Giriş

Hayata geliş amacımız neydi bizim? Doğmak, yaşamak ve ölmek mi? Yoksa bütün bunların arasında amaçsızca savrulup bir gün tamamen yok olmak mı? Her insanın bu hayata gelişinin bir amacı olmalı, değil mi? Bir anlamı, uğruna yaşayacağı bir nedeni… Ben mi yanlış düşünüyorum, yoksa hâlâ cevabını bulamadığım bir sorunun peşinde mi koşuyorum, emin olamıyorum. Ben hâlâ hayata geliş amacımı çizmeye çalışıyorum. Kendime ait bir yol, bir anlam, bir hikâye bulmaya… Bulur muyum, orası meçhul. Ama aileme göre vasıfsız ve işe yaramaz biriyim. Peki, gerçekten de öyle birisi miyim? Bilmiyorum. Belki de insan, kendisine hiç fırsat verilmeden ne kadar değerli olduğunu anlayamaz. Bana hiç fırsat verilmedi. Hayatım boyunca önüme çıkan yolların çoğu dikenliydi. Hep zorluklarla mücadele ettim, çoğu zaman kendimi kanıtlamak zorunda kaldım. Bazen ne kadar çabalarsam çabalayayım yetmedi. Bazen de başkalarının benim hakkımda verdiği kararlar, kendi sesimi bile bastırdı. Ama artık buna bir son vermem gerekir, değil mi? Kendimi başkalarının biçtiği değerden ibaret görmekten, onların çizdiği sınırların içinde yaşamaktan vazgeçmem gerekir. Belki de insanın hayatındaki bazı hikâyelerin bitmesi, aslında kaybetmek değildir. Belki bazı sonlar, insanın kendisine yeniden başlayabilmesi için açılan kapılardır. Çünkü her biten hikâye, yeni hikâyelere adım atılması için bir yoldur. Ve belki benim hikâyemin gerçekten başlaması için önce diğerinin bitmesi gerekiyor. Benim adım Sarah. Ve belki de bugüne kadar başkalarının yazdığı hikâyenin içinde kaybolduğum için kendi hikâyemi bulamadım. Ama artık kendi hikâyemin kahramanı olmanın zamanı geldi. Bu kez hikâyemi başkaları yazmayacak. Yolumu başkaları çizmeyecek. Kim olduğuma, ne olacağıma ve nereye gideceğime başkaları karar vermeyecek. Çünkü bu benim hikâyem. Ben Sarah'ım. Ve artık kendi hikâyemin kahramanı olacağım.