23. BAYRAĞIN ÜSTÜNDEKİ KAN

Biz geldik!! Özlediniz mi bizi? Ben sizi çok özledim. O yüzden daha fazla beklemedim ve bölümleri artık atmaya başladım. Umarım ilk bölümlerdeki heyecanla okumaya devam edersiniz!! Instagram ; ballrosso Gerçek asker olaylarından ve bilgilerinden bağımsızdır. KURGU GERÇEKLİĞİ YANSITMAZ. Keyifli okumalar! ♥ ♪ Cem Karaca • Sen De Başını Alıp Gitme ♪ Sickick • Instro ( Infected ) 23. BAYRAĞIN ÜSTÜNDEKİ KAN 1 Gün sonra... Helikopter gür bir ses ile havalandı. Yiğit helikopterin açık kapısının önünde, ayaklarını boşluğa doğru salmış oturuyordu. Savaş yerinde kalkarak Yiğit'in yanına yaklaştı. Yiğit'in yanında durduğunda aynı onun gibi bacaklarını dışarıya doğru bıraktı. Bir elini Yiğit'in omzuna atı. Yiğit gece mavisi gözlerini yanında oturan, Savaş'a çevirdi. Savaş gördüğü çökmüş gözlerle başını hızla diğer tarafa çevirdi. Bu gözlere bakamazdı çünkü o gözlere yıllardır sahipti. "Lale... Öldüğünde..." dedi Savaş ama sesi zor çıkıyordu. Lale ve ölüm kelimesini yan yana söylemek ona zor geliyordu. "Gözlerim seninki gibi çöktü. İnsan bedenen çökemediğinde, gözleri çökermiş." Yiğit başını dağlara çevirdi. "Söz konusu sevdiğin ve vatan ise çökemesin. Onlar için her zaman dimdik ayakta kalmalısın." Savaş, Yiğit'in omzuna eliyle iki kere vurdu. "Adın gibi... Yiğit, güçlü, yürekli ve kahraman olmalısın. Sen bir askersin." Savaş elini Yiğit'in omzundan çekerek oturduğu yerden ayaklandı. Arkasını dönüp gitmeden önce, "Askerlerin sadece gözleri çöker. Vatan sağ olsun diye. Unutma." Arkasını dönerek gitti. Yiğit ise sessizliğiyle dışarıyı izledi. Azer timi de Lale'nin ölümünden sonra ilk defa bu kadar sessizdi. Bu sessizlik 1 günden beri devam ediyordu. Bu bir günde durmadan bir iz bulmayı beklediler. Fakat hiçbir iz yoktu. Yiğit kafayı yemeğe yaklaştığında Talay Yarbay daha fazla bekleyemedi. Bugün saatlerdir sessizlik içinde askeriyede beklemişlerdi. Bu bekleyişin sonunda Yarbay, "Çıkın askerimi bulun! Afra'yı yuvasına geri getirin! Ne olursa olsun!" dediğinde Azer timi hazırlanarak akşam saatlerinde askeriyeden çıkmıştı. Alana doğru ilerliyorlardı. Neredeyse birkaç saat içinde orada olacaklardı. "Yaklaşıyoruz." dedi Özer. Aksel başını eğerek. "Hazır değilim." Enes silahı kavradığı sağ elini, silahtan çekti. Sevdiği kadının elini sıkıca tutu. Aksel başını kaldırıp Enes'e baktı. İkisinin de birbirlerine bakarken gözleri parlıyordu. "Şöyle davranmayın." dedi Abidin sinirli bir ses tonuyla. "Afra üsteğmene, bir şey olmaz." Yiğit arkadaki konuşmaları dinledi. Gözlerini yavaşça kapatıp açtı. Kafasında hâlâ o ses yankılanıyordu. F-16 Parçalar halinde. Bu ses hiç çıkmadı aklından. Kafasını iki yana salladı. Kaskına atı elini, sertçe çıkardı. Nefes alamıyormuş gibi hissediyordu. Kaskını yan tarafına bıraktığında derin nefes aldı. Siyah saçları dağılmıştı. Rüzgârın esmesiyle yüzüne ferah bir hava çarptı. Başını kaskına çevirdi. Kaskı ters çevirdiği an cep gibi olan bölmeye elini atı. Afra ve kendisi bir fotoğraf karesi içindeydi. Bu fotoğraf Afra'nın evindeyken çektiği fotoğraftı. O gün sadece çekip bırakmıştı. Birkaç gün sonra ise askeriyedeki dolabında buldu bu fotoğrafı. Afra o gün çekilen fotoğrafı çıkarttırmıştı. Birini kendi için almıştı diğerini de Yiğit'in dolabına bırakmıştı. Yiğit eline aldığı fotoğrafa baktı. Birbirlerine bakarak gülümsedikleri bu fotoğraf, Yiğit'in yüreğini sızlatıyordu. Elini yavaşça Afra'nın gülümseyen yüzüne yaklaştırdı. Başparmağı ile okşadı, Afra'nın yüzünü. "Rüzgârgülü... Sende gitme." 𖣘𖣘𖣘 Sertap hızla taksiden indi. Kolunda asılı duran çantasını düzletti. Gözleri ağlamaktan harap olmuştu. Sarı saçlarını öylesine bir topuz yapmıştı. Üstüne ince uzun kollu bir body geçirmiş, altına da siyah dar bir pantolon giymişti. Askeriye kapısından içeriye girdiği an gözlerini kapattı. Yılar sonra ilk defa bir askeriyeye girmişti. İlk askeriyeye gelmesi, Suna içindi. İkincisi ise sevdiği adamdan ayrılmak içindi. Bu üçüncü gelişiydi ve bu gelişi Afra için olmuştu. Ala, Sertap'ı aradığında dili tutulmuş gibi bir süre konuşamamı…