Ameliyathane Önü-Hastane Odası

Haberi aldıktan sonra hemen üzerime beyaz bir tişörtle mavi bir kot şort geçirerek arabaya binip çıkmıştık. Hastanenin önüne geldiğimizde Yaren bir saniye bile beklemeden arabadan inip koşarak ameliyathaneye koşmuş bizde ona yetişmek için hızla arabayı park edip peşinden gitmiştik. Ameliyathanenin önüne geldiğimizde İbrahim abi ve Zehra abla plastik sandalyede oturmuş Yeliz ablayı bekliyordu. "Anne, baba noldu ablama? Niye kaza yapmış? " diye sorduğunda ikiside cevap veremedi ve bu Yaren'i neredeyse delirtecek kadar öfkelendirmişti,bu arada Yaren kolay kolay öfkelenmezdi."Biri birşey söylesin artık!" diye bağırdığında hemen yanına gittim. "Yaren tamam onlarda üzgün, biraz bekleyelim doktorların çıkmasını. Sana kahve almamı ister misin? " başını olumsuz anlamda salladığında kolundan tutup destek vererek anne ve babasının karşısına oturttum.Feride'de bu sırada Zehra ablayı sakinleştirmeye çalışıyor, sırtını sıvazlıyordu. Bir süre bekledikten sonra ameliyathanenin kapısı açıldı ve içeriden kadın doktor çıktı. Yaren hemen ayağa fırlayıp Doktor'un yanına giderken bizde arkasındaydık. "Ablam nasıl? İyi mi? Ameliyat nasıl geçti? Kaza nasıl ol-" derken doktor gülümseyerek Yaren'in sözünü kesti, "Merak etmeyin hasta gayet iyi sadece bir süre onu misafir edicez,geçmiş olsun. " dedi ve gitti. Onun ardındanda Yeliz ablayı sedyeyle birlikte normal odaya aldılar. Yeliz ablanın olduğu odadan doktor hanım çıkarken Zehra abla, "Doktor kızım,bir girip bakabilir miyim kızıma? " dediğinde onun ne kadar üzüldüğünü bir kere daha fark ettim. Doktor hanım tebessüm ederek, "Tabi ama lütfen fazla yormayalım hastayı, tekrar geçmiş olsun. " diyerek gitti.İbrahim abi, Zehra ablanın koluna girerek odaya geçtiler, Yaren hâlâ kapının karşısındaki koltukta Feride'yle oturuyordu bende ayakta volta atıyordum gerildiğim için. Dışarda biraz daha bekledikten sonra içeriden İbrahim abiyle, Zehra abla çıktı. Yoruldukları için zor belada olsa onlara haber vereceğimize dair söz vererek, hastane önündeki taksilerden birine bindirip eve gönderdik. Feride, Yaren'e dönerek, "Yarim, istersen sende geç destek ol ablana ne dersin? Zaten çok merak ettin. "dediğinde ikimizde ona umutla bakıyorduk. Bakışlarını bize çevirerek, " yanımda olur musunuz? "diye masum bir soru yöneltti. Daha fazla dayanamayıp yanına gidip sarıldım. " Sen yeterki işte Yarim,biz her zaman senin yanındayız. "dediğimde Feride'de yanımaza gelip sarıldı.Feride, " Bundan şüphen bile olmasın Yarim... "diyerek Yaren'i kocaman öptü. Ayağa kalkıp ilk önce kapıyı tıklatıp içeri girdim ardımdanda kızlar geçti. Yeliz abla yorgun gözlerle ve minik bir tebessümle bize bakıyordu.Yaren koşarak kollarını ablasına sardı,Yeliz ablada hemen karşılık verdi. " Çok korktum abla, nasıl oldun daha iyi misin? "Yaren ve Yeliz abla sarıldıktan sonra bizde sarıldık ve geçmiş olsun dileklerimizi ilettik.Yeliz ablayla olan geçmiş olsun faslından sonra Yaren'in sorularına cevap verdi, " Ben iyiyim, korkuttuğum içinde kusura bakmayın lütfen. "dediğinde Yeliz abla Feride hemen lafa atladı, "Olur mu öyle şey abla biz senin için endişelendik, sen iyiysen gerisi boş."dediğinde Yeliz abla bir an gülümsedi. Yeliz ablayı taburcu ettikten sonra onları evlerine bırakmıştım zaten saat gece yarısını geçmek üzereydi ve herkes çok yorgundu. Eve geçtikten sonra hızlı bir duşa girip çıktım, pijamalarımı giydikten sonra kendime bir kahve yapıp balkona çıktım.Sonra bugün olanları düşündüm tam o sırada aklıma bugünki kargocunun getirdiği zarf geldi. Kahve kupamı masaya bırakıp salona geçtim. Zarfı elime aldıktan sonra dışına bakarken ÖZTÜRK bu isimle birlikte kaşlarım çatıldı.Benim ne ismim ne de soyismim Öztürk'tü. Zarfı açmadan televizyonluğun üzerine bıraktım.Odama geçip kendimi yatağa fırlattım ve derin bir uykunun beni içine çekmesine izin verdim.