46. SON SÖZ

Hoş geldiniz!! Finale az yolumuz kaldı. 4 bölüm sonra final olacağız. Az kaldıkça bölüm atmam yavaşladı farkındaysanız çünkü onlara veda etmem istemiyorum.🥹 Instagram ; ballrosso X ; rossoball Gerçek asker olaylarından ve bilgilerinden bağımsızdır. KURGU GERÇEKLİĞİ YANSITMAZ. Keyifli okumalar! ♥ ♪ Hümeyra • Aşk Kapıyı Çalınca ♪ Özdemir Erdoğan • Aç Kapıyı Gir İçeri 46. SON SÖZ Bir hafta sonra... "Yiğit onu oraya asma sakın!" diye bağırdım üst kata çıktığımda. Fakat kızımızın odasına girdiğim an Yiğit'in öylece durmuş etrafa baktığını gördüm. "Asmadın dimi, o saçma sapan tabloyu?" diyerek ona doğru yaklaştığımda başını bana çevirip hayır dercesine salladı. "İyi, onu asma sakın. Bak ben oraya tahta gibi bir şey asıcam. Üstüne de rozetler takıcam." Kenarda duran tahtayı ve kenara düzenli dizdiğim rozetleri gösterdim. "Yavrum, o rozetlerin neden hepsi Hava Harp ile ilgili?" Rozetleri teker teker eline alıp baktı. "Çünkü kızımız orada okuyacak." Her zaman ki gibi yine paytak paytak yürüyerek Yiğit'in yanında durdum. Elime de bir tane rozet aldım. "Şuna bak. Canım okulum." Yiğit bana yan yan baktı. "Kızımız buna kendi mi karar verse acaba?" Kaşlarımı çattım. "Tabi kendi karar verecek. Zaten kararı belli." "O nasıl oluyormuş?" "Bak şimdi." Yanda duran elini aldım. Karnımın üstüne dokundurduğum an küçük bir tekme yedik ama devam ettik. "Kızım, sen Hava Harp okulunda okuyacaksın dimi? Benim gibi pilot olacaksın. Hani konuştuk biz seninle, F-16 bindik ve sen çok sevdin uçağın içinde olmayı." Konuştukça Yiğit'i bir gülme aldı. Başını eğerek güldüğünde ona ters ters baktım. "Gülmesene! Kızımla konuşuyorum şurada." Yiğit dudakları ısırarak gülmemeye çalıştı ama yüzündeki tebessüm silinmedi. O an kızım yine bir tekme attı. "Bak!" Diye bağırdım hemen. "Gördün mü?" "Afra, güzelim." dedi Yiğit. Bana daha da yaklaştı. Kollarını da açarak beni sıkıca sardı. Başım göğsüne geliyordu. "Bu evet demek değil." "Susar mısın? Bu evet demek bir kere. Kızımız o okulda okuyacak ve benden bile daha iyi bir pilot olacak tamam mı?" Yiğit bu defa ses çıkarmadan başını salladı. "Hadi bırak beni de şunu duvara tak. Sonra da rozetleri güzelce diz. Bir tanesi bile yamuk olmasın kontrol edeceğim." Ondan ayrılıp birkaç adım geri geri gittim. "Geri geri gitme yavrum. Düşeceksin şimdi." diye uyardı beni. Onu dinleyip arkamı dönüp ilerledim. Yiğit ise odada kalıp benim isteklerimi yerine getirmeye devam etti. Neredeyse bir haftadır sadece kızımızın odasına yapıyorduk. İlk önce alışverişe çıktık. Birkaç tane temel eşyasını aldık. Yatağı, dolabı, halisi ve perdeleri olmak üzere hepsini aldıktan sonra eve geldik. Bunları alırken de oldukça kararsız kalmıştık. Yine de en sonunda karar vererek aldık. Küçük eşyalarını da ya gidip aldık ya da internetten sipariş ettik. Dün gelen neredeyse her şeyi yerleştirdik. Odanın içindeki çoğu şey pembe odaklıydı ama aralarda beyazlar ve yeşillerde vardı. Mesela yatağı ahşaptı, üstünde beyaz nevresim takımı vardı, onun üstünde de pembe ve yeşil yastıklar duruyordu. Doğduğunda bu yatağı pek kullanamayacaktık. Fakat yine de bunu da almak istemiştik. Bu yatak yerine odanın ortasında duran ve yine ahşaptan olan bebek beşiği vardı. Onun içinde de beyaz bir çarşaf, küçük birkaç yastık ve örme bebekler vardı. Bir de beyaz tülle etrafı çevriliydi. Tam üst kısmında ise yıldız ve ay figürleri olan aynı zamanda dönen bir oyuncağı vardı. Döndükçe kısık bir tonda bir şarkıda çalıyordu. Hemen karşıda yine ahşaptan ama kulpları pembe olan dolabı duruyordu. İçinde daha henüz pek kıyafeti yoktu. Sadece gelen birkaç hediyeyi yıkayıp, kurutarak dizmiştik. Onun hemen yanında bir aynalı masa duruyordu. Masa ahşaptandı ve önünde bir beyaz sandalye vardı. Masanın üstünde ise kremler, tırnak makası, saç tokaları gibi küçük eşyaları diziliydi. Bununla tam bir kız odası olmuştu. Çünkü resmen makyaj masası vardı. Aklıma bu gelince istemsizce güldüm. "Kitaplarını da diziyorum!" dedi Yiğit içeriden bana seslenerek. "Tamam, diz hayatım." diye bağırdım bende. Evet b…