3.

Ömer Akay'in yanindan ayrildiktan sonra eve dondum ve Sinan Amca'yi aradim. Telefon her zaman oldugu gibi yine ilk calista acilmamisti. Birkac kez daha aramistim ama bir cevap alamamistim. Mesaj atarak ilk firsatta beni aramasini yazdim. Daha fazla annemle gorusemezsem polise gidecegimi ekledim. Biriken odevlerimi yapmaya basladigimda sanki dunyadan kopmus tum son zamanda olan kotu olaylardan uzaklasmis gibi hissediyordum. Suan ustunde calistigim odevde bir cicek resmetmemiz gerekiyordu. Ben de mavi lotuslar cizmeye karar vermistim. Mavi lotuslar derin karanliklarda acardi. Aydinlik gunlerde degil. Bir hafta icinde ust uste yasadiklarim beni derin bir kuyuya atmis gibi hissediyordum. Cok dusunmek istemesem ve kendimi oyalasam da insan bazen ayakta kalacak gucu kendinde bulamiyordu. Resmimi cizerken karanlik dusunceler az onceki gibi susmuyordu. Sanki dunyanin tum yuku omuzlarimda ve ben onu tasimak zorundaymisim gibi hissediyordum. Bir ihtimal mesaj gelmistir diye telefonuma baktigimda Sinan Amca'dan degil ama yabanci bir numaradan mesaj geldigini gordum. Mesajda; Anneni kurtarmak icin gec kalmak uzeresin. Cabuk bu konuma gel. yaziyordu. Asagisinda ise bir konum vardi. Konuma baktigimda eski kullanima kapali bir fabrika vardi. Tabi ki de bu mesaja kanarak gecenin bu saatinde ne oldugu belirsiz bir yere gitmeyecektim. Fakat hemen ardindan gelen fotografi gordugumde tum dusuncelerim yeniden sekillenmek zorunda kaldi. Annem bir sandalyeye bagli bilinci kapali bir sekilde duruyordu. Artik herhangi bir secim hakkim kalmamisti. Hemen evden ciktim ve bir taksi cevirdim. Konumu taksi soforune gosterdigimde emin olup olmadigimi sordu. Emin oldugumu soyledigimde surmeye basladi. Yaklasik yarim saat sonra konuma anca gelebilmistik. "Isterseniz bekleyebilirim."dedi taksi soforu. Neler olacagini bilmedigim icin adama gidebilecegini soyledim. Fabrikanin girisine kadar kanlarimda akan adrenalinin etkisi ile gelmistim fakat iceriye sak diye girmek ne kadar mantikliydi? Once fabrikanin cevresini hizlica bir kolacan ettim ama herhangi bir sey gozukmuyordu. Mecburen ondeki kapidan girmek zorundaydim. Kapiyi yavasca ittigimde sanki her yer karanlik,sessiz ve tehlikeli geliyordu gozume . Yine de baska sansim olmadigi icin iceri dogru ilerledim. Kafami fabrikanin girisindeki ilk odaya cevirdigimde ici bostu. Kafami diger tarafa dogru cevirmistim ki dudaklarimin ustunde bir islaklik hissettim. Birisi agzima bir bez tutuyordu. Beni birakmasi icin kolunu itmeye calissam da basaramadim. Gittikce azalan gucum son demlerini de bitirdi ve gozlerim kapandi. 🎨 Gozlerimin uzerinde sanki tonlarca yuk varmiscasina acilmasi imkansiz hissettiriyordu. Kendimi zorlayarak gozlerimi kisik bir sekilde actigimda da pek bir sey gorememistim. Tekrardan gucumu toplayarak gozumu araladigimda gozlerimdeki yukler bir nebze de olsa azalmis gibiydi. Yine de cevremi goremiyordum cunku etraf asiri derecede karanlikti. Bunu idrak ettigimde gozlerimi bu sefer bilincli bir sekilde kapattim. Karanliktan korkardim. Kendimi sakinlestirip beynime bir sey olmadigini soylemeye calissam bile yine de cok korkuyordum. Gozlerim benden bagimsiz acilmak isteyince ellerimi gozlerime koymak istedim fakat ellerim bir seye bagliydi. Gozlerimi olabildigince kapali tutarak bacaklarimi saga sola goturdum. Nasil bir yerde oldugumu anlamam gerekiyordu. Sol bacagim bir yere carpmasa da sag bacagim bir engele takilmisti. Oturur halde oldugum icin ellerim siki sikiya yukariya cekiliyordu. Bu yuzden kalcami oturdugum yerden yukari cekerek dizlerimin ustunde durmaya calistim ama duramadim ve bacagima bir sey batti. Canim acisa da tekrar denedim ve bu sefer basardim. Dizlerimin ustunde durdugum icin biraz ellerim icin hareket alani olusmustu. Az once bacagimin carptigi yere elimi goturdugumde masa tarzi bir sey oldugunu anladim. Ellerimi masanin ustunde gezdirmeye calissam da zincir o kadar uzanmiyordu. Tamamen ayaga kalkmaliydim. Once herhangi bir problem olmayan bacagimi kaldirarak ayagimi yere bastim.…