41.KİM KALACAK GERİYE?

Hoş geldiniz!! Evet çok yakında final olacağız. Bu yüzden biraz geciktik ama geldik. Umarım bu bölümü de severek olursunuz. Instagram ; ballrosso X ; pinklilylza Gerçek asker olaylarından ve bilgilerinden bağımsızdır. KURGU GERÇEKLİĞİ YANSITMAZ. Keyifli okumalar! ♥ ♪ Maya Perest • Yok Bana Bu Cihanda ♪ Zeynep Baksi Karatağ • Talihim Yok Bahtım Kara 41.KİM KALACAK GERİYE? Kaç saat sürerdi hastane koridorunda beklemek? Hastane koridorları sadece beklemek için mi yapılmıştı? Neden saatlerdir bekliyorduk? Neden bekletiyorlardı? Küçücük bir haber için. Belki de çok da küçük değildi o haber. Belki de hepimizi yerle bir edecekti. Doktor yüzündeki maskeyi çıkartarak sürgülü kapıdan geçti, bize doğru ilerledi. Biz... Evet, Azer timiyle buradaydık. Tek bir kişi eksikti. Yiğit. Onu uğurladıktan sonra bir telefon gelmişti. O telefonla beraber hastaneye koşmuştum. Azer timi de buraydı. Benden önce her şeyden haberleri olmuş ve buraya gelmişlerdi. Onları ilk gördüğüm an birinin şehit olduğunu düşündüm. Ya da haberi gelen üç kişinin de şehit olduğunu. O an ne yapacağımı kestirmeye çalıştım. Hiçbir şey yapamazdım. Yıkılırdım. Yiğit'te yanımda yoktu. Kesinlikle yıkılırdım. "Abidin ameliyatı bitti." dedi doktor. Ala'ya çevrildi gözlerim. Hemen yanı başımda duvara yaslanmış duruyordu. İlk geldiğimde onu gördüğüm an şok oldum. Durumun ciddiyetini işte o an anladım. Ala çökmüş bir vaziyetteydi. Ellerinde ve beyaz elbisesinin her bir yerinden kan izleri vardı. Gözlerindeki o korku ve titremelerini söylemiyordum bile. Çünkü Ala'yı hiç böyle görmemiştim. Mesela hiç titremezdi Ala, çünkü bir doktordu. Fakat şu an ayakta durmakta bile zorlanıyordu. Öyle titriyordu ki, anlatamıyordum. "Birazdan odaya alacağız. Fakat dikkat etmeye devam etmeliyiz. Sizlerde dikkat etmelisiniz. Kendine gelene kadar. " Doktor konuşmaya devam ettikçe Ala rahatladı. Bunu görebiliyordum. "Diğerleri..." Dedi bir ses. Bu ses Talay Yarbay'a aitti. Başımı çevirip tekrardan doktora baktım. "Diğerleri için bir şey diyemiyorum. Hâlâ ameliyat devam ediyor. Doktorumuz gelip sizinle durumlarını paylaşana kadar beklemeye devam edin." Cümlesi bittikten sonra yanımızdan geçerek, çıkışa doğru ilerledi. Biz ise ameliyathane kapısında beklemeye devam ettik. "Yiğit komutana haber vermediniz dimi?" diye sordu Sena. Bu sorunun bana geldiğini hissettim. Başımı iki yana salladım. "Haber vermedim." "Vermeyin. Bilmesin, şimdilik." Talay Yarbay'dan aldığım komutla başımı salladım. Diğerleri de onayladı. Başımı çevirip etrafa bakındım. Koridorun sonunda yere oturmuş Savaş'ı gördüm. Ayağa kalkarak yanına gittim. Onun gibi yere oturdum. Dizlerine yasladığı ellerine baktım. Kanlıydı ve titriyordu. Yutkundum. Bugün ne çok kan görmüştüm. Alışıktık aslında kan görmeye bir doktor kadar olmasa da alışmıştık. Fakat ellerinde sevdiklerinin kanı olunca... Çok farklı oluyordu her şey ve hayat bir süreliğine duruyordu. "Kurtarmış mıyımdır?" diye sordu Savaş. Ellerine bakmayı bırakıp karşıya bakmaya başladım. Ne diyecektim şimdi? "Lale'yi kurtaramadım... Onları kurtarmak istedim." Bana bir an da uzun uzun anlatmaya başladı. Fakat sesi titriyordu. "Araba takla atmaya başladığında şoka girdim. Hiçbir şey yapamadım. Sonra bir ses bağırdı." Döndü ve bana baktı. "Lale bağırdı. Koş dedi bana. Bende koştum." Lale dediğinde... İçi gidiyor gibiydi. "Yapamadım mı yine? Kurtaramadım mı? Kafayı yiyeceğim artık." Elleri kaldırdı. Kafasını avuçlarını içine alarak birkaç kere vurdu. "Bu kafamın içindeki sesler de susmamaya başladı. Bütün vücudum titriyor." Her konuşmasında kahrolmaya başladım. Daha fazla dayanamadım. Yanından kalktım. Gitmeden önce ise Savaş bana döndü. "Yiğit'e hiçbir şey söylemeyin. Bırakın bilmesin. Bilememek daha iyi olur onun için." Tekrardan gözlerini benden çekti. Bende arkamı dönerek hastaneden çıktım. Kendimi dışarı zar zor atınca bir banka oturdum. Derin bir nefes aldım. Ne yapacaktım şimdi? Neler oluyordu? Nereye gideceğimi bile şaşırmıştım. Yolum kaybolmuştu. Çünkü bana yol gösterenim yoktu. Elim ist…