3.Bölüm İtalya

Sabah 07.30’da alarmım çaldı. Gözlerimi ovuşturarak yataktan kalktım ve banyoya yöneldim. Hızlı bir duşun ardından yatağımı topladım. Dolabı açtım; bugün hava dünkü gibi, o yüzden beyaz spor bir crop ve altına biraz daha koyu tonlu kotumu giydim. Saçlarımın yarısını üstten topuz yaptım, yüzüme hafif fondöten, dudaklarıma nemlendirici sürdüm. Belime silahımı yerleştirip odadan çıktım. Aşağı indiğimde mutfakta teyzemi göremedim. Salona girdiğimde hâlâ uyuduğunu fark ettim. Onu uyandırmadan mutfakta bir şeyler atıştırdım. Tam evden çıkacakken teyzem arkamda belirdi. “Teyze, günaydın,” dedim. “Bir şeyler yedim, şimdi İpek’in yanına gideceğim ama seninle de konuşmam gereken bir şey var. İki dakika salonda konuşalım mı?” Kafasını iki yana salladı. “Gerek yok. Murat Abin bahsetti sen işine odaklan tek isteğim dikkatli olman beni merak etme sorun yok. Hem ben birkaç aylığına köye gideceğim. Anneannen çağırdı.” “Anladım o zaman benim bir şey açıklamama gerek yok. Peki, neden anneannem seni köye çağırıyor?” “Köyde yardım lazımmış o yüzden gideceğim. “ “Anladım, peki ne zaman gideceksin?” “Bugün öğlen otobüsüm var.” “Tamam, teyze dikkat et kendine. Ve teşekkür ederim yanımda olup bana destek verdiğin için.” “Hiç öyle şey olur mu? Sen benim kızımsın, canımsın seni çok seviyorum! Ben yokken dikkat et kendine tamam mı? Bir şey olursa ara beni.” “Ben de seni çok seviyorum, bir şey olursa seni arayacağım.” Teyzeme sarılıp vedalaştıktan sonra evden çıkıp İpek’ in yanına gittim. Arabamı park edip dükkâna girdim. İpek beni görünce koşup boynuma atlayarak… “Nasıl özledim seni hoş geldin.” dedi. Bende ona sıkıca sarılarak. “Hoş bulduk bende seni çok özledim nasılsın görüşmeyeli? Diye sordum. “İyiyim gördüğün gibi çalışıyorum. Bu sıralar abim işe gelmiyor gerçi eve geldiği de pek söylenemez ama neyse sen nasılsın bir tanem?” “Nasıl! Cem Abi eve neden gelmiyor ki?” “Bende bilmiyorum ki bir bilsem bir geliyor bir gidip ortadan kayboluyor. Aman çok da umurumdaydı o salağı hiç merak bile etmiyorum kendisini ne hali varsa görsün. Sen abimi boş ver şimdi sende ne var ne yok?” “Anladım tamam sakin olalım. Ben iyiyim yeni bir görev aldım işte başka… Teyzem anneannemin yanına köye gidiyor bu gün öyle çok bir şey yok.” “O hayırlı olsun ne, nasıl diye sormayacağım çünkü söylemeyeceksin. Sena Teyze’yi de sonra arar konuşurum. Böyle de ayaküstü her şeyi konuştuk gel şöyle otur sana çay getireyim.” İpek’in gösterdiği masaya oturdum. Saate bakmak için telefonu açtığımda gelen mesaja şaşırdım çünkü mesaj Emre’dendi. Şöyle yazıyordu: KİMDEN: EMRE YALÇIN “İdil konuşmamız gereken şeyler var eve gelebilir misin?” Telefonu kapatıp ayağa kalktım İpek arkamda elinde çayla yanıma geldi vakit kaybetmeden konuşmaya başladım. “İpek benim acil çıkmam lazım iş yerinden çağırıyorlar çaylar benim sana borcum olsun.” “Tamam, canımın içi sen işine bak sonra telafi edersin.” İpek’le vedalaşıp arabama bindim. Aklımı kurcalayan tek soru Emre’nin sabah 9.35’te ne söyleyeceğiydi. Arabayı evin önüne park ettim. Burayı sevmeye başlamıştım; sessizlik, huzur ve yeşillik insanı dinginleştiriyordu. Kapıya gelince zile bastım. Emre, kapıyı açtı ve eliyle içeri işaret etti: “salona geçebilirsin.” Kafamı sallayıp içeri girdim ve daha fazla dayanamayıp sordum: “Ne hakkında konuşacağız? Yani beni buraya çağırdığına göre çok önemli bir şey olmalı.” Kafa sallayarak sorumu yanıtladı: “ Evet önemli olmasa çağırmazdım sen otur ben geleceğim birde bir şey içmek ister misin?” “Hayır.” Diye cevap verdim. Ben koltuğa oturduğumda oda salondan çıkarak üst kata çıktı. Anıl, Serkan Ve Ceyda evde yoktu. Demek ki benimle özel olarak konuşacağı şeyler vardı ya da ben öyle zannediyordum. Emre elinde iki tane dosya ile karşımdaki tekli koltuğa oturdu. Tam konuşacağım sırada benim konuşmama müsaade bile etmeden konuya girdi: “İdil öncellikle bu görevde sadece sen ve ben olacağız. Daha öncesinde hep tek çalıştım aslında bu görevde de tek olacaktım ama Murat Abi izin vermedi. Özet geçecek olursam bu elimdeki iki dos…