üniversite ilk yıl

(İlk üniversite fotoğrafım) Cihan Mürtezaoğlu, Kimse Değil Aptal 𓇼 Acının kendine ait bir dili varsa herkesin kendine ait bir lisanı olmuş olur bu hayatta. Sadece seninle anlam kazanan kelimeler yan yana gelince sadece yeni bir lisan değil de harfler aynı olsa da bambaşka bir yazı yazar ve okurdun. Olur da bir gün günlüğüm birinin eline geçerse yazdıklarımı okuduğunda ne anlar diye bir endişem vardı. Benim acım yalnızlığımdı . Okuyanın da vardır bir acısı derdim. Her insanın kendi içinde yetiştirip büyüttüğü duygusu vardır. Kin, mutluluk, heyecan, sinsilik daha nicesi ben ise göğsümde kurak büyüttüğüm duygumun ne olduğunun cevabını arayan yüzlerce insandan biriydim. Kötü olmak için her zaman bir sebep olur muydu? Yoksa bazı insanlar kötü olmaya sebep olmadan mı doğardı? Aydın da olsam. Satırlar arasına bırakacağım cümlem bu olurdu sanırım. Bugün hava sıcak ve ben bahçemizde olan söğüt ağacın altındaki bankta oturmuş, kulaklığım kulağımda müzik dinlerdim. Özlemini en çok çektiğim bu olacaktı biliyordum. Yıldızlarda görünürdü söğüt ağacının altından baktığım an. Yüzlerce, binlerce, hatta belki de milyonlarca abarttım sanırım biraz. Milyonlarca mı? Olmayacak ne varsa bazen oldu sanıp hatta belki olur derim. Acımın dili de budur. Kaçmak . Müzeyyen Karasu'nun sesinden kaçmak. Sesini hatırlamak. Olabileceğin her şeyden gerçeklerden ve de hayallerden olduğu fark etmez. Kaçarım. Kaçmayı, saklanmayı küçükken çocuk yaşlarda öğrenmiştim. Git gözümün önünden! Saçını da mı ben tarayacağım elinde mi tutmuyor senin be? Git bir aynada bak şu karışmış saçlara! Çek git gözüm görmesin seni! Saklan, hatta olabilirsen kaybol! Çekil! Ayağıma iyice ayak bağı oldun sen. Koş, kaç benden öyle bir yere saklan ki arasam da bulamayayım seni. Duyduğum sesin sahibi bir süreden sonra benden kopmuş olsa da sözleri benimle kalmıştı. Zihnimde, yazılarımda hatta çoğu zaman yanaklarımı ıslatan gözyaşlarımda. Bu anlarda her zaman yapmak istediğim tek bir dileğim vardı. Yıldızlar beni de aralarına alıp saklayamaz mıydı? Yıldızlar arasına karışıp orada kaybolmayı diliyordum. Ama daha önce söylediğim gibi bu hayatta neyi çok istersen alamazdın. Bende alamamıştım. Yıldızlara en yakın olduğum an söğüt ağacının altında oturduğum zamanlar olmuştu. 𓇼