7.Bölüm Gerçekler

4 HAFTA SONRA... “Murat abiye yardım etsene Anıl.” “On tane elim yok ki benim İdil! Serkan yardım etsin.” “Ben Murat abinin valizini alır ve kaçarım Emre yardım etsin.” “Tamam, ben hallederim. Gel Murat abi.” Emre, Murat abiye destek vererek ayağa kaldırdı. Her şeyin üstünden tam dört hafta geçmişti. Murat abi artık hastaneden taburcu olmuştu, kırıklarının bir kaçı çok iyi durumdaydı doktor 2,3 haftaya daha iyi olacağını söyledi ve benim ısrarlarım üzerine tamamen iyileşene kadar bende kalacaktı. Dört hafta içinde hiçbir gelişme yaşanmadı. “William bir daha beni aramadı.” Hastaneden çıktığımızda Serkan’dan valizi arabama yerleştirmesini istedim. Emre’de Murat abiyi ön tarafa oturtturarak emniyet kemerini bağladı. “İdil bundan sonrasını halledebilecek misin?” Diye sordu. “Evet, merak etme hallederim.” Kafasıyla onaylayıp, “Tamam, bir şeye ihtiyacın olursa haber ver.” Dedi. Bende onun gibi kafamı sallayıp. “Tamam, haber veririm merak etme.” Dedim. Eve vardığımızda arabadan inip Murat abinin kapısını açtım. Emniyet kemerini açarak ona çıkması için yardım ettim. Kapının önüne geldiğimizde anahtarı cebimden çıkararak kapıyı açtım. Murat abiyle beraber salona doğru geçtik. Onun için sabahtan hazırladığım yatağa uzanmasına yardımcı oldum. “İdil arkandaki bu tatlı köpekte kim?” Diye sordu Murat abi. Arkama baktığımda Anka şaşkın gözlerle bizi izliyordu. “Ben tamamen unuttum. Murat abi bu Anka onu senin yattığın hastanenin arka bahçesinde buldum ve evime aldım. Anka bu Murat abi benim babam gibidir hatta babam gibi değil direkt babam da diyebiliriz.” Anka anlamış olacak ki koşarak Murat abinin üstüne atlayıp yüzünü yalamaya başladı. Onlar oyun oynarken bende üst kata çıkarak teyzemi aradım. “Alo teyze nasılsın. Anneannem nasıl?” “İyiyim kuzum, anneannen de gayet iyi. Murat abin hastaneden çıktı mı?” “Evet, teyze şu an aşağıda Anka ile oynuyor.” Şimdi soracaksınız teyzen Anka’yı nereden biliyor diye. Dört hafta önce teyzemi arayıp her şeyi anlattım. Murat abinin kazasını ayrıntısına inmeden babamla karşılaştığımı, ondan dolayı bu kadar sinirli olduğumu, hastanede Anka ile karşılaşıp kıyamadığım için evime aldığımı. Tek tek her şeyi anlattım doğal olarak teyzem de bana hak verdi. “Teyze sen ne zaman döneceksin köyden?” “Bende seninle onu konuşacaktım. İdil ben yarın sabah on bir gibi orada olacağım.” “Neden teyze bir sorun mu var?” “İdil ben evi satmaya karar verdim. O baban senin kredi kartına el koymuş ve kredi kartının limitini ödeyecek paramız yok. Sen şimdi teyze maaşım var arabayı satarız diyeceksin ama olmaz kızım.” “Teyze şaka yapıyorum de bana lütfen. Kesin o Nazan belasından çıkmıştır bu. O gün otelde ona yaptığımın acısını çıkartıyordur. Kredi kartımda da gözü vardı zaten. Peki, teyze bankayı arayıp sordun mu?” “Aradım ama yardım edemiyorlar. Kredi kartından öyle bir harcama yapılmış ki o parayı sadece evi satarsak ödeyebiliriz. Baban veya Nazan senin kredi kartı şifreni nerden biliyor onu da anlamış değilim. Her neyse evi acil satışa çıkarmamız gerekiyor. Benim bir arkadaşım, o evi isteyen bir aile bulmuş. Bugün eve bakmaya gelecekler.” “Teyze saçmalama bir yolunu bulur öderiz, lütfen...” “İdil hayır ben kararımı verdim o evi satacağız ben de kendime 2+1 ev bakacağım. Şimdi işlerim var sonra konuşuruz. Eve bakmaya kimler gelecek bilmiyorum ama yarın satış işlemlerini hallederiz sanırım.” “Tamam, teyze, görüşürüz.” Telefonu teyzemden önce kapatıp yere fırlattım. Düşünmeme izin vermeyen telefonum tekrar çalmaya başlayınca sinirle telefonu alıp açtım. “Ne var?” “Merhaba İdil Hanım ben Rezzan, bugün eve bakmaya geleceğim müsait misiniz?” “Merhaba Rezzan Hanım. Evet müsaittim.” “Tamam, mükemmel, ben on dakikaya oraya geliyorum. Bu numaraya konum atar mısınız?” “Atarım.” Diyerek telefonu yüzüne kapattım. WhatsApp’tan evin konumunu atarak aşağı kata indim. “İdil kızım o suratının hali ne öyle, kötü bir şey mi oldu?” Diye sordu Murat abi. Yüzümün ne halde olduğunu bilmiyorum ama bugün bu evde kan çıkmasa çok iyi olacak. “Teyzem arad…