47. AYDA

Instagram ; ballrosso | X ; pinklilylza Gerçek asker olaylarından ve bilgilerinden bağımsızdır. KURGU GERÇEKLİĞİ YANSITMAZ. Keyifli okumalar! ♥ ♪ Ankara Echoes • Yandı 47. AYDA Aylar sonra... "Yiğit!" Diye birden bağırdım. Yiğit elindeki ve omzundaki çantalarla içeri girdi. "Doğurdun mu yoksa?" dediğinde güldüm. "Yok, içimde tutuyorum hâlâ hayatım." diye ona takıldım ama sancım arttıkça artmaya başladı. "Tamam, biraz daha tut o zaman arabayı getirdim kapıya, şunları içine bırakıp hemen seni almaya geleceğim." Daha ben bir şey söylemeden salondan çıktı. Fakat ben hâlâ onun dediği şeyi düşünüyordum. O bana tut içinde mi demişti? Başımı iki yana salladım. "Adamın beyni de çocuktan sonra yok oldu galiba. Bu böyle biri değildi." dedim kendi kendime ama ağır bir sancı gelince inledim. "Yiğit! Hadi artık! Sakın beni unutma burada!" Aklıma bir an beni bile şu an ki aklıyla unutabileceği geldi. "Geldim!" dedi ve hızlıca içeri girdi. Benim yanıma geldi. İlk önce şöyle bir bana baktı. Galiba hâlâ aniden salonun ortasına doğurabileceğimi düşünüyordu. "Hadi Yiğit. Doğurmadım merak etme." dediğimde beni yavaşça koltuktan kaldırdı. O an suyumun bile geldiğini fark ettim. İş ciddiydi. Bu ay arada sık sık sancılarım olmuştu. Hatta daha birkaç gün önce uykudan ağır bir sancıyla uyanmış. Apar topar hastaneye gitmiştik fakat doğum yapmamıştım. Bu yüzden eve geri döndüm ama bugün sabah artık kızımız doğmak istemişti. "Suyun gelmiş." dedi Yiğit. "Evet, hadi biraz daha hızlı olalım." dediğimde beni sıkıca tutarak yürütmeye başladı. Beraber evden çıktık. Arabaya geldiğimizde beni arka koltuğa yavaşça oturttu. Kendisi de kapıyı kapatarak ön koltuğa geçti. Çok sürmeden ise arabayı çalıştırdı ve sitenin içinden çıktı. Yol boyunca sancılarım devam etti. Hatta bazen kendimi tutamayarak bağırdım. Yiğit o anlar korkuyla arabayı daha hızlı sürmeye başladı. Hamileliğim tehlikeli olduğu için birazda korkuyordu. Fakat onu ilk defa bu kadar korkmuş görüyordum. "İyiyim ben, sadece sancı çok ağır." dedim onu da sakinleştirmek için. Fakat bende gelen sancılarla korkmaya ve terlemeye başlamıştım. Çünkü bu durum hem normal hem de anormal hissettiriyordu. "Geldik." diyerek arabadan hızlı indi. Ne ara gelmiştik anlamamıştım. Arabayı öyle kullanmıştı ki ambulans şoförlerini aratmamıştı. Artık sancılarım da oldukça artmıştı. Çünkü onu bile artık gözüm görmemeye başlamıştı. "Karım doğum yapıyor! Tekerlekli sandalye getirir misiniz?" diye bağırdı. Benim kapımı açmış yavaşça beni arabadan indirmişti. "Şöyle oturun. Bende hemen doktorunuza haber veriyorum." dedi hemşire yanımızdan ayrılırken. Yiğit beni tekerlekli sandalyeyle beraber acilin içine soktu. Etraftaki insanlara aldırış bile etmeden inlemeye başladım. "Yiğit çok sancım var!" diye bağırdım. "Tamam güzelim. Şimdi doktor geliyor. Seni ve kızımızı bu sancıdan kurtaracak." Onu sakince dinleyerek başımı salladım. "Hemen gelsin!" dedim daha fazla dayanamadan. "Geliyor güzelim." dedi ve başıma bir öpücük bıraktı. "Anneyi ve bebeği kontrol edelim sonra hemen ameliyathaneye alalım." Doktor yanımıza geldiğimde yanımdaki hemşirelere talimat verdi. Yiğit bu sırada yanı başımda duruyordu. "Buyurun Yiğit bey, sizde hazırlanın şurada." dedi doktor. Yiğit son kez yanağıma bir öpücük bıraktı. Benden ayrılırken "Bebeğimizi beraber kucağımıza alacağız güzelim. Hemen geliyorum." dedi. Bende onu onaylarcasına başımı salladım. Bu sırada beni bir alana aldılar. Hem bebeğin hem de benim kontrolümü ettikten sonra ameliyathaneye geçtik. Çok geçmeden doktor kıyafetini değiştirip yanıma geldi. Birkaç dakika sonra ise Yiğit içer girdi. "Güzelim geldim." diyerek yanı başıma geçti. Elimi uzatarak, sıkıca eline tutundum. "Afra hanım, zaten biliyorsunuz. Derin nefes alıp verin ve ıkının. Sakin kendinizi kasmayın ve sancı gelmede ıkınmayın." dediğinde dediklerini dikkatlice dinledim. Daha öncede doğum esnasında neler yapacağımızı anlattığı için biraz daha bu konuda kendimi iyi hissediyordum. "Evet, başlayalım, şimdi zaten suyumuz gelmiş. Kızımız g…