkisinin de gözleri bedenimde geziyor, iyi miyim diye kontrol ediyorlardı. Ama Sancar'ın gözleri gereksiz bir şekilde yanaklarımın yanmasına sebep oluyordu. Elindeki çöp poşetini benden uzak tutmaya çalıştığının farkındaydım."Çirkef!" dedi ağzının içinden. Kaşlarımı çattım."Asıl sensin çirkef! Hem bana çarptın hem de bana laf ediyorsun! Ne biçim insansın sen be?" Sesim yükselmiş, elim havalanmıştı. "Bilerek olmadı be, özür." "Kabul etmiyorum özür!" Kaşları alayla kalktı. "Aman ne olursun et, etmezsen hatrım kalır." Tam ağzımı açıp kızmaya devam edecektim ki abim konuştu."Ay, ikiniz de susun." Göz devirip önüme döndüm. Hayvan herif! "Allah sana sabır versin birader, bu kızla aynı evde yaşanmaz."Hızla arkamı döndüm ve ayakkabılıkta bulduğum terliği ona hırsla fırlattım. Onun yüzünden çirkef tarafım ortaya çıkıyordu! "Dedi, evden kovulan öküz!"Kaşları şaşkınlıkla havalanırken, karnına çarpıp yere düşen terliğe öcü görmüş gibi bakıyordu. Bir bana, bir ayakkabılığa, bir de yerdeki terliğe bakarken çöp poşetini hiçbir yere değdirmeden eğildi terliği aldı ve geri kalktı. Terliği inceledi. Hayatında ilk defa mı terlik gördü bu adam? Daha sonra güldü. "Kırk iki numara ayakkabıyı nasıl buluyorsun sen?"Dudaklarım aralandı ve tekrar şokla karşımdaki çocuğa baktım. Abim deli görmüş gibi ikimize bakıyordu. Terliğin diğer eşini alıp bu sefer kafasına fırlattım ama o eğilerek kurtuldu ve elindeki diğer terliği bana fırlattı! Neyse ki terlik bacaklarıma çarpıp yere düşmüştü. Kahkaha atarak giden çocuğa ağzım açık bakıyordum. "Benim ayaklarım kırk iki numara değil!"Gülen sese abimin ki de katılınca kaşlarımı çat…