Çalıkuşu

Felah Asiye Bozok Bazı kitapları seversiniz; hatta sevdiğiniz kitaplardaki yan ya da ana karakterlerde, ruhunuzun en derinlerinde bir yerde kendinizi bulursunuz. Bazen bir kitap, bazen de tek bir cümle hayatınızı değiştirebilir. Kimi kitaplar sadece okunmak için vardır; sayfaları çevirir, kapatır ve unutursunuz. Ama bazen öyle kitaplara denk gelirsiniz ki... yarım kalan aşklara deli gibi ağlar, mutlu biten hikâyelerde kendiniz sevinirsiniz. Siz hiç okuduğunuz bir kitaptan gerçekten ders aldınız mı? Peki siz hiç, yazdığınız bir kitaptaki karakterin hayatını yaşadınız mı? Çalıkuşu benim hayatımın dönüm noktasıydı; hatta belki de bir kırılma anı, bir devrimdi. Okuduğum bir kitap beni bambaşka yollara sürüklemişti. O kitaptan esinlenerek bir hikâye yazmıştım; güçlü bir kadın karakter, acının içinden doğan bir direniş... Yazdığım üçüncü seriydi. İlk başlarda kimsenin dönüp bakmadığı ben, bir anda okurlarım tarafından keşfedilmiştim. Şimdi ise beni seven, beni bekleyen, bir kelimem için bile sabreden insanlar vardı. Onlar... bu yolda beni asla yalnız bırakmayacak olanlardı. İlk kitabım Son Gözyaşı idi; anne ve babası tarafından sevilmeyen bir kızın, okumak uğruna başka bir adamla anlaşmalı evlilik yapmak zorunda kaldığı bir hikâye... İkinci serim Aşık Kalpler Şehri idi; lise yıllarının içinde saklı kalan duyguların, yarım kalmış bakışların hikâyesi... O kitapta, sevdiğim adamla yaşadığım anıları ölümsüzleştirmiştim. Ama en çok ses getiren... Küllenen Aşk olmuştu. Aşiret düzeninin içinde sıkışmış bir hayat, düğün gününde ihanete uğrayan bir kadın ve onun intikamla yeniden doğuşu... Bu kitabın bazı bölümlerini Çalıkuşu'ndan esinlenerek yazmıştım. Okurlarıma da bunu açıkça söylemiştim. Yeni başlamış olmama rağmen, o "toksik kitle" dediğimiz şey sayesinde hızla büyümüştü. Ve evet... en çok konuşulan, en çok okunan yine o olmuştu. Git bir okuruna sarıl... dünya dursun. O an sadece sen kal, bir de seni gerçekten anlayan biri. Zamanın bile dokunamadığı bir anın içinde... Ben Felah. Felah Asiye Bozok. Ben bir yazarım. Ama sadece bir yazar değil... çok daha fazlasıyım. Felah... Arapça kökenli bir kelime. Kurtuluş, huzur, başarı, mutluluk demek. Babam koymuştu bu ismi. Benim canım babam... ruhumun diğer yarısı, bu hayatta var olmamın en büyük sebebi. İnsan der ya, kızların ilk aşkı babalarıdır... Benimki de öyleydi. Varlığından bir gün bile pişman olmadığım adamdı o. Babam... Ahmet Bozok. Bugün benim düğünüm vardı. Evleniyordum. Hem de on beş yaşımdan beri sevdiğim adamla. En zor anımda yanımda olan, babamdan sonra beni ayakta tutan tek kişiyle... Yazdığım her hikâyede hayalini kurduğum adamla. Eflah Kıraç Çalıkuşu. Onun soyadı bile bir tesadüf değil gibiydi. Sevdiğim kitabın adını taşıyan bir adamı sevmek... bu kaderin garip bir oyunu olmalıydı. Başka açıklaması yoktu. Onu çok seviyordum. Çocukluktan bugüne kadar birlikte büyüdüğüm, her anımı paylaştığım adamdı. Çocukluk arkadaşım... liselim... sevgilim... Ve bugün... kocam. Derin bir nefes çektim. Sanki içimdeki hava yetmiyordu, sanki nefes almak bile zor geliyordu. Aynanın karşısında kendime baktım. Makyajım kusursuzdu. Mavi gözlerim, gelinliğimle uyumlu tonlarla belirginleşmişti. Siyah saçlarım, kuaförün ellerinde dalgalanmış, omuzlarımdan süzülüyordu. Her şey mükemmeldi. Ama ben... değildim. Yerimde duramıyordum. Bir ileri bir geri yürüyüp duruyordum. İçimde büyüyen o sıkışmışlık hissi, kalbime baskı yapıyordu. Heyecandan delirmek üzereydim. Birazdan geleceklerdi. Sakin ol Felah... Nefes al... ver... al... ver... Defalarca aynı şeyi tekrarladım. Ama nafile. İçimdeki fırtına dinmiyordu. Tam o sırada kapı açıldı. Kız kardeşim ve kuzenim içeri girdi. Onlara baktım. Bu süreçte bana en çok destek olanlardı. Haklarını ödesem bile yetmezdi. "Görürsün, ablam, o kitabı güzel sonla bitirecek," dedi Hasret. Gözlerim ona kaydı. Tam bir kitap kurduydu. Ya ders düşünürdü ya kitap... Ben de onun yaşındayken öyleydim. Onuncu sınıftaydı. Bölümünü seçmişti. Ve tabii ki... eşit ağırlık. Hayali Cumhuriyet…