7. Bölüm - Karşılaşma

​Ben de istiyordum... Belki son, belki de hayatımda ilk kez gerçekten sevilmeyi ben de istiyordum. ​Bir çocuk gibi durup dururken sevinmeyi, hoplamayı, zıplamayı... Özellikle de bahçedeki o eski salıncakta beni sallaması için babama arkamı dönüp seslenmeyi... O beni her salladığında kafamı gökyüzüne kaldırıp, "Daha yükseğe baba, daha yükseğe!" diye bağırarak kollarımı iki yana bir kuş gibi açmayı... Çok özledim. ​Tekrardan hiçbir yükü olmayan küçük bir kız çocuğu olmayı... ​Sokaklarda dertsizce koşuşturmayı, dudaklarımı boyayan o kırmızı elma şekerini yemeyi... Anneme pamuk şeker alınması için ayak direyip ağlamayı, lunaparkta o gürültülü, bağırarak bindiğim oyuncakta aşağıda bekleyen aileme neşeyle el sallamayı... ​Çok özledim çocukluğumu. Belki de o günler, bu lanet hayatımın en güzel, en masum zamanlarıydı. Bir daha asla geri gelmeyecek olan o büyülü zamanları... ​Tekrardan babam akşam eve geldiğinde kapıya koşup kollarımı açarak boynuna sarılmayı, annemin dizine yattığımda o şefkatli elleriyle saçlarımı okşayışını... Her şeyden bir nebze de olsa çok özledim. ​Kardeşim Gazel... Seni de çok özledim. Seninle geceleri kimseye yakalanmadan bahçe kapısından dışarı sızıp, çimlerin üzerine uzanarak yıldızları izlemeyi... Seninle boyalarla resimler çizip odamın duvarına asmayı, ben seni durup dururken gıdıklarken senin o evi dolduran neşeli gülüşünü... ​Bana çocukça küstüğün, arkanı döndün o trip attığın zamanları bile özledim. Ben de sizin yanınıza, o karanlık toprağın altına gelsem olmaz mıydı?... ​Ben bu dünyada geride kalacak kadar kötü, ölümü bile hak etmeyen birisi miyim? ​... ​Özledim, hem de çok özledim. O pazar sabahları kurulan, bol sohbetli, kahkahalı neşeli kahvaltıları... Ailemin içinde olduğu, bastığı, dokunduğu her bir anıyı özledim. Masada bazen konuşacak bir şey bulamayıp sessizce, sevgiyle bakışmamızı... ​Belki de... Ben artık o güzel anıların içinde adımı geçirmeyi bile hak etmiyorumdur. ​Titrek bir nefes ve derin, ciğerleri yakan bir soluk. Tozlu defterin kapağını sertçe kapatıp, pirinç anahtarla kilidi tekrardan yuvasına kilitlemek... Sayfaların üzerindeki siyah mürekkebin yer yer dağılması; insan yazarken ağlarsa, gözyaşları kağıda düşerse hep böyle olurdu. ​Hücredeki Sinekler ​Eve girer girmez kendini salonun ortasındaki geniş koltuğa halsizce bıraktı. Dev malikanede hâlâ kimsecikler yoktu; derin, sessiz ve titrek nefesler alıp veriyordu. Boray'ın yanında tek bir lokma dahi yememesine rağmen bedeninin bu denli büyük bir reaksiyon gösterip çökmesine içten içe feci şaşırmıştı. ​Sigara. O tenhadaki uçurum kenarında içtikleri o sigarada kesinlikle bir şey vardı. Boray ona içmesi için kendi paketi uzatmıştı. O yapmıştı. ​Baş ucumda dikilen korumalardan biri endişeyle öne atılarak, "Gazel Hanım, Kader Hanım’ı hemen çağıralım mı kliniğe gidip?" diye sorduğunda baygın bakışlarını ona çevirdi. Başını koltuğun arkalığına iyice yaslamışken kafasını bitkinlikle iki yana salladı. ​"Cengiz nerede?" diye sordu, sesi pürüzlüydü. ​"Bilmiyoruz Gazel Hanım. Kahvaltı bittikten sonra garajdaki arabalardan birini alarak hızla çıktı, bir daha da dönmedi." ​Başını onaylar anlamda salladı. Vücudunu aniden yoğun bir terleme dalgası sararken zorlukla ayağa kalktı. O sıra güvenlik durumunun vehametini fark edip ona doğru hamle yaptı. "Yardım edeyim, tutun istersen..." dediğinde, Beyaz Maskeli elini sertçe havaya kaldırarak onu durdurdu. ​Ağır, aksak ve yorgun adımlarla oturma odasından çıkarak merdivenlere doğru ilerledi. Ahşap merdivenin korkuluğuna tüm ağırlığıyla tutunarak basamakları tırmandı. Dişlerini istem dışı, gıcırdatacak kadar sertçe sıkıyordu. İçinde şu an Boray’a karşı devasa bir nefret, bir sinir olması gerekirken; garip bir şekilde ruhu bomboştu, hiçbir duygu barındırmıyordu. ​Boray'ın günün sonunda böyle karanlık bir pislik, bir hamle yapacağını az buçuk tahmin etse de... Kendisinin o uçurum kenarında onun o tatlı masallarına, öpüşüne nasıl bu kadar kolay kandığını hiç ama hiç anlamıyordu. Kendini o anlık illüzyona, o m…